{{ message.message }}
{{ button.text }}

Over kraamvisite, protocollen en spijt

What de fuck, ik ben net moeder geworden.

Afbeelding blog 'Over kraamvisite, protocollen en spijt'

Er zijn een hoop dingen waar ik nu op terug kan kijken en kan denken 'oké, dat hebben we góed gedaan', en 'dat was leuk zeg!', maar er zijn ook een aantal dingen die ik toch liever anders had gezien. Tijdens een kraamweek wordt iedereen overrompeld, maar de meesten hebben wel een 'idee' of een protocol voor de eerste weken; wie mag er langs komen, op welke tijden is de kraamvisite welkom, allemaal dat soort dingen. Long story short; wij hadden dus geen protocol.

In mijn verdediging; we wisten ook niet dat we zó snel zouden bevallen. Ik kan het verhaal wel tot in den treuren vertellen, maar ik wist niet dat ik zwanger was tot 6 dagen voor de geboorte. Nee, ik had geen dikke zwangere buik, ja, ik heb wel een paar wijntjes op. Ja, onze zoon is meer dan gewenst en is ook honderd procent gezond en ja, ik ben een goede moeder, maar je weet nu wel direct waarom we dus geen "draaiboek" hadden en waarom ik het dus achteraf zó anders aan had willen pakken.

Wat-de-fuck, ik ben net moeder geworden.

De kraamtijd mis ik niet echt. Ik vond het eng, moeilijk, en tegelijkertijd heerlijk. Heerlijk de hele dag knuffelen met zo'n klein hummeltje, veel te veel televisie kijken en genieten van het feit dat we zo'n mooi en lief jongetje ineens 'kado' hadden gekregen. Fysiek was ik er niet rampzalig aan toe, ik was vooral beledigd dat ik niet in kleermakerszit mocht zitten toen ik vond dat ik dat príma weer kon (maar dat vinden de kraamverzorgsters blijkbaar geen denderend idee). Het idee van ieder dutje mee slapen vond ik in eerste instantie ook niet zo heel boeiend, ik stond nogal stijf van de adrenaline (wat-de-fuck, ik ben net moeder geworden) en wilde ook eigenlijk alleen maar onze knul in de gaten houden. Raar gebeuren hoor, dat moeder instinct. Maar goed, het werkte in ieder geval meer dan prima.

Maar toen kwam daar de kraamvisite. Ik ga nu echt als een soort hork klinken die totaal niet blij is met de aanwezigheid van anderen, maar sommige visite, daar denk je achteraf van 'was maar thuis gebleven'. Er kwamen zó veel (ongetwijfeld goedbedoelde) adviezen, waar ik niet eens om had gevraagd. Hey, als ik wat wil weten of als ik wil dat je je bemoeit met het wel of niet geven van borstvoeding, dan vráág ik het je wel. Ik snap best dat iedereen het beste met ons zoontje en met ons voor had, maar bij een aantal mensen vroeg ik me af of ze het zelf ook zo zouden waarderen als iemand zó bij hun op visite zou komen. Op zich maakt het ook niet uit, want die mensen zijn inmiddels ook geen vrienden of 'kennissen' meer, maar toch heeft het een beetje een 'smetplek' achter gelaten op de kraamtijd.

Onze kraamverzorgster was wel echt een schat. Alleen voor haar zou ik al nog 10 kinderen willen krijgen zodat ik d'r nog 10 keer 8 dagen op visite zou krijgen. Ze ging lief om met mij, maar ook met onze zoon, m'n vriend, m'n schoonouders én de kat. Hielp me heel lief met het op gang brengen (en houden) van de borstvoeding maar adviseerde me ook al welke flesjes en welke flesvoeding goed zou zijn voor onze hongerige knul; ze had er zelfs haar vrije dagen voor opgeofferd toen ze ons verhaal hoorde, en heeft hem ook heel liefkozend 'wonderboy' genoemd. Zij was ook een hele nuchtere vrouw, en je merkte aan haar dat ze inderdaad écht die 'moederervaring' had; ze moederde ook een beetje over mij en was ook heel oprecht blij voor me als ik iets moois aan d'r vertelde. Niet doorvertellen, maar ik heb nog steeds contact met d'r hoor (via WhatsApp).

Hoe ik de kraamtijd dan wél had willen doen? Met zo mín mogelijk mensen. Sowieso, met de kennis van nu had ik de helft waarschijnlijk al thuis gelaten, maar dan had ik vaste tijdblokken gemaakt waarbij men langs kon komen, en that's it. Of misschien een keer op een zondag; iedereen is welkom en daarna weer lekker naar huis en tot over 3 maanden maar weer. Doordat we iedere keer weer visite kregen, kreeg ik constant een soort adrenaline-shot waardoor slapen en uitrusten er dus niet echt in zat. Ik geef toe dat ik zelf ook dus niet zo heel erg enthousiast werd van 'slapen' en uitrusten, maar inmiddels weet ik wel dat die 'stille' momentjes op de bank met de televisie aan ook prima fungeerden als 'uitrustmomentjes'. In die zin heb ik dus wel spijt dat ik nogal over me heen heb laten lopen. Want laten we eerlijk wezen; waarom is het nou zó noodzakelijk dat je in de eerste weken gelijk op visite komt? Die baby is na 3 weken ook nog steeds klein, dan poept en huilt 'ie nog steeds, maar de kersverse ouders zijn dan tenminste ook in staat om zélf even te douchen, wat schone kleding aan te trekken en je zelfs te voorzien van een kopje koffie met een gebakje; ja, écht.
Wij gaan niet meer voor een tweede (en nee, dat komt niet door de kraamvisite), maar als ik één tip mag geven aan alle kraamvisite in Nederland; blijf thuis. Niet omdat je niet welkom bent, want er zullen weinig ouders zijn die zullen zeggen dat ze je liever niet zien en er wordt altijd wel tijd en ruimte voor je vrijgemaakt. Niet omdat je niet aardig of leuk bent om mee om te gaan, want je bent niet voor niets met iemand bevriend. Maar blijf weg om de ouders die eerste weken rust te gunnen, om te wennen aan de nieuwe situatie en om te genieten van elkaar. Het is namelijk niet jouw kind; claim dan ook de zó kostbare tijd niet, hoe goedbedoeld het ook is.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je