{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ook de tweede keer is moeilijk

Afbeelding blog 'Ook de tweede keer is moeilijk' Achtergrond blur afbeelding

Diep ademhalen
Ik weet het niet meer
Mijn hart gebroken
Maar verder ongedeerd
Ogen gesloten
Ik voel het niet meer
Geluk gestolen
Het gaat niet nog een keer
- Guus Meeuwis – Ik geloof in geluk -
 
 
Ik merk de laatste dagen dat ik onrustig ben. Ik ben schichtiger en zenuwachtiger dan normaal. Ik kan om niets in tranen uitbarsten. Wat mis ik Juliëtte… en wat zie ik op tegen de decembermaand die eraan komt. Het begon al met het Sinterklaasjournaal. Christine en Elisabeth zaten gespannen voor de tv te wachten… er staan drie ‘grote’ leren stoeltjes in de woonkamer en het wipstoeltje staat er naast. Zo had het moeten zijn een kindje van 4, 3, en 1 in de stoeltjes en dan het wippertje voor een baby. Tenminste als er dan nog een baby na Juliëtte geboren was. De stoeltjes zijn nu natuurlijk voor Christine, Elisabeth en eentje op de groei voor als Aurora groot genoeg is en bij haar zussen kan zitten, maar wat maakt de aanblik pijnlijk duidelijk dat er wederom eentje ontbreekt. Wat geniet ik van mijn in leven zijnde meisje… ze vinden Sinterklaas zo ontzettend spannend. Terwijl ik sta te koken en zij het sinterklaasjournaal verder kijken barst ik in de keuken in tranen uit. Wat mis ik mijn kleine Juliëtte…. Ik probeer mijzelf zo snel mogelijk te herpakken. Inmiddels leer ik steeds meer wanneer ik verdriet wel en niet toe kan laten, maar zoals op deze momenten overvalt het mij nog steeds. Het overlijden van Juliëtte heeft mij blijvend als mens veranderd. Van iemand die hield van het leven, waar geen berg te hoog voor was, die genoot van alles wat je er uit kon halen naar iemand die bedachtzamer is, minder impulsief en soms bang voor de toekomst. Ik mis weer eens mijn oude onbevangen ik. Langzaam ben ik alle voorbereidingen aan het treffen om er een geweldig ‘pakjesweekend’ van te maken. De ene dag bij de ene opa en oma en de andere dag bij de andere. Langzaam verzamel ik de cadeautjes. Ik vind het bij Sinterklaas altijd extra duidelijk dat wij een kindje missen. Daarnaast vind ik alle twijfels die er bij komen vreselijk. Koop ik wel iets voor Juliëtte of doe ik het niet. Schrijf ik een gedichtje voor haar? Zullen andere mensen aan haar denken? En als ze niks over haar zeggen zijn ze haar dan nu al vergeten? Het is zo druk in mijn hoofd. Ik besluit voorlopig maar even niks te besluiten. Er komt vast iets op mijn pad… zo gaat het tot nu toe eigenlijk altijd. Als we gisteren naar de intocht rijden, staat er boven ons huis een grote regenboog. Er komt een lach op mijn gezicht. De regenboog heeft mij gister de kracht gegeven om te lachen en voor de grote meiden een leuke dag ervan te maken. De meiden genieten en geven Sinterklaas zelfs een handje. Ze waren heus niet bang voegen ze er nog even aan toe… maar de spanning is van hun gezichtjes af te lezen. Ik haal maar weer diep adem want na de Sinterklaas zal de kerst volgen… nog een familie event waar mijn gezin nooit meer compleet is. Ik doe mijn best maar realiseer mij dat ook de tweede keer sint, de tweede keer kerst en de tweede keer oud en nieuw geen makkelijke opgave zullen worden.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je