{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ons verhaal: De geboorte van onze zoon en ons gezin

Eindelijk zijn we zelf een gezin nu kunnen we alles achter ons laten

Afbeelding blog 'Ons verhaal: De geboorte van onze zoon en ons gezin'

Het is vrijdag avond en mijn ouders en broer komen eten. De laatste spulletjes voor de baby worden bezorgd en we gaan de eetstoel in elkaar zetten. Savonds gaat Stan nog weg en ik blijf op zitten zoals ik wel vaker doe. Meestal val ik dan in slaap maar dit keer niet. Rond half 4 komt Stan thuis en gaan we naar bed. De volgende dag word ik al vroeg wakker, rond 7 uur heb ik wat buikpijn en het gevoel dat ik moet plassen. Ik ga naar de wc en duik weer in bed maar elk half uur had ik opnieuw het gevoel dat ik moest plassen dus om half 9 besloot ik maar uit bed te gaan. Sochtends rustig aan gedaan.
We hadden nog geen baby badje, die zouden we krijgen maar dat liep anders. Dus besloten we die maar te gaan kopen. Daarna gingen we wat eten want we moesten ook nog even boodschappen doen. Het drukkende gevoel in mijn buik bleef terug komen en Stan wachte in de auto terwijl ik wat broodjes ging halen bij de supermarkt. Natuurlijk koos ik de verkeerde rij en duurde het wachten langer. Inmiddels had ik de tijden van dat gevoel een beetje in de gaten gehouden en besefte ik dat dat gevoel weer zou komen terwijl ik in de rij stond. Ik had Stan gezegd in de auto te wachten want dit kon ik nog wel. Toen ik eindelijk had betaald en naar de auto liep was het drukkende gevoel weer afgenomen. Inmiddels had ik wel wat last van mijn rug erbij gekregen en in de auto zei ik dan ook tegen Stan dat ik naar huis wilde ipv de andere boodschappen doen. Thuis ben ik de lakens gaan strijken voor het bedje en het bed op gaan maken. Inmiddels al wat nagekeken op internet maar al die verhalen waren anders dus dacht nog steeds dat het vals alarm was. Toch besloten mijn moeder te bellen omdat ik het niet wist. Mijn moeder zei dat ik het ziekenhuis maar even moest bellen dus dat gedaan. We moesten even langs komen want over de telefoon kon ze ook niks zeggen. Rond 5 uur waren we in het ziekenhuis de tassen hadden we in de auto laten liggen want z'n vaart zal het niet lopen. Ik moest aan de CTG voor een half uur en mijn rugpijn werd steeds heftiger. Stan zat wat met zijn telefoon en rond kwart voor 6 werd ik wat boos vanwege de pijn en het feit dat Stan geen aandacht voor mij had maar alleen voor zijn telefoon. Op dat moment kwam de verpleging ook binnen en die wilde een inwendig onderzoek doen waarop ik eerst naar de wc wilde omdat ik het gevoel had dat ik van alles verloor van onderen. En inderdaad weer wat slijm en bloed. Ze ging voelen en ik bleek al 6 cm intsluiting te hebben dus om 6 uur gingen we naar de verloskamer. Stan kreeg nog wat te eten en ze hebben mijn vliezen gebroken. Om half 7 werd de pijn ineens ondragelijk en dacht ik pijnstilling te willen omdat ik dat geen 4 uur ging vol houden. Ze besloten te kijken en ik mocht al persen 🙊🙈.
Geen idee wat me te doen stond begon ik aan mijn bevalling en na ongeveer 20 minuten kreeg ik eindelijk persdrang en nam mijn lichaam het over. Toen werd er gevraagd of Stan geen foto's wilde maken maar de camera lag nog in de auto (geluklig zijn er smartphones en wees de verpleegkundige ons daarop). Na 10 minuten werd onze zoon geboren en werd ik overspoeld met liefde, ik voelde me direct mama en verantwoordelijk voor dat kleine mannetje. Wat een prachtig klein mannetje was het.
Toen ik ging douchen kreeg Stan onze zoon en ontwetend en een beetje angstig hield hij hem vast. Wel vol trots, als ik terugdenk aan dat moment besef ik me hoe volmaakt het eigenlijk was. De hele wereld deed er niet toe de zon kwam even tevoorschijn van achter de wolken en we waren een gezin. Een gelukkig gezin. We bleven die nacht in het ziekenhuis en savonds zijn mijn ouders nog geweest. Het was volmaakt, alles was goed. Zondag gingen we naar huis en ook daar bleef het goed. Tot woensdag toen kwamen de "kraamtranen" het was allemaal zo snel gegaan en een kleine 3 weken te vroeg. Stans moeder kwam die woensdag langs en ik vond het verschrikkelijk. Ik voelde me opgelaten, niet op mijn gemak en vond het heel moeilijk om onze zoon aan haar te geven. Ze heeft Stan verdriet gedaan door hem niet te steunen ze heeft haar eigen zoon laten vallen. Waarom zou ik haar mijn zoon moeten toevertrouwen? Ik besef me dat alles veranderd is, ik ben een moeder en zij is zijn oma en ik was er bij dus er kon niks gebeuren. Dus hoe moeilijk ik het ook vond ik zou mijn zoon zijn oma niet ontnemen. Stan heeft nooit echt geweten hoe moeilijk ik het hiermee heb gehad al heb ik het wel gedeeltelijk verteld, ik denk dat hij het nooit heeft begrepen. Dus alles werd afgeschoven op kraamtranen. Maar het was alsof mijn bel knapte en ik me ineens bewust werd van de buitenwereld en dat die en al zijn problemen nog steeds bestonden..... en de angst om het verkeerd te doen voor mijn zoon, de angst dat ik hem niet kon beschermen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je