{{ message.message }}
{{ button.text }}

Onmacht

Afbeelding blog 'Onmacht'

Lieve Jort,

Mama schrikt er wel eens van, hoeveel boosheid er af en toe bij mij naar boven komt. Of misschien is het niet zozeer boosheid, maar eerder onmacht en frustratie. En verdriet, veel verdriet. Ik twijfel haast om het op te schrijven, want boosheid is geen makkelijke emotie. Ik vind het ook helemaal niet leuk om mij zo te voelen, want ik merk dat ik het overdraag op papa, of Fedde. En misschien voelt Nathan het ook wel. Dat verdienen ze niet. Ik wil voor hen weer die lieve, vrolijke vrouw en moeder zijn die ik ooit was. Maar dat lukt niet altijd. Het voelt alsof ik de controle over mijn leven kwijt ben. Eerst mocht jij niet bij ons blijven, nu je oma die nog steeds ligt te vechten voor haar herstel... En ik heb jullie nodig, zo hard nodig... Het is oneerlijk, stom en heel verdrietig. En dat maakt me boos. Op alles en op niemand. En zelfs dat maakt me boos, want ik kan nergens heen met deze emoties. Ik kan niemand de schuld geven van jouw overlijden, of van wat oma is overkomen. Ik snap het gewoon niet. Waarom? Waarom mocht jij niet bij ons blijven, waarom moest je lieve oma zoiets verschrikkelijks overkomen?
Misschien wordt dat gevoel nu vooral gesterkt door de komende feestdagen. Een gezellige tijd, waarin we vrolijk, knus en gezellig Sinterklaas en Kerst zouden moeten vieren en elkaar tegen het einde van het jaar een gelukkig nieuwjaar zouden moeten kunnen wensen. Ik zou z贸 ontzettend graag willen dat ik het zo onbezorgd en gelukkig zou kunnen vieren. Maar Sinterklaas en Kerst zullen nooit meer hetzelfde zijn. Dat was het vorig jaar al niet meer, zonder jou, maar nu ik ook je oma nog moet missen, mijn lieve mama, het middelpunt van onze familie... Nee, de feestdagen zijn voorgoed anders. Ik loop door de winkelstraat en zie de kerstkaarten hangen. Ik kan ze niet versturen, want 'fijne feestdagen' zullen het nooit meer zijn. Want ik ben niet meer compleet. Ik mis stukjes van mijn hart. Ik mis jou, mijn eigen kind, en ik mis mama, die lieve vrouw die mij heeft grootgebracht en mij heeft geleerd wat warmte en gezelligheid is. Hoe kunnen het zonder jullie dan ooit nog fijne, warme, onbezorgde feestdagen worden?

Tegelijk realiseer ik me ook heel goed dat ik gezegend ben met een lieve man en twee gezonde, prachtige zoons. Als Fedde dan zijn armen om mij heen slaat, of ik krijg weer zo'n brede glimlach van Nathan, gewoon omdat -ie mijn stem herkent, word ik overspoeld door liefde. Dan besef ik hoeveel geluk ik heb met die drie mannen in mijn leven, aan mijn zijde. Die er altijd voor me zijn, hoe ik me ook voel. Die mij altijd steunen, mij nooit laten vallen. En dat ik jou heb in de hemel, dat jij over mij waakt en mij steunt op niet te beschrijven manieren. Dat ik dankzij jou, lieve Jort, anders naar het leven ben gaan kijken en zulke lieve mensen heb mogen ontmoeten met wie ik een band heb die anderen nooit zullen begrijpen. Dat jij en die andere sterrenkindjes daarboven ons bij elkaar hebben gebracht. Dat er mensen zijn die veel heftiger dingen hebben meegemaakt en ook nog overeind staan. Aan die dingen trek ik mij op, dat is mijn houvast. Dat, en muziek. Muziek is sinds jouw overlijden een nog grotere rol gaan spelen in mijn leven, en ik verbaas mij er toch elke keer weer over hoe treffend muziek, welk genre ook, gezongen of instrumentaal, invulling kan geven aan de emoties die ik voel. Een nummer in het bijzonder trof mij recht in mijn hart, omdat de tekst van het nummer zo past bij jou, Jort, bij ons en bij alles wat papa en mama in jouw korte leven en na jouw overlijden hebben gevoeld. Het beschrijft ook vooral -in veel mooiere bewoordingen dan ik dat hier kan- mijn boosheid, frustratie en onmacht.

Ze zeggen dat de tijd je wonden heelt
Maar ik voel elke dag dezelfde pijn
Waarom werd je bij me weggehaald?
Waarom mocht je niet gewoon dichtbij me zijn?
Nog steeds dezelfde leegte in mijn hart
Nog steeds dezelfde handen op mijn keel
Boos op de God die jou niet wilde helpen
Boos op een wereld die niet stoppen wil

Ik zie nog steeds de tranen in je ogen
Die je het liefst verborgen hield voor mij
Hoe klein je was, je wilde mij al sparen
Je hield je groot en je verbeet de pijn
Ik wilde elke dag wel met je ruilen
Ik wens nog elke dag dat ik het was
Jou te zien lijden en niet kunnen helpen
Die onmacht sloopt me nu nog elke dag

En niemand vertelt mij wat de reden is
Dat alles zo verandert
Ineens is alles anders
Het was toch goed zoals het was?
Jij deed toch niemand kwaad?
Ik begrijp het niet

Ik heb geschreeuwd tot ik geen stem meer had
Mezelf gepijnigd tot ik niets meer voelde
De cirkel keer op keer weer rondgegaan
Totdat ik zelf niet eens meer wist waar ik op doelde
Ik heb gepiekerd tot het ochtend was
Alle beslissingen die ik ooit nam
Alle vragen die ik had gesteld
Gewacht op antwoord dat van niemand kwam

En niemand vertelt je hoe je verder moet
Als alles wat je lief is
Ineens voor altijd weg is
Een moment is alles goed
En dan vertelt een stem je
Dat het ophoudt

Nee niemand vertelt mij wat de reden is
Dat alles zo verandert
Ineens is alles anders
Het was toch goed zoals het was?
Wij deden niemand kwaad, toch?
Ik begrijp het niet

Ik stap mijn bed uit en begin de dag
Ik zie de zon, maar 'k voel haar warmte niet
Ik dwing mezelf de woorden te herhalen
Die je zei vlak voor je ons verliet
Je keek me even heel diep in mijn ogen
Je pakte me heel stevig vast
"Wees niet boos om wat er niet meer is, pap
maar wees dankbaar voor datgene dat er was"

Verlies - Marco Borsato

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je