{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ode aan mijn opa

aan de allerbeste opa die er was

Afbeelding blog 'Ode aan mijn opa' Achtergrond blur afbeelding

Mijn liefste sterke opa.

Een jaar of 14 geleden kreeg je te horen dat je prostaatkanker had. Ik was toen 12, kreeg hier dus niet veel van mee.
Wel herinner ik mij nog het verdriet, maar ook jouw moed en lef. Je wilde nog niet dood. En dus ging je ervoor, de behandelingen in. En zo sterk als je bent overleefde je dit.

De kanker was weg en je kon weer genieten. Nog meer zelfs. Samen met oma en je mooie grote gezien van 4 kinderen en een boel kleinkinderen. Er werden reisjes gemaakt en weekendjes weg geboekt. Bij opa en oma was altijd een feest.

Enkele jaren later overleed oma. Een hele sterke lieve vrouw die nooit klaagde. Toen ze dat ineens wel deed wist iedereen dat het mis was. Ze kon nog niet eens meer onderzocht worden, daar zou ze al niet meer doorheen komen. Maar het was goed. "Ik heb een mooi leven gehad en ben nu klaar voor wat hierna komt, misschien kan ik dan wel weer dansen". Dat is wat ze zei op haar sterfbed, dit vond ik zo mooi. Voor haar verjaardag en haar sterfdag heb ik dan ook een mooie corsage voor haar laten maken met verse bloemen. Helaas heeft ze dit zelf niet meer meegekregen, en ik weet ook niet of jij dit weet. Maar ik wilde dat ze er meteen klaar voor was, als ze weer kon dansen.

Wat heb jij je hier goed doorheen geslagen, opa. Tenminste voor de ogen van je kleinkinderen. Je leerde alles zelf te doen, want je krantje en je kleren werden nu niet meer voor je klaargelegd. Maar dit ging super, je kreeg veel hulp van je lieve kinderen en weer kon het genieten van het mooie leven beginnen. Tot ongeveer 4 jaar geleden..

Je kreeg een lang gevreesde diagnose, de kanker was terug. Bij de eerste keer ben je erg ziek geweest van de chemo en je zei dan ook meteen "dat wil ik niet meer". Onze opmerkingen over dat de gezondheidszorg een stuk verder was, wuifde je weg. Je wilde niet weer zo ziek worden. Totdat ik op een gegeven moment geweldig nieuws had. Ik weet het nog goed, het was moederdag 2014. Ik had jou met een smoes naar mijn moeder gelokt en een lekkere taart gebakken met de afbeelding van een zwangere vrouw. Waar pap en mam meteen begonnen te huilen, had jij nog helemaal niet door wat er aan de hand was. Tot een heldere ingeving: "ben je zwanger?" De tranen sprongen in je ogen en ik geloof dat we zelfs nog even op en neer gesprongen hebben.

Dit nieuws was zo mooi dat je er weer zin in kreeg. Je ging toch voor nog een behandeling. Een hormoonbehandeling. Of je de geboorte nog mee zou maken dat wisten we niet, maar proberen ging je het wel. Ondanks je ziekte en je 80+ jaren levenservaring was je nog een actieve opa, je ging er nog op uit met je autootje en verheugde je erg op de komst van je eerste achterkleinkind. Toen was het moment daar..

Hij werd geboren, kleine Ethan. Wat was je trots. Samen met mam kwam je naar het ziekenhuis om je achterkleinkind te bewonderen. Weer schoot je vol en dit was het mooiste wat ik ooit had gezien, deze liefde tussen een opa en zijn achterkleinkind. Je hebt het gered. En sterker nog, het ging goed met je. Je had geen pijn en kon veel dingen aan. Je genoot ontzettend van al je kleinkinderen en de nieuwste aanwinst. Jaren gingen dan ook weer voorbij. Je werd nog 85 jaar, wie had dat gedacht. Je had ooit gezegd: "als ik 85 word gaan we nog eens met zijn allen een weekend weg". Toen je rond je verjaardag een etentje wilde plannen met zijn allen, zeiden wij dat we dan net zo goed dat weekendje weg konden doen. En dat deden we.

Je was inmiddels uitbehandeld en ging zichtbaar achteruit. Maar dat weerhield je er niet van om er nog het mooiste weekend van te maken. Wat hebben we met zijn allen genoten. Al je kinderen en kleinkinderen bij elkaar in een huis. Ethan was inmiddels 2,5 jaar, die heb je toch maar mooi mee gepikt. Wat een fantastisch weekend was, zei je ook achteraf "dit doe ik nooit meer". Het was erg vermoeiend voor je geweest.

Maanden gingen voorbij en je was duidelijk op aan het raken. Je verloor veel gewicht en kreeg steeds meer medicijnen. Maar toch bleef je ontzettend genieten en kon je nog goed omgaan met de pijn. Op een avond kwamen wij bij je op bezoek met een doos. Je opende deze en begreep het niet echt. Je dacht dat het kleren en speelgoed van Ethan was. Tot dat je de slofjes oppakte en tot je doordrong dat het om een 2e achterkleinkind ging. Je sprong een spreekwoordelijk gat in de lucht. Het was wel redelijk duidelijk dat je deze geboorte niet meer zou meemaken, maar ik wilde koste wat kost dat jij nog wist dat wij nog een kindje verwachten.

Je was ontzettend trots en hoopte heel soms ook nog dat je er bij de geboorte nog was, maar dit wilde wij niet meer voor je. Je was op, was erg vermoeid en het ging steeds slechter. Toch was je nog altijd de lieve opa vol met humor.
Je had steeds vaker gesprekken met de doktor over eventueel euthanasie. Toen deze op een gegeven moment zei dat er een plekje vrij was in hospice, heb je even moeten nadenken. Maar je zei vrij snel ja. De dag erna ben ik samen met mam en mijn oom naar je toe gekomen om je belangrijkste spullen te pakken en je te verhuizen naar hospice. Je was hier op je plek, was ontzettend dankbaar voor de goede zorgen van de vrijwilligers en verpleegsters. Je wilde dat ook dat ze een keer een vrolijke man mochten verzorgen en maakte vollop grapjes die allemaal opgeschreven werden. Toen nam je de meest dappere beslissing die ik ooit had gehoord..

Het was klaar. Jouw woorden: "Ik heb een mooi leven gehad, een prachtig, gelukkig gezin waar ik ontzettend trots op ben en een heerlijk achterkleinkind. Maar mijn lijf wil niet meer het is genoeg". Je had de datum inmiddels geprikt met de doktor en leefde hier erg naar uit. Je hele uitvaart had je zelf al geregeld en was totaal niet bang voor wat er komen ging.

Ik ben nog bij je blijven slapen in Hospice, samen met mijn broer. Het was een hele gezellige avond, je hield niet op met kletsen, we hebben foto;s gekeken wat je erg leuk vond maar vooral veel gelachen. Ik ben ontzettend blij dat we dit nog hebben gedaan. Ik had ook alles tegen je kunnen zeggen, want we wisten dat het einde eraan kwam. Maar ik wist niet wat. Het was ook niet nodig. Gewoon gezellig. En gisteren was het dan zover..

Je was in de ochtend nog ziek geworden, het kon dus niet op een beter moment komen. Je had nog steeds geen spijt en keek uit naar het moment dat je niks meer hoefde. Al je kinderen hebben met hun gezin "afscheid" van je genomen en ook wij. Je was gelukkig en trots, dat kon je niet vaak genoeg zeggen. De laatste 2 uur heb je met je 4 kinderen doorgebracht en tot op de laatste minuut hebben jullie grapjes gemaakt. Toen ik 's avonds het telefoontje kreeg dat je rustig en in vrede was heen gegaan, was het even zwaar. Maar het is goed zo, lieve opa.

Ik heb ontzettend veel respect voor de vrijwilligers van het hospice en alle mensen die hierbij betrokken waren. Ook zeker voor jouw huisarts, die jouw laatste wens in vervulling heeft gebracht. Je zal altijd mijn beste vriend blijven en ik zal altijd tegen je op kijken. Maak er een feestje van in de hemel en kijk af en toe even hoe het met je nageslacht gaat.
Dag..

(Deze blog heb ik geschreven hoe het in mijn beleving is geweest. Misschien heeft hij zich op momenten anders gevoeld of is de behandeling anders geweest, maar zo heb ik deze hele "reis" ervaren)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je