{{ message.message }}
{{ button.text }}

Nooit verwacht dat het zo zou gaan lopen.

Afbeelding blog 'Nooit verwacht dat het zo zou gaan lopen.' Achtergrond blur afbeelding

Ik wist nog steeds niet helemaal wat er nou allemaal gebeurd was. Ik lag nog op de operatietafel en ik voelde even helemaal niks. Ik was niet bang meer, ik was niet verdrietig meer, ik was niet blij mijn gevoel en de tijd leek wel even helemaal stil te staan. Ik mocht pas naar mijn ukje toe als de artsen klaar met hem waren en ik stabiel genoeg was om weer terug te gaan naar de kraamafdeling.

Het moment dat ze me kwamen halen en ik naar hem toe mocht werd ik opeens heel bang. Ik had hem nog niet gezien en wist dus niet wat ik zou zien of wat er zou gebeuren... Onderweg hebben ze me wel verteld hoe het met hem ging, maar ik kreeg er niks van mee. Deze route heb ik eerder meegemaakt in dit ziekenhuis in het zelfde bed maar dan met mijn andere zoontje. Dezelfde zusters, dezelfde kamer alsof ik weer helemaal terug was naar dat moment. En daar lag hij dan in de couveuse aan de beademing een beetje te kreunen...

Officieel mocht ik niet bevallen in ons ziekenhuis omdat ik nog geen 32 weken zwanger was. Ze gingen overleggen met het VUmc wat ze moesten doen. Moesten we nu overgeplaatst worden midden in de nacht? Gingen we afwachten tot hij tot rust was gekomen van alles en de stress die zo klein mannetje krijgt op dat moment? Ze kozen ervoor de komende uren af te wachten en te kijken wat hij zou doen.

Ik werd weer naar mijn kamer teruggebracht. Mijn vriend kon niet blijven slapen en daar lig je dan alleen. Ik moest slapen van hun, zou me goed doen... Uhm ja natuurlijk, ik stond stijf van de spanning stress en adrenaline. Uiteindelijk heb ik 2 uurtje geslapen en vanaf dat het ochtend begon te worden heb ik alleen maar gevraagd of ik naar hem toe mocht en wat er zou gaan gebeuren. Ik moest wachten tot de dienst gewisseld was en mijn vriend er was en toen mochten we eindelijk weer naar beneden naar mijn mannetje toe.

De nacht was redelijk goed gegaan. Hij was stabiel nu moesten we afwachten wat het VU wilde doen. Zij kozen er toch voor om hem daar heen te halen omdat dat het veiligst was. Hij moest naar een neo-IC en die heeft ons ziekenhuis niet.

Er werd mij uitgelegd dat ze vaak zien dat de eerste uren van zo'n kleintje vaak stabiel zijn omdat ook die lijfjes vol zitten met adrenaline van de bevalling en dat ze vaak daarna moeilijkheden krijgen. En dat hij daarom beter af was op een neo-IC. We moesten wachten op een speciale IC-ambulance waarin 5 artsen zaten van het VU die hebben hem klaargemaakt voor transport. Ik zou er achteraan gaan met een andere ambulance. Hij ging als eerste weg en wat voelde ik me alleen. Daar lag ik dan te wachten op een ambulance, mijn kleine mannetje al onderweg zonder papa en mama. Als er nu wat zou gebeuren zijn wij er niet bij. Vreselijk was dat.

Na 1,5 uur was mijn ambulance er en gingen wij er snel achter aan! Een rit van 1,5 uur leek wel dagen. Aangekomen in het VU werd ik op een kraamkamer gelegd en moest ik weer wachten tot ik naar ons mannetje mocht. Er werd me van alles uitgelegd: wat ze hier gingen doen, wat er allemaal fout kon gaan, wat er nodig was om weer naar ons eigen ziekenhuis terug te mogen etc..

Mijn wereld stond op z'n kop. Nog steeds leefde ik op een andere planeet. Ik had geen besef meer van de dag of de tijd. Het was ook nog maar afwachten hoe de komende dagen zouden gaan, hoe hij het zou doen. In de dagen daarna had hij het moeilijk. Hij was 17% procent afgevallen, hij verdraagde zijn voedingen niet en hij kon niet poepen waardoor hij geel bleef. Dit moest snel veranderen anders zou het voor problemen kunnen zorgen. Ook konden ze zien dat hij een kleine bloeding heeft gehad in zijn hoofdje. Ze konden nog niet zeggen wat voor gevolgen dat zou gaan hebben en of het erger zou worden.

Langzaam krabbelde hij op. Hij viel niet meer af, maar kwam ook nog niet aan. Na een week had hij eindelijk gepoept en na een paar keer onder de lamp was hij minder geel. Langzaam werd gesproken over overplaatsing naar een ander ziekenhuis. Nog steeds niet ons ziekenhuis maar wel dichter bij huis. Ondertussen zaten mijn vriend en ik in het Ronald MC Donald huis. Wat een geweldige plek en een geweldige mensen werken daar. Zo konden wij wanneer we wilden naar hem toe !!

Eindelijk kregen wij te horen dat hij naar het andere ziekenhuis mocht we waren heel erg blij, het was een stapje vooruit. Hij zat nog aan de beademing en daardoor mocht hij niet naar ons eigen ziekenhuis. Dit zou alleen een tussenstop zijn totdat hij zelf kan ademen. Langzaam werden we positief en dachten we dat we omhoog aan het krabbelen waren. Maar helaas dag 2 in het nieuwe ziekenhuis en hij kreeg meer moeite met ademen. Hij veranderde van een krachtig klein mannetje in een slap bleek ventje. Hij was gewoon niet zichzelf en waarom? Niemand wist het. Maar dat het niet goed was dat konden ze ons wel vertellen.

Wij werden gebeld door de kinderarts en dan krijg je kippenvel. De kinderarts belt niet zomaar en ze had ook geen goed nieuws. Ze vroeg of wij nu konden komen om in gesprek te gaan. Mijn wereld stond even stil. Ik wist nog van niks maar ik was zo bang. Het blijft ook moeilijk dit te typen. Ik merkt dat ik het nog geen plek heb gegeven. De emotie is nog net zo erg aanwezig als toen.. En daarom stop ik ook weer even.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je