{{ message.message }}
{{ button.text }}

Nog een kindje..?

Je bent gezegend met 2 kinderen die meerdere ''extra's'' hebben, en je hebt de wens voor nog een kind..

Afbeelding blog 'Nog een kindje..?' Achtergrond blur afbeelding

Mijn man en ik hebben eigenlijk zolang als we elkaar kennen gezegd graag een groot gezin te willen.

Onze wens kwam uit toen we in 2010 onze prachtige dochter kregen, dat bij haar veel kwam kijken omdat ze zoveel extra's nodig had als in begeleiding etc. maakte het voor ons als ouder natuurlijk ook niet erg gemakkelijk.

Toen we in 2013 eindelijk op onszelf konden gaan wonen, dachten we mooie tijd om aan de klus te gaan.. helaas lukte dit niet.
Ik werd doorgestuurd naar de fertiliteitsarts.. zij concludeerde dat ik vanuit mijzelf geen eisprong meer aanmaakte.
Wat kwam dat koud op mijn dak, mijn eigen lichaam die me in de steek laat.

We gingen het vruchtbaarheid traject in en raakte zwanger rondom Juni/Juli 2013.
Er was natuurlijk ons van te voren gewezen op de risico's maar je denkt al gauw , ach joh, dat gebeurt niet bij ons.
Nou , geloof me! dat gebeurde bij ons dus wel!!

We raakte zwanger van een twee-eiige tweeling, ik schrok natuurlijk en zei uit shock : ''Dat gaat niet ik heb maar 1 bedje''. Gelukkig begreep de arts mij, en zei meteen maakt niet uit meis, die kunnen in het begin samen in 1 bedje.
We brachten dit nieuws natuurlijk naar mijn ouders toe, aangezien hun ons enige opvang net zijn.
''Mam, we moeten het even ergens over hebben '' waarop mijn vader grapte we krijgen er 7...
Ik vond het niet zo grappig op dat moment want ik maakte me natuurlijk veel zorgen, ik zei dat het er geen 7 waren maar wel 2.
Natuurlijk kreeg ik de reacties te horen ; ''Hoe denk je dat te gaan doen, hoe denk je ze later te voorzien van een scholing..''
Uiteindelijk waren zij ook bekomen van de schrik en zeiden we toen ons uiterste best je te helpen waar we kunnen, vooral aangezien van beide kindjes de hartjes al klopte..

Toen ik het net op mijn eigen school had bekend gemaakt moest ik diezelfde week op controle.
Mijn moeder is een geval apart, ze heeft af en toe zo'n gevoel wat meestal klopt.
Ik zou gewoon alleen gaan, aangezien dit tussen de lessen door was op mijn opleiding.
Mam wilde niet dat ik alleen ging, en dus ging ze mee..

Kom je dan op de echokamer...
Ga maar liggen we kijken eerst als we al uitwendig kunnen kijken.. daar konden ze kijken.
Maar zagen niet wat we graag wilde zien, ik merkte dat er iets niet klopte maar er werd niets gezegd. de welbekende olifant in de kamer.
Ik ga het toch even inwendig proberen dan hebben we beter beeld, oké prima...

Sorry meisje maar ik zie maar 1 hartje kloppen..
DAMNED! ik was er net aan gewend dat het er 2 waren.
Aangezien het een twee-eiige tweeling was, was de kans groot dat kindje 2 bleef leven.
Kom maar over 2 weken terug, verder doen we niets de natuur regelt dit verlies van kindje 1.
Volgende controle, moest mijn man mee (10 September 2013) de dag vergeet ik nooit aangezien we op die dag 3 jaar getrouwd waren.

Sorry meisje maar ook dit kindje is gestopt met het hartje kloppen..
Ik stuur je terug naar de Gynaecoloog.. Daar werd gekozen om een curettage te laten plaats vinden, aangezien de natuur nog altijd zijn werk niet had gedaan.
Ik kreeg een schat van een Gyno ,een ouwe rot in het vak aangezien hij ook mijn broer ter wereld heeft geholpen.

Ik voelde me erg leeg, erg raar , het gevoel kan ik nog altijd niet omschrijven maar het voelt zeker wel echt als een gebroken hart.
We kregen het advies (aangezien mijn BMI veel te hoog was) om direct opnieuw in verwachting te raken omdat ik anders niet terug in het vruchtbaarheidstraject zou komen omdat mijn bmi niet aan de eisen zou voldoen.

We raakte in November/December opnieuw in verwachting, doormiddel van Clomid i.c.m. Pregnyl.
Onze zoon groeide goed.. rondom de 30 weken te goed hij zou 5 weken voorliggen met zijn groei.
Ik werd getest op suiker , en bleek inderdaad dit te hebben.
Mijn zoon werd vlug geboren, eigenlijk te vlug maar moest erna wel naar een soort Neonatologie.
Juist op dat moment had ik zoiets, dat grote gezin wat we wilde zal nooit haalbaar zijn.
Gelukkig mocht hij de dag erna weer mee naar huis omdat hij zich razend snel deed verbeteren.

We hebben een moeilijke start gehad , aangezien hij een extreme huilbaby was.
Verschrikkelijke periode, we hebben er ook veel op moeten inleveren qua relatie.

Toch bleef het ons kriebelen, iedere keer als we een kleintje zagen of tv keken met One Born Every Minute..
''Leuk he schat, zullen we ook even eentje nog maken'' zei mijn man wel vaker.
Ik bekeek dingen wat meer realistischer: '' Hoe moet ik dat doen, ik heb maar 3 slaapkamers, geen financiën om te verbouwen, we zitten in de schuldhulp sinds 1 jaar.. dat kan niet''

Toch heb ik laatst de stoute schoenen aangetrokken, ik heb me een verwijzing gevraagd naar de fertiliteitsarts.
Ik kreeg gelukkig direct een verwijzing aangezien ik zelf al van alles geprobeerd had om gezonder te worden, en we er al een geschiedenis hadden.
Ik kreeg een hele vragenlijst thuis gestuurd.. toen begon ik het toch spannend te vinden.
Vrijdag mogen we terecht, onze wens voor nog een 3e kindje komt er toch echt aan.

Natuurlijk mag iedereen zijn mening hebben, maar dit is onze keuze.
Het zal zeker alles behalve gemakkelijk worden, maar ik ben bereid ervoor te vechten.
Zodat mijn kinderen ook dadelijk niets te kort komen en met veel liefde groot gebracht worden.

Kindje nummer 3 is daarom ook erg geliefd!







*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je