{{ message.message }}
{{ button.text }}

Naar je eigen kamer

Daar gaat ze, na 4.5 maand naar haar eigen kamer... En och wat vind ik dat moeilijk.

Afbeelding blog 'Naar je eigen kamer ' Achtergrond blur afbeelding

Toen ik net zwanger was had ik mezelf voorgenomen geen pietlutterige moeder te worden. Maximaal 4 weken bij ons op de kamer en daarna meteen naar haar eigen kamer.

Al wist ik van mezelf dat ik moeilijk los kan laten het zou me toch niet gebeuren dat mn kind tot dr 10e bij me in bed zou slapen.

Nadat we eindelijk in rustig vaarwater zaten, onze dochter steeds makkelijker in slaap viel vond papa het tijd worden dat dochterlief eens naar haar eigen kamer zou gaan. Omdat ons meisje de eerste paar maanden erg huilerig was heeft ze lange tijd bij ons op de kamer gelegen en vond ik het stiekem wel fijn om naar haar te kijken vanuit mn bed wanneer ze sliep. Papa heeft gelijk hoor en zou, hoe langer we wachten het steeds lastiger worden.

Als ik niet kon slapen stak ik mn hand door de spijlen van haar bedje, wreef ik door haar haartjes, aaide ik haar op haar wangetjes en pakte ik haar handje. Ze greep dan mijn vinger en viel ik zo in slaap.

Ondanks haar kamer het mooiste pronkstuk van het huis is, ik mega trots ben hoe wij haar kamertje in elkaar hebben geflanst, baal ik als een stekker dat ze nu niet naast me ligt en naar haar kan kijken.

Ze zeggen dat los laten lief hebben is maar jezus wat ben ik een muts. Ik zie al op tegen haar eerste schooldag of het alleen buiten gaan spelen. De eerste keer uit logeren om zelf een beetje extra slaap mee te pakkeb, mijn god ik doe waarschijnlijk geen oog dicht.

Ze slaapt als een roosje en heeft er véél minder moeite mee dan ik. Wat ben ik toch een pietlut 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Baby

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je