{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn verhaal: Een miskraam en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap van een tweeling. Deel 4

En hoe wij als gezin samen alles aan kunnen!

Afbeelding blog 'Mijn verhaal: Een miskraam en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap van een tweeling. Deel 4'

Nadat er een poging tot bloed prikken was gedaan en de twee verpleegkundigen weer terug waren. Werd ik naar een andere afdeling gebracht. Ze reden me door de gang, langs de wachtkamer, starende blikken, de lift in, naar boven, door de gang, starende blikken, weer een gang door, 'Afdeling Korte Opname C24', in een kamer geparkeerd, kamer 9.
Daar mocht ik een poging doen van de brancard het bed op te komen. De verpleegkundigen plaatsten de brancard zo dichtbij mogelijk het bed. Proberen van de brancard naar het bed te komen was een hel. Ik kroop over het bed van de pijn, tranen in mijn ogen. De verpleegkundigen probeerden mij gerust te stellen. Maar ik wist al dat dit totaal niet goed was.
Het half uur wat daarop volgde werd gekenmerkt door misselijkheid, duizeligheid, flauwvallen, bedden die omhoog en naar beneden werden gezet, bloeddruk, zuurstof en hartslagmeters die piepten en als laatste w茅茅r bloedprikken. Ook dit keer na acht keer geprikt te zijn hadden ze nagenoeg een buisje bloed kunnen vol krijgen. Op een bepaald moment vroegen ze waar ik geprikt wilde worden. Normaal ben ik enorm panisch voor naalden en prikken, maar door de pijn en vermoeidheid riep ik: "Kan mij het schelen. Prik me gewoon ergens en maak me gewoon weg! Het maakt me allemaal niks meer uit." De hele kamer stond vol met verpleegkundigen, mensen van het lab, Dr. S. de gynaecologe, een arts-assistent en mijn man. Ik was 贸p.
Net nadat ze eindelijk hun pogingen voor bloedprikken hadden gestaakt kwam mijn beste vriendin M. binnen lopen. Ze keek me verschrikt aan. Ze ging naast me staan en zei: "Gaat het meisje. Ries belde en ik ben gelijk gekomen." Tranen vulde weer mijn ogen. "Ik wil nog zo graag een kindje" fluisterde ik tegen haar. Ze wreef over mijn hoofd en zei: "Komt goed meisje, wij blijven bij je."
Na een paar pijnaanvallen verder had de arts besloten dat ik pijnstilling mocht. In een half uur tijd heb ik diclofenac, oxycodon en een morfinespuit in mijn bovenbeen gehad. Pas door het zetten van die laatste voelde ik mezelf iets rustiger maar de pijn bleef.
Rond half 1 werd ik opgehaald omdat er een spoed OK was geregeld voor me. Tot aan de deuren van de verkoeverruimte mochten M. en mijn man meelopen. Daar namen ze afscheid van me. Zij namen wellicht bewuster afscheid van mij dan ik van hen. Ik was op een punt aangekomen waar ik verdoofd was door de emoties en de pijn alleen aanwezig was op de voorgrond. Het maakte me allemaal niks meer uit. Hoe vaak ik die dag heb geroepen, gesmeekt en gehuild dat 'ze me maar gewoon moesten wegmaken' of dat ik 'gewoon dood wilde want dan was er geen pijn meer' kan ik me niet herinneren. Maar het zal niet op een hand te tellen zijn.
Eenmaal op de verkoeverruimte werden er allerlei dingen op mijn borst geplakt, en werd ik weer aangesloten aan allerlei monitoren. Ik was alleen. Geen man, geen M., geen lieve kindjes, en een lege buik. Ook daar waren geen kindjes. Alles was weg, alles was leeg. Kil, net als de steriele ruimte waarin ik mezelf bevond.
En ineens was daar L. de moeder van een vriendje van mijn oudste zoon. "Misschien vindt je het helemaal niet prettig mij te zien. Maar ik kreeg jouw opname binnen. En eerst drong het niet tot me door, tot ik jouw stickers ging printen. Toen wist ik haast zeker dat het om niemand anders kon gaan dan jij. Als je wilt dat ik weg ga dan doe ik dat, maar ik moest je toch even komen zien." Tranen stroomden weer over mijn wangen. Wat was ik blij haar te zien! Ik voelde mezelf zo alleen en onbegrepen, maar L. was er gelukkig en nu had ik tenminste iemand bij me die ik kende. Ze praatte rustig met me, legde me uit wat er ging gebeuren en stelde wat vragen aan mij. Nam nog heel lief de moeite om mijn man een bericht te sturen dat ze bij me was. Uiteraard zonder inhoudelijke details want lief als ze was, professioneel bleef ze ten alle tijde!
Na een tijdje ging ze verder met haar werkzaamheden maar beloofde na de OK nog even naar mij te komen. Daar lag ik weer. Alleen.
Tegenover me werd net een wat oudere man binnen gebracht. Die komt vast terug van de OK dacht ik. Een verpleegkundige maakte een praatje met hem, en ik probeerde van een afstand te volgen wat ze zeiden. Ik ving flarden op van het gesprek, maar kon geen logische volgorde uit de woorden maken. Voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht. Misselijk, weer zo misselijk. Weer pijn. Het voelde alsof ik wegzakte. "Mevrouw, ik voel me niet goed" kon ik nog net uitbrengen.
De verpleegkundige stond met een paar passen bij me, ze keek me recht aan ineens zag ik haar bezorgde blik. Met dat ik constateerde wat zij al had gezien, gingen alle alarmen af. Waar kwamen die dan vandaan? Waren dat de monitoren? Ja, dat waren vast de monitoren. Misselijk, en weer zo licht in me hoofd. "Blijf eens erbij. Mevrouw, kom eens terug" blijkbaar had ik mijn ogen gesloten want toen ik ze open deed stonden er ineens een stuk of zes mensen rondom mijn bed inclusief de anesthesist die zich even daarvoor zo vriendelijk had voorgesteld. "Mevrouw, hoort U mij? Mevrouw?" Ik voelde mezelf weer wegzakken. "Ze raakt in shock dien haar efedrine toe. We gaan NU met haar naar de OK" hoorde ik iemand zeggen. De weg naar de OK voelde ik mezelf steeds bijkomen en wegzakken. Ondanks dat ik volgens de arts in shock ben geraakt, herinner ik me de gang nog, ik herinner me nog dat ik L. zag staan op de gang met een collega, in tranen, rechts af naar de OK, ik probeerde omhoog te komen, "blijven liggen mevrouw", misselijkheid, proberen over te geven maar dat niet kunnen, overgelegd worden op de operatietafel, begroet worden, door mensen in groene pakken, kapje richting mijn mond, "een paar keer goed ademen meiske, we gaan even slapen", stilte.
Toen ik bijkwam was het al laat in de middag. Mijn tijdsbesef was ergens blijven steken bij half 11 vanmorgen toen ik in het ziekenhuis aan kwam, en half 1 's middags toen ik naar de verkoeverruimte ging. Toen ik weer bijkwam was alles wazig. Pijn aan mijn borst, dorst ook. Mijn ogen probeerden scherp te stellen om de klok aan de linkerkant van de zaal te lezen maar de focus kwam maar niet. "Oh gelukkig je bent bij. Wil je een ijsje?" ik stemde toe en kreeg een raketijsje. Deed me denken aan een festival, zon, dansen, lol maken, maar dat was dit absoluut niet. Nog een ijsje daarna. Twee ijsjes, weer die pijn met ademhalen. Soms viel ik even in slaap en dan als ik bij kwam probeerde ik weer de klok scherp te stellen. Poging weer mislukt. IJsje dan maar. Ik had geen idee wat, wie of waar ik was. Was ik nog zwanger? Nee. Ik had een miskraam gehad. Wat hadden ze gedaan tijdens de operatie dan? Was ik ziek? Hadden ze me beter gemaakt?
L. naast mijn bed. "Och meisje hoe voel je je. Richard is op de hoogte gebracht door de arts dat je bent geopereerd. Als alles goed is mag je zo terug naar de kamer." Weer tranen. Geopereerd? "Maar ik wil nog zo graag kinderen L. Ik wil zo graag nog een kindje." Ze keek me meelevend aan. "Rustig maar meisje. Het komt goed. Eerst beter worden nu. Als ik morgen ga werken kom ik even bij je langs, goed?" Ik knikte en was zo enorm dankbaar dat deze engel er vandaag bij was. Engelen komen soms in vele vormen en zij was er voor mij een van op dat moment.



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je