{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn lijf, mijn leven

En hoe haters onze rechten willen afnemen

Afbeelding blog 'Mijn lijf, mijn leven' Achtergrond blur afbeelding

Het is 2019 en ons lichaam is voor nu nog van ons, maar voor hoelang nog? Vorige week schreef ik over vrouwenrechten en waarom ik mezelf feminist noem. Waarom dat nog altijd nodig is. Waarom het belangrijk is dat we onze vrijheid niet voor granted moeten nemen. Want er is iets gaande, iets engs, rechts en het wordt agressiever. De keyboard warriors zijn uit hun holen gekropen en zijn gaan demonstreren bij abortus klinieken. Veelal mannen, die nog nooit een zwangerschap hebben ondergaan en het geen ene moer uitmaakt hoe het voelt en wat je ervoor opoffert. Maar ook vrouwen die zich vals uitspreken over het verdriet van een ander. Enge, nare mensen. Er worden dreigementen verstuurd aan vrouwen die voor zichzelf moesten kiezen, omdat ze geen toekomst met een kind voor zich zagen, of omdat het onveilig was, gevaarlijk voor haar gezondheid, omdat het kind niet gezond was en ze hem lijden wilden besparen. Er wordt geen onderscheid gemaakt, elke vrouw die zelfs maar een abortus overwogen heeft, wordt weggezet als kindermoordenaar. Poeh. Keihard. Kei en keihard. En het maakt mij bang. Bang voor de toekomst van mijn kinderen en de jouwe. Wil niet elke moeder het beste voor haar kroost? Ik wel in elk geval!

Nu is het zo dat ik door schade en schande wijzer ben geworden. Zo lees ik bewust niet altijd de reacties meer op mijn blog. Waar ik de ene keer lof ontvang, word ik bij de andere uitgemaakt voor Nazi (lees: dankbaar voor abortus). Dat deed echt pijn, want wat wilde ik ons meisje graag. Ze is begraven bij mijn ouders in de tuin. Ik wist gewoon niet wat ik anders kon doen. Destijds waren er nog geen vlindertuinen en geld voor een begrafenis hadden we niet. En het voelde eigenlijk ook wel een beetje gek, om een groot graf te graven voor een piepklein meisje dat in mijn hand paste. Plus ik wilde haar dichtbij houden. Ik vond het zo erg dat ze alleen in de koude grond lag. Nu is ze omringd door familie en houdt mijn moeder haar tuintje mooi bij. Er staat een stenen baby in engelenvleugels gewikkeld bij. Een prachtige roze plant die na 12 jaar nog altijd bloeit. Maar nee, ik heb geen spijt van mijn abortus. Ik heb spijt dat het ons overkwam, dat we door de natuur gedwongen waren een keuze te maken. Dat ze geen enkele kans had op overleven buiten mijn warme buik en dat we haar zo graag in ons leven hadden verwelkomt. Maar ze was stervende en ze had mij misschien wel met zich meegenomen, zo erg was de situatie, zo wanhopig. De optie voor abortus moet er altijd zijn. Het is gevaarlijk om dit recht af te nemen, omdat vrouwen anders uit wanhoop in de weer gaan met breinaalden en doodbloeden. Vreselijk! Dat is toch geen pro-life?!

Ook ben ik vaak afgerekend op mijn eerlijkheid, dat ik na twee mooie zoons nog steeds verlang naar een dochter. Dat die wens niet wegging. Maar ook dat ik het taboe probeer te doorbreken en mijn wens eerlijk deel, in de hoop dat ik andere vrouwen die hetzelfde voelen, minder eenzaam maak. Want wat is het een eenzaam gevoel. Aan de ene kant ben je zo dankbaar voor de kinderen die je hebt, aan de andere kant is er een verlangen dat ontzettend pijnlijk is. En maar weinig begrijpen dat verlangen echt. Er wordt snel gegrepen naar tragische voorbeelden van overleden kindjes of ongewenst kinderloze stellen. Ja, dat is erg. Maar moet alles nu met elkaar vergeleken worden? Moet elk verdriet tegen elkaar afgewogen worden? Ik vind mezelf niet zielig, maar ik heb wel empathie voor mijzelf. Ik mag rouwen om het zo gewenste meisje dat ons ontnomen werd. Net als ik mag rouwen om het feit dat ik om medische problemen nog altijd geen dochter heb. Tegelijkertijd ben ik zo blij met mijn jongens! Dat kan en mag naast elkaar leven. En toch, ondanks de haat, blijf ik schrijven. Omdat ik weet wat het betekent voor anderen. Voor de mensen die hoop en steun halen uit mijn eerlijkheid. Voor de klanten die mij het mooiste nieuws vertellen: het is een meisje! Of: het is een jongen! En zich compleet en gelukkig voelen. Daar doe ik het voor.  


Ik heb het geluk dat ik weet dat mijn droom om een dochter te baren en zien op te groeien op een mooie dag uit gaat komen. Ik weet precies hoe ik een dochter moet verwekken door middel van een dieet, vitamines, beweging, alles rondom conceptie en alle andere factoren die ervoor zorgen dat ik mijn dochter zal krijgen. Nog even geduld tot ik groen licht krijg vanuit het ziekenhuis. Tot mijn medicatie goed is ingesteld en mijn bloeduitslagen goed zijn. Dan kunnen we er echt voor gaan. Ik kijk ernaar uit, eindelijk compleet! Ik kijk ernaar uit mijzelf moeder te noemen van een engeltje, twee bengeltjes en een mini-meisje! Want het is mijn lijf en ik doe ermee wat ik wil, natuurlijk, veilig en zeker. Wil je meer weten over het krijgen van een jongen of meisje? En ben jij er ook van overtuigd dat jouw lichaam van jouw is? En dat niemand daar ook maar enige zeggenschap over heeft? Dat jij ermee kunt doen wat je wilt? Kortom: ben jij een vrouw die zelf keuzes maakt voor haar gezin, lichaam, leven en toekomst? Dan ben je bij mij welkom, veilig en gewoon een kick-ass sterke vrouw! Ik kijk ernaar uit om samen met jouw een leger jongens en meisjes te “maken”(hey ik ben er niet bij haha, jij maakt ze, ik geef je alle informatie die je nodig hebt om een jongen of meisje te verwekken) die opgevoed worden als mooie mensen, die zich realiseren dat hun lichaam van hen is en sterk genoeg zijn om iemand die hen probeert in te perken op hun plek te zetten. Samen sterk! Opdat dromen uit mogen komen.

Liefs Leonie

Gender Balance coach bij www.genderbalance.nl 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je