{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn kuikentje

Zoals ik al eerder zei noem ik mijn jongste dochter mijn kuiken.

Afbeelding blog 'Mijn kuikentje' Achtergrond blur afbeelding

Mijn kuiken, mijn kleine meid, mijn druifje.
Ze is "al" 11 hoor, en klein is ze ook niet, ze is bijna net zo groot al ei, maar toch ze is mijn jongste, mijn baby.. Ik vond dat vroeger zo raar dat mensen hun jongste zo lang klein wilden houden, maar ik doe het ook wel eens, niet altijd hoor..

Toen we wisten dat we een tweede kindje wilden was de oudste net 9 maanden, we wisten dat ei een echt wondertje was, dus wilden we snel beginnen voor de tweede, ik ben niet meer ongesteld geweest, dus zo had ik een dochter van 10 maanden en zwanger van de tweede. Dolgelukkig waren we, en de dokter stond versteld. En ook deze zwangerschap ging volgens het boekje, alleen een hele lichte bekken instabiliteit, maar met een beetje fysio en een extra stevige buikband was daar prima mee te leven.

De bevalling van mijn kuikentje ging voor zover het kon nog sneller dan bij mijn ei. Ik werd 's nachts rond half 4 wakker met buikpijn, enorme krampen, ze kwamen steeds sneller achter elkaar en om 6 uur belde mijn (ex)man de verloskundige en mijn moeder, die waren er allebei binnen een half uur. Bij controle bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben. "dat duurt nog wel even" zei ze "ik ben nog even naar de praktijk, om je dossier te halen". Mijn moeder dacht op dat moment dat ze haar eigen kleindochter op de wereld zou brengen.

Na 20 minuutjes kwam de verloskundige terug en trof mij hangend over een emmer, mijn maag leegmakend, aan. "ow, dat is apart" zei ze, "meestal is dat pas bij 8 á 9 cm" . Bij controle bleek ik inderdaad 9 cm te hebben, dus brak ze mijn vliezen.
Niet veel later begonnen de persweeën en om 7h36 werd mijn jongste dochter geboren.

Dit keer wisten we wel dat we een dochter zouden krijgen, zo hadden we 2 verschillende zwangerschappen gehad.
Bij de geboorte van mijn jongste dochter kwam ook het besef dat ik nooit meer zwanger zou raken. Nooit meer dat heerlijke gevoel in je buik, nooit meer zo'n mooie volle bos haar, nooit meer zo'n klein frummeltje van jezelf in je handen. Daar had ik het wel moeilijk mee, niet dat ik daardoor minder kon genieten van mijn kuiken hoor.

Ze was een voorbeeldig kindje, sliep goed, en na een beetje hulp dronk ze ook goed. Ze huilde alleen bij honger en een vieze luier.



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je