{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevalling en herstel. Part 17.

Dus het gaasje is eruit. De wond is open en doet nog steeds pijn. De diclofenac helpt gelukkig wel, maar er komt ook nog steeds pus uit de wond. En dat zou binnenkort toch echt moeten stoppen.

Afbeelding blog 'Mijn bevalling en herstel. Part 17.'

Vergeet ik gewoon helemaal te vertellen over de nacht van zondag op maandag. In die nacht heb ik toch wat raars meegemaakt. Na het voeden van onze kleine dame neem ik nog een slok water uit het flesje wat naast mijn bed staat. Althans dat wilde ik doen. Mijn linker arm wil niet meewerken. Ik voelde met mijn hand de dop niet van het flesje wat ik los wilde maken. Ook had ik er totaal geen kracht in. Toen heb ik het flesje in mijn linkerhand geprobeerd te pakken. Mijn arm wilde niet echt meewerken en ik voelde maar vaagjes dat ik het flesje vast had. Maar ik had hem uiteindelijk wel vast. Dus toen heb ik met rechts de dop eraf gehaald en een slok water genomen. Toen ik voorover boog liep er wat water uit mijn mondhoek weg. Ik weet het aan een slappe onderlip. Maar het heeft mij 's ochtends wel even bezig gehouden. Ook omdat ik toen, terwijl ik een blog voor deze website zat te schrijven, een soort van wazig voor mijn ogen werd. Het werd niet echt helemaal wazig, maar waar ik mij op wilde focussen was onscherp. Ga alleen nooit op google op zoek naar dit soort symptomen. Dan ga je half dood volgens google. Ook slikte ik natuurlijk net nieuwe medicijnen en had ik een narcose gehad dat weekend. Na maandag zijn die symptomen ook niet meer terug gekomen, maar ik was er wel wat van geschrokken.
Goed, terug naar de week erna dinsdag. De chirurg weer zien. Dit keer niet de jonge man, maar de vrouw die mij had geopereerd op 10 februari. Zij zag ook dat het op zich best rustig was allemaal, maar zei ook dat het niet nog steeds hoorde dat er pus uit kwam.
In het weekend had ik een keer na het spoelen een sliert op het handdoekje waarmee ik mijn billen afveegde. Ik weet niet of het ontlasting was, maar het leek een beetje op taugé. (Ja heel smakelijk allemaal, ik weet het.) Een lang dun draadje met een beetje een licht beige kleur. Iets in mij zei dat dit misschien wel de hechtdraad was en dat daarom alles zo was gaan ontsteken. Ik dacht dat die oplosbare hechtdraad niet wilde oplossen maar uit mijn lichaam wilde komen. De dagen daarna had ik namelijk meer bloed bij het spoelen en deppen en was de pijn ook wat minder. Maar ja, of dit het ook was. Geen idee.
De chirurg zei dat dit zou kunnen. Ieder lichaam reageert anders op hechtingen en dergelijke. Maar het kon ook gewoon ontlasting zijn. Wel werd mij nu duidelijk dat wat ik dus had een perianaal abces heet. Dat kon dus inderdaad uit dat puistje zijn ontstaan. Want een puistje is een ophoping van troep, net als een abces dat is. Het was goed dat ik minder pijn had, al bleef de diclofenac nog even nodig (1 dag alleen maar paracetamol en ik merkte het verschil direct!) maar de pus zou echt moeten minderen! Voor 6 maart werd er een bel afspraak gemaakt. Dan zou de jonge dokter weer contact met mij opnemen. Maar mocht het ineens veel meer pijn gaan doen, weer erg gaan branden, meer gaan ontsteken oid dan moest ik meteen contact opnemen.
En dan zit je thuis je dochter te voeden en dan zie je bij haar ineens een grote plek op haar achterhoofd met een gelige korst. Ah nee he..... Heb ik haar nou ook aangestoken met mijn krentenbaard. Alsjeblieft niet hé. :'( Mijn man heeft meteen de huisarts gebeld en we kunnen morgen terecht bij de assistente.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je