{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevalling en herstel. Part 14

Dus sinds vrijdag avond doet de ontsteking weer pijn. En nu op zaterdag steekt het echt behoorlijk. We zijn toch maar naar het ziekenhuis gegaan om te kijken wat er nu aan de hand is.

Afbeelding blog 'Mijn bevalling en herstel. Part 14'

In het ziekenhuis aangekomen kom je dus op de spoed eisende hulp in het weekend. Ondanks dat ik niet zo'n spoedgeval ben, ben ik best snel aan de beurt. De verpleegster stelt allerlei vragen over wat er allemaal gebeurt is en wat er nu pijn doet.
Na het hele verhaal zo'n beetje te hebben verteld, en ook dat ik afgelopen maandag nog in het ziekenhuis ben geweest en als het erger werd langs moest komen, gaat ze er even naar kijken. Ook haalt ze de dienstdoende arts erbij en wat blijkt, dat is dezelfde jonge man als maandag. Wat een mazzel. Die kan natuurlijk meteen het verschil zien met hoe het maandag was. Nou dat klopte. Het was ondertussen rood en er zat een bobbeltje. Het was dus weer vol met troep aan het raken.
Nou hadden ze al gezegd dat bij een volgende keer ze niet meer plaatselijk gingen verdoven maar onder een roesje of een ruggenprik zouden doen. Nu echter werd er gesproken over een algehele narcose. Dat vind ik ook prima als ze maar niet gaan prikken in mijn bil!
Oh, wacht wel even navragen hoe het zit met borstvoeding. Schijnbaar is dat een lastige vraag aangezien dit aan meerdere mensen gevraagd/ nagevraagd moet worden over het hoe en wat precies. De conclusie, zodra ik weer helemaal helder ben, zou borstvoeding eigenlijk gewoon weer mogen. MAAR het kan zijn dat de melk anders smaakt en dat ze daardoor niet veel drinkt. Oké. Dan maar wat kunstvoeding halen snel, aangezien we eigenlijk niets in huis hebben en ik ook nog niet echt heb gekolfd omdat ik daar de energie simpelweg nog niet voor had.
Goed en wat nu? Hoe laat heb ik voor het laatst gegeten? Eh, waarom dat? Omdat je zo'n 6 uur nuchter moet zijn voordat je onder narcose gaat. Oh shit dat is ook zo. Dat betekend dat ik in het ziekenhuis blijf wachten met onze dame en M snel even op en neer naar huis gaat voor het kolfapparaat en kunstvoeding en dergelijke. Wat doe ik hem toch aan al dat heen en weer rijden. Ik weet dat ik er niets aan kan doen, maar ik voel mij toch schuldig dat mijn lichaam mij in de steek laat en hij nu zoveel moet doen.
Ondertussen krijg ik een infuus ingebracht voor de verdoving straks. Maar man wat doet deze een pijn! De vorige 2 die ik had deden wel even pijn, maar voelde ik daarna niet meer. Deze blijf ik voelen. En dat is echt niet leuk!
Rond 15:00 word ik eindelijk van de SEH naar een gewone kamer gebracht. Daar kan ik gelukkig nog een keertje mijn meisje voeden. Maar door dat stomme infuus krijg ik het niet voor elkaar om haar te verschonen of lekker in het bedje te leggen oid. Daar heb ik hulp bij nodig.
Vlak voor 4 uur komt de arts met een verpleegkundige binnen. Er is plek op de OK om 16:15. Dus nu worden er weer allemaal vragen gesteld. Echt ik kan bijna dromen wat ze allemaal moeten weten. Medicijnen, allergieën, enz enz. Maar goed, liever één keer teveel gevraagd dan één keer te weinig.
Vlak daarna komt gelukkig mijn man weer binnen. Die kan ons meisje overnemen en ik wordt naar de operatie kamer gebracht. Ook daar weer een riedel met vragen en wat ze gaan doen. Dit keer kan ik zelf van het ene naar het andere bed klauteren. En dan gaan ze met je aan de slag. Armen weid en vastgebonden, benen op steunen. Ik geef aan dat het infuus waar ze mee bezig zijn zeer doet. De anesthesist kijkt en geeft ook aan dat ze op een nare plek hebben geprikt. Hij zit wel goed, maar ze kunnen eventueel als ik dadelijk weg ben een ander prikken. Ik geef aan dat dat niet hoeft, dat ik nu waarschijnlijk toch al een blauwe plek heb van dit infuus en dat ik er dan niet per se nog eentje bij hoef te hebben.
Dan krijg je weer een kapje op en moet je diep ademhalen. Ondertussen krijg ik ook wat ingespoten via het infuus. En toen waren ze ineens aan het praten over het avondeten. Iemand gaat lekker sushi eten. Ik mompel dat ik sushi ook wel erg lekker vind. Ook mompel ik schijnbaar iets als lieve I (naam van dochter) Ik wordt geparkeerd op de verkoeverkamer. Alhoewel die in het weekend niet open is en ik dus eigenlijk op de intesive care bij mag komen van de narcose. Ik zie op de klok dat het 17:15 is en zak nog gelukzalig even weg in een roes.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je