{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mama zijn is ENG

Ik heb mij echt heel goed voorbereid op het moederschap. Maar op het moment dat ik voor het eerst mijn hummeltje vast hield heb ik mij nog nooit zo onvoorbereid gevoeld

Afbeelding blog 'Mama zijn is ENG'

Hoi lieve lezers, daar ben ik weer. In deze nieuwe blog wil ik eens eerlijk naar de eerste momenten van het moederschap kijken. Noah is inmiddels bijna 20 maanden, en ik vind het wel eens tijd om terug te kijken op die aller eerste periode. 

Ik ben van mening dat het moederschap al begint zodra je je kindje in je buik draagt, maar ik begin voor het gemak even op het moment van geboorte. 

Het magische life changing moment. 


Het eerste half uur na de bevalling gaat echt razend snel voorbij, maar in dat halve uur gebeurde er zoveel in mij. Ik durfde bijvoorbeeld niet te kijken naar Noah.. Deze moet ik even uitleggen

Zoals je in een van mijn eerste blogs kan lezen ging mijn zwangerschap niet zonder slag of stoot en ben ik bevallen met 37 weken. Daarnaast liep ik al 10 weken met gebroken vliezen. Ik durfde dus niet te kijken omdat ik bang was dat hij niet groot genoeg zou zijn, of niet 'af' zou zijn. En ik vond de vernix laag op Noah ( dat wittige smurrie) er ook heel eng uit zien. Het was echt een soort van droom moment waarin ik alles niet echt bewust goed mee kreeg. Het ene moment was ik nog aan het persen en het andere moment lag mijn wondertje op mijn borst. Ik realiseerde me niet eens dat ik moeder was, dat onze zoon zojuist geboren was.

Plots zij de verloskundige heb je 'hem' al gezien? Nee zei ik "dat durf ik niet". Toen in uiteindelijk keek barste ik in tranen uit. Daar ben je dan. Je leeft. dat waren mijn eerste gedachten. Gevolgd door wauw wat ben je mooi. Ademt hij wel goed? Is hij wel groot genoeg? En daarna weer 20 keer "je bent zo mooi, je bent zó perfect."


Fast forward naar een paar uur later. Want de nageboorte, het hechten, het wegen, aankleden en de beschuitjes eten. Daar gaat flink wat tijd in zitten. Noah is om 19:48 geboren en om 22:40 waren wij pas op onze kamer. 

Ik voelde me helemaal niet anders.. Ik had verwacht dat ik overweldigd zou zijn van alle liefde die ik  zou voelen, het ultieme geluk. En dat ik als mens herboren zou zijn.  Maar ik voelde me best wel leeg.. Ik hield op dat moment natuurlijk al zielsveel van Noah en was dol gelukkig dat hij er eindelijk was. Maar het was gewoon heel anders dan ik me ingebeeld had.

Noah had grote honger maar ik mocht niet teveel kunstvoeding geven, dan werd zijn maagje te snel te groot. En om eerlijk te zijn had ik geen flauw idee wat ik er mee aan moest. Ik wist niet eens hoe ik hem vast moest houden. Dat durfde ik bijna niet eens, ik was zo bang om iets verkeerd te doen. Om mijn zoon verkeerd vast te houden, hem verkeerd te troosten. Ik had echt geen idee wat mijn kind nodig had. Ik dacht dat we elkaar door dik en dun zouden kennen, omdat ik hem immers bijna 9 maand lang iedere dag voelde. Dat onze gevoelens synchroon liepen. Ik wist precies wat er gebeurde in mijn buik, en plots waren we disconnected. Opeens voelde het bijna alsof we vreemden waren voor elkaar. Zelfs die dunstan babytaal kreeg ik niet binnen een dag onder de knie. (Ja Kim weer met haar hoge eisen, ik moest binnen een dag mijn kind van top tot teen kennen)

Ik verlamde van angst.. Ik was zo bang dat hij door een fout van mij 'dood' zou gaan dat ik helemaal niks meer met hem durfde te doen. Stom als ik nu terug denk, maar na alles wat we in de zwangerschap hadden mee gemaakt was ik heel bang om hem kwijt te raken. Deze angst heeft mij echt het eerste jaar verschrikkelijk dwars gezeten. 


Ooh en toen die kraamtranen. Verschrikkelijk, ik meende dat de kraamtranen gewoon betekende dat je overal om moest huilen zonder echte reden. Om het verkeerde brood beleg, hoe schattig je kindje is wist ik veel. Het begrip kraamtranen heeft bij mij dan ook veel meer dimensie gekregen. Ik huilde omdat ik zo bang was dat ik niet van Noah hield. Of nou ja meer dat ik niet goed genoeg van hem hield. Echt te stom als ik er nu aan terug denk. Ik huilde omdat ik mezelf geen goede moeder voelde. Omdat ik bang was dat hij dood ging. En omdat ik mijn kind helemaal niet kende. 

Dit waren echt zulke grote dingen voor mij. En eigenwijs als ik was durfde ik niks tegen de kraamverzorgster te zeggen. Stom want zij is juist degene met die je hierover  moet praten in zo'n geval. s' Avonds op dag 3 of 4 barstte ik in tranen uit. Ik belde mijn moeder, en ze kwam direct. Toen ik vertelde waarom ik me zo verschrikkelijk voelde zei ze: "hou je dan niet van Noah?" Ja natuurlijk wel zei ik.. "Nou wat is dan het hele probleem?" "Ja dat weet ik niet, het is allemaal zo anders dan ik had verwacht." Ik vertelde hoe bang ik was en hoe leeg ik mij nu voelde. En zij vertelde me dat het echt heel normaal is. Zelfs mijn zus vertelde dat toen zij moeder werd zij deze onzekerheid en onwetendheid ook wel eens had gevoeld. Op een of andere manier verwachte ik van mezelf dat ik alles direct wist en precies wist hoe ik de dingen moest doen. 


Ik had zo'n sterke band met Noah toen hij nog in mijn buik zat en ik heb echt veel moeite gehad met het omschakelen en het communiceren in babytaal. Ik dacht dat ik alles wel wist van de bevalling en daarna, ik had immers tien duizend boeken gelezen. Maar dit is iets wat geen enkel boek mij geleerd heeft. Geen enkel boek verteld over de onzekerheid. Over de hoge eisen die ik mijzelf misschien stelde,en wat daarin reëel was. Over de onmacht en de angst die ik voelde. Ik heb mij echt heel goed voorbereid op het moederschap. Maar op het moment dat ik voor het eerst mijn hummeltje vast hield heb ik mij nog nooit zo onvoorbereid gevoeld   


 Hoe heb jij de eerste weken ervaren? Was jij misschien net zo onzeker als mij, of voelde het bij jou wél direct vertrouwd? 

Liefs, Kim ♥











Afbeelding blog 'Mama zijn is ENG'

Noah van nu 20 maandjes

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je