{{ message.message }}
{{ button.text }}

Levi's lessen in loslaten

Al zijn hele jonge leven doet Levi een poging mij te leren om los te laten. Waarom kan ik dat nog steeds zo slecht?

Afbeelding blog 'Levi's lessen in loslaten' Achtergrond blur afbeelding

Toen ik in september 2015 trouwde met Arjan, was ik net begonnen aan het laatste jaar van mijn opleiding. Daarom deden we er alles aan om een zwangerschap nog even te voorkomen. In juni studeerde ik af en vrij snel daarna stopte ik met de pil - vooral om te 'ontpillen'. Als een zwangerschap nog even op zich zou laten wachten, zou dat geen probleem zijn, we waren tenslotte nog jong. Maar een kindje was welkom!
Begin oktober 2016 hadden we al een positieve zwangerschapstest in onze handen. We vonden het ontzettend spannend, maar daarnaast waren we heel dankbaar en blij! Mijn zwangerschap verliep voorspoedig. De eerste 3 maanden was ik erg misselijk, maar daarna had ik weinig kwaaltjes. Ondanks dat kon ik niet erg genieten van het zwanger zijn. In verwachting zijn vond ik heerlijk: samen voorbereiden op de komst van de kleine. Maar zwanger zijn , het stukje wat je als vrouw alleen doet, de veranderingen die je zowel lichamelijk als mentaal meemaakt, vond ik niet per se heel fijn. Dat was de reden dat ik besloot dat ik het eerste jaar van Jesse - het jaar met zo veel mijlpalen - 'onzwanger' mee wilde maken. Hoe anders liep dat...

In het najaar van 2017 zijn we 1x 'onvoorzichtig' geweest. Voor de zekerheid deden we een tijd later een zwangerschapstest. Deze was negatief, maar daarna namen we meteen het zekere voor het onzekere: ik wachtte niet meer mijn menstruatie af en begon meteen weer met het slikken van de pil en daarnaast hadden we alleen nog dubbel veilig seks. Begin november voelde ik me steeds niet lekker: moe, misselijk, duizelig, hoofdpijn... Op een vrijdag na weer een beroerde week besloten we voor de zekerheid nog een test te doen - vooral om een zwangerschap uit te sluiten - en na het weekend zou ik een afspraak maken bij de huisarts. Zover kwam het niet, want de test bleek positief. Dit was voor ons - en vooral voor mij - behoorlijk schrikken. Ik kan me voorstellen dat dit voor sommige mensen erg moeilijk is om te lezen. Zelfs dichtbij zien wij onbeantwoorde verlangens van een kindje (erbij). Dit was juist wat ik zo lastig vond: ik gunde anderen dit kindje veel meer dan wijzelf. Ik kwam terecht in een behoorlijk heftige achtbaan van emoties: ik had het idee dat ik deze zwangerschap niet kon dragen, ik voelde me schuldig naar mensen bij wie het niet zo makkelijk gaat als bij ons en ik voelde me schuldig naar ons kind. Hij had hier ook niet voor gekozen, maar maakte ons heel duidelijk dat het leven niet zo maakbaar en planbaar is als we soms denken. Ik moest het idee van een 'onzwanger eerste jaar van Jesse' loslaten, want ons tweede kindje was onderweg!

Hij maakte ons heel duidelijk dat het leven niet zo maakbaar en planbaar is als we soms denken

Door de 'valse start' en door vele lichamelijke kwalen, heb ik deze zwangerschap echt als zwaar ervaren. Gelukkig kon ik de laatste weken op mijn werk andere taken krijgen, dat maakte het iets relaxter, maar alsnog was ik erg blij toen ik met 34 weken met verlof ging. De eerste weken waren echter alsnog erg druk. Behalve dat er natuurlijk een grote baby rond kroop, was ik druk bezig met de afronding van het eerste blok om mijn gymbevoegdheid te halen. Precies een week nadat ik mijn portfolio had ingeleverd, had ik nog een cursus van mijn werk en dáárna zou mijn verlof echt beginnen! Dacht ik...

Dinsdag 19 juni was ik 37+6 weken zwanger. Mijn man was nog op zijn werk en Jesse sliep nog toen ik om half 6 wakker werd van een straaltje water. Heel even dacht ik nog dat ik in mijn bed aan het plassen was (waarom denken bijna alle hoogzwangere vrouwen dat?), maar al snel drong het tot me door: de baby die 'besloot' z'n verwekking wat te vervroegen, besloot nu ook lekker op tijd geboren te willen worden. Uiteindelijk heb ik de hele dag met gebroken vliezen, maar zonder weeën rondgelopen. Toen we 's avonds om half 8 naar het ziekenhuis vertrokken, voelde ik gelukkig de eerste krampen en iets voor kwart voor 12 werd Levi geboren, gelukkig nog precies de dag vóór de verjaardag van z'n grote neef. En zo waren we eerder dan verwacht in verwachting van een tweede kindje én eerder dan verwacht ouders van twee heerlijke jongens. Het voordeel hiervan was wel dat iedereen bij Levi verrast was toen we vertelden dat ik zwanger was én toen we vertelden dat hij geboren was. Maar ook hier leerde hij me dat hij qua planning volledig zijn eigen gang gaat.

Wat ik toen nog niet wist, was dat de verwekking en de bevalling nog maar het begin waren. Zoals waarschijnlijk iedereen had ik vroeger de mooiste ideeën over het ouderschap. En bij Jesse kon ik ze vrijwel allemaal uitvoeren zoals ik had bedacht. Wat een heerlijke tijd was dat en wat jammer dat je dat pas achteraf doorhebt haha. Levi's handleiding wijkt totaal af van die van zijn grote broer. Daarom heb ik mijn eigen visie en mening nogal eens moeten onderdrukken en mijn ideeën los moeten laten.
Zo vond (en vind) ik het laten huilen van mijn baby niet fijn. Bij Jesse hoefden we ook echt niet te verwachten dat hij ging slapen als hij huilde in bed. Als hij moe was, ging hij meteen lekker liggen en viel rustig in slaap. Als hij huilde was er iets aan de hand. Levi haalde ik daarom ook steeds maar weer uit zijn wieg of de kinderwagenbak als hij huilde. Tot ik een keer Jesse aan het verschonen was en dus niet meteen naar Levi toe kon. Hij huilde zachtjes en toen ik klaar was met Jesse, sliep hij. Inmiddels gaat het slapen veel beter: het lukt hem vaak om rustig en zonder te huilen in slaap te vallen. Maar soms heeft hij even huilen toch nodig. Ik stort me dan maar even op de vaat of de was of iets dergelijks ;)
Over inbakeren heb ik al tijdens de zwangerschap van Jesse veel gelezen. Ik vond het er vooral zielig uitzien. Bij Jesse heb ik het welgeteld 1 keer geprobeerd, maar toen was hij zo in de weer, dat hij zich in mum van tijd losgewoeld had uit de hydrofiele doeken. Levi sliep ineens meer dan de gebruikelijke 3 uur achter elkaar toen ik hem op een avond voor het eerst had ingebakerd. In plaats van te klooien met die doeken heb ik uiteindelijk ook een inbakerdoek geleend van een vriendin. Ik vond het er nog steeds niet leuk uitzien, maar 'mijn worstje' had er veel baat bij.
Als laatste was ik er tijdens beide zwangerschappen al snel van overtuigd: ik wilde borstvoeding geven. Bij Jesse kostte dit in het begin veel moeite, maar met hulp van een lactatiekundige had ik het op de rit. Toen ik weer aan het werk ging, wilde ik nog een tijd alleen 's avonds, 's nachts en 's ochtends voeden, maar omdat Jesse al heel snel doorsliep en 's ochtends te laat wakker was, liep mijn productie snel terug. Dit zou anders gaan bij Levi (had ik bedacht).
Levi hebben we in de kraamweek bij moeten voeden en dit deden we met afgekolfde melk. Hierdoor was mijn productie meteen lekker op peil en de borstvoeding liep heel goed. Helaas spuugde Levi na afloop flinke golven. Maagzuurremmers van de huisarts hielpen iets, maar AR-flesvoeding bleek de uitkomst. De voedingen overdag heb ik daarom in 1 keer laten vallen en met behulp van kolven afgebouwd. De eerste dag zat ik 's avonds hoopvol in bed voor een borstvoedingsmomentje met Levi. Nu ik veel later weer zou beginnen met werken, zou ik het parttime voeden immers veel langer vol kunnen houden. Er was 1 grote zure golf nodig om ook dit idee te laten varen.

Zo rommelden en tobden we de eerste maanden voort, maar YEAH, nu Levi 4,5 maanden lijken we z'n handleiding redelijk door te hebben en zit er eindelijk een ritme in wat voor ons werkt. Door alle aspecten uit het jonge leven van Levi heb ik inmiddels geleerd dat hij behoorlijk zijn eigen gang gaat en daarbij weinig tot geen rekening houdt met zijn moeder. Maar soms lijk ik dat weer even te zijn vergeten en wil ik me toch krampachtig vasthouden aan mijn eigen ideeën.
Omdat mijn man een zware nacht te wachten staat, wilde hij nog even goed slapen in ons eigen bed. Levi in zijn wieg op onze slaapkamer leggen was dus niet handig, maar beneden in de kinderwagen vind ik ook niet fijn, want dan moet ik hem wakker maken als ik naar bed ga (of wachten tot hij zelf wakker wordt, maar dat kan zomaar half 2 vannacht zijn). Enthousiast opperde Arjan om Levi's wieg in zijn eigen kamer te zetten. En dan kon die daar vanaf nu wel blijven staan toch?
KORTSLUITING!
Moet ik ineens mijn knorrepotje missen naast me? En moet ik dan staand op het koude laminaat een nachtfles geven? Wil ik dit? Zo had ik het niet bedacht!
Maar nu Levi prinsheerlijk ligt te slapen in zijn eigen kamer, daalt langzaam het besef in: misschien is het wel goed, misschien vindt hij dit wel fijner. Misschien - nee, waarschijnlijk - moet ik mijn idee van zoveel maanden rooming-in ook maar laten gaan en eerst maar eens zien hoe het vannacht gaat...

Afbeelding blog 'Levi's lessen in loslaten'

Loslaten. Sorry Levi, je moeder is nogal hardleers... Maar ik doe m'n best. Omdat ik weet dat jij dat nodig hebt. Omdat jij dat verdient!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je