{{ message.message }}
{{ button.text }}

Lang zou je leven...

Afbeelding blog 'Lang zou je leven...' Achtergrond blur afbeelding

Lieve Jort,

Vandaag is het een jaar geleden.
Een jaar, sinds jij je aankondigde.
Dat mama, na bijna 9 maanden, blij naar papa kon appen: het is zover!
Dat het onverwacht zo snel ging, dat we in allerijl naar het ziekenhuis moesten.
Wat had jij veel haast om de wereld te komen ontdekken zeg!
Misschien wel omdat je wist dat je er maar even zou zijn...
Jouw warme lijfje op dat van mij, jouw hart op mijn hart: het voelde, net zoals bij je broer, meteen vertrouwd.
Nu kunnen we gaan genieten, dacht ik nog. Nu begint de rest van ons leven samen.
De avond dat we thuiskwamen en wachtten op de kraamverzorgster had ik je in mijn armen en dacht ik: ik kan de wereld aan! Ik kan de hele nacht wel wakker blijven, je blijven knuffelen. Ik wist dat het ongetwijfeld pittig zou gaan worden, twee van die bengels samen. Maar ik wist ook: samen zouden we het wel redden. Samen zouden we sterk staan.
Dat het z贸 anders zou lopen, daar had ik geen moment bij stilgestaan.
Na een prima zwangerschap en een voorspoedige bevalling kon er niks meer misgaan.

Toch?

Hoe anders stonden we amper drie dagen later, in de vroege, warme ochtend van vaderdag 2017, in de zon, op zoek naar onze auto die papa in alle haast had geparkeerd toen hij achter de ambulance aan was gereden naar het WKZ.
De ochtend dat jij tussen ons in je laatste adem uitblies, onze wereld verliet.
Toen we ineens moesten gaan denken in termen van begraven of cremeren, jij mee naar huis of in het uitvaartcentrum, witte of paarse bloemen, een kistje of een mandje...
Vragen waar we nooit bij hadden stilgestaan, maar die we door een bittere speling van het lot wel ineens moesten gaan beantwoorden.
En de lastigste vraag van allemaal, die pas daarna kwam: hoe ga je verder?
Een vraag die ik een jaar later vaak nog steeds niet weet te beantwoorden. Waarvoor geen handboek of handleiding bestaat. Die je, als papa en mama van een overleden kindje, helemaal alleen moet uitzoeken.
Als een pad, dat je soms samen, soms alleen bewandelt.
Waarlangs je broer af en toe een stuk mee oploopt.
Of waar andere mensen -familie, vrienden, collega's, vreemden, lotgenoten- je hand even stevig vasthouden.
Maar waar jij altijd volgt, lieve Jort. Waar mama ook gaat, wat ik ook doe, ik voel dat je dichtbij bent. Dat je over mijn schouder meekijkt. Dat je me elke keer weer een duwtje in mijn rug geeft als ik gevallen ben en weer probeer op te staan. Dat je me steunt; me het vertrouwen geeft dat het weer goedkomt, hoe diep het dal ook is waarin ik me op dat moment bevind.

Wat ik inmiddels ook weet, is dat de tijd het verdriet niet makkelijker maakt. De pieken en dalen worden misschien minder heftig, het verdriet overvalt me minder op onverwachte momenten, maar het verdriet zelf wordt niet minder. Het besef wat we missen met jou, aan jou, wordt met het verstrijken van de tijd alleen maar heviger. Ik hoop maar dat mensen dat begrijpen, dat de tijd niet alle wonden heelt. Dat er altijd een litteken overblijft, eentje die heel makkelijk weer opengereten wordt, die nooit helemaal verdwijnt. Wat ik ook helemaal niet wil, want dat zou zijn alsof jij verdwijnt. En dat zal ik nooit laten gebeuren.

Die dag, vandaag een jaar geleden, wist ik dat mijn leven niet meer hetzelfde zou zijn.
Dat jij het z贸 zou veranderen had ik nooit kunnen bedenken.
En ook al had ik je duizendmaal liever bij me gehad, had ik veel liever vandaag je eerste verjaardag gevierd, ik ben je ook ontzettend dankbaar.
Dankbaar voor hoe je mij hebt veranderd, hoe ik elke dag nog verander.
De dingen en mensen die je op ons pad hebt gestuurd, die we niet hadden meegemaakt en die we niet hadden ontmoet als jij er nog was geweest.
De band, tussen papa en mij en die met je broer, die zoveel intenser is geworden.
Hoe we ook onze familie en vrienden op een andere manier hebben leren kennen, hoe ze voor ons klaarstaan in kleine en grotere gebaren.
Waar papa en mama toe in staat blijken te zijn, voor jou, voor onze kinderen.
Hoeveel meer ik de kleine dingen in het leven ben gaan waarderen. Hoe ik veel meer stilsta bij kleine dingen, dankbaar ben daarvoor.
Dat heb jij mij gebracht, lieve kleine dappere Jort. Bedankt, voor die waardevolle cadeaus.

Vandaag is het een jaar geleden dat jij ons leven voorgoed veranderde. Vandaag is jouw dag.
En ook al ben je fysiek niet meer bij ons, we gaan vandaag stilstaan bij jou. Vieren dat je bij ons mocht zijn.
Alles wat je mij, wat je ons hebt gebracht met je korte bestaan, wil ik vieren. En ik wil verdrietig zijn, dat je ons al zo vroeg moest verlaten. Want dat blijft oneerlijk, dat zal ik nooit kunnen begrijpen of kunnen accepteren. Ik had je nog steeds liever hier bij mij, ook een jaar later. Ik mis je, lieve Jort...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Baby, #liefde

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je