{{ message.message }}
{{ button.text }}

Koortsstuip #3

Reanimeren of door rennen?

Afbeelding blog 'Koortsstuip #3'

In mijn vorige blog beschreef ik dat mijn dochtertje bij de apotheek in het ziekenhuis een tweede koortsstuip kreeg, nog geen 4 uur na de vorige en heftiger, zo veel heftiger dan de vorige...


Ik wist meteen dat het niet goed was. De vorige stuip zag er vreselijk naar uit maar deze.. mijn hart breekt nog steeds als ik terug denk aan hoe mijn kleine meisje eruit zag..

De huisarts en de huisarts in het ziekenhuis hadden me op het hart gedrukt meteen actie te ondernemen als ze nog een stuip zou krijgen. Instinctief pakt ik haar op, probeerde haar in mijn armen in een soort stabiele zijligging te houden zodat het schuim en kwijl weg kon lopen en begon te rennen..

Ik rende richting de uitgang, keek of er ergens een gang open was zodat ik sneller bij de spoedpost was maar die was er niet. Waarom zag niemand van het personeel wat er was en hielp niemand ons!! Tranen prikten in mijn ogen maar ik moest sterk zijn, ik moest haar helpen en zorgen dat ze bij de dokters kwam. Ik rende naar buiten, vloog de trappen af en hoorde vaag mijn man achter mij aankomen. Ik keek naar mijn dochtertje, eerst maakte ze nog reutelende geluiden maar ze was stil... Ze bleef schokken maar zonder geluiden. Geen kreunen, geen gereutel, geen ademhaling ..niets..
Haar lipjes waren blauw en haar kleur trok echt weg uit haar gezicht. Even in een kwestie van secondes twijfelde ik, moet ik stoppen en beginnen met reanimeren of door rennen? Ik schatte de afstand op 30-40 meter tot we er waren, binnen was de apparatuur en de juiste mensen, buiten regende het, de grond was nat en koud.. Nee, ik moest door!
Ik heb nog nooit zo hard gerend als het laatste stukje, daar moesten we zijn, daar konden ze haar helpen.

Schreeuwend kwam ik binnen, ik riep om hulp, dat het haar tweede stuip was, dat ze blauwe lippen had en niet leek te ademen. Meteen kwam iedereen in actie, voor ik het wist stonden we in een kamer met 5 mensen om ons heen die haar gingen helpen. Ik bleef herhalen dat ze niet ademde en begon haar te schudden, alsof je iemand wakker wilt maken. Gelukkig hapte ze naar adem, mijn meisje, mijn poppetje, ze was er weer..

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je