{{ message.message }}
{{ button.text }}

Jij en Ik (Deel 63,64,65 en 66)

Afbeelding blog 'Jij en Ik (Deel 63,64,65 en 66)' Achtergrond blur afbeelding

Zou het mogelijk zijn.. Komt er eindelijk rust in de tent…??
 
We beginnen het weekend goed en gaan ons droomhuis bezichtigen. Zodra we binnen stappen ben ik meteen verkocht.
 
Het is een vrijstaand huis met van die witte balken aan het plafond, een open keuken waar de eettafel staat.. het is eigenlijk een beetje zo’n achterkamer want de kamers kun je scheiden door 2 deuren, er is een openhaard en een grote tuin met veranda. Het is goed onderhouden en de badkamer en keuken zijn precies onze smaak.
 
Mooie grijze en witte tegels in de badkamer een grote wastafel met 2 wasbakken een douche en een bad.. Als ik sta te kijken zie ik mezelf al in bad zitten met “Henkie”
 
Dennis en ik konden niet echt een leuke naam verzinnen dus op den duur zei Dennis voor de grap.. Ach laten we het maar op Henkie houden en dat is dus blijven hangen.
 
We lopen het hele huis door en het enige wat moet gebeuren is alle kamers even behangen of schilderen..
 
Het is op een perfecte locatie want het is maar op een paar minuten afstand van ons werk.. Een straat achter mijn ouders, een kleine 10 minuten van Dennis zijn ouders vandaan en Remco en Liv zijn toevallig in dezelfde straat voor een huis wezen kijken en hebben het ook gekocht dus kan het nog mooier?
 
We brengen een bod uit en gaan heel hard duimen dat de mensen akkoord gaan.
De makelaar geeft aan dat hij vandaag uiterlijk maandag wat zal laten horen. Dat worden dus nog meer zenuwen..
 
De makelaar geeft ons een hand en zegt sowieso tot vanmiddag want dan komt hij Dennis zijn huis taxeren en foto’s maken om Dennis zijn huis in de verkoop te zetten.
 
De kijkers van mijn huis hebben nog geen bod uitgebracht dus ik vrees dat dat niks gaat worden.
 
We rijden naar huis en Dennis legt zijn hand op mijn knie.. ik ben zo benieuwd Chantie.. dit moet het worden he ons droomhuis.. Ja zucht ik.. er gebeurd nu zoveel op het moment dat ik echt hoop dat er ook is wat positiefs uit komt..
 
We zijn thuis en weten van gekkigheid niet wat we moeten doen.. Ik ben al zeker 6 keer naar de wc geweest om te plassen. Ik heb op internet gezocht naar trouwjurken maar ik kan mijn gedachten er niet bij houden. Ook heb ik gekeken voor spullen voor Henkie maar ook daar kan ik me niet op concentreren.
 
Dan gaat ineens Dennis zijn telefoon en springen we allebei overeind en hebben we bijna weer een kopstoot omdat ik zo nodig ook op het schermpje wil kijken van Dennis zijn telefoon wie het is.. Het is de makelaar... Pff spannend.
 
Dennis pakt op en zet hem op de luidspreker.. Hey Dennis, ik heb dubbel goed nieuws voor jullie zegt de makelaar.
 
Mijn ogen worden groter en ik sta te springen en aan Dennis zijn arm te trekken. Deze gebaart op zijn beurt dat ik even stil moet zijn want anders verstaat hij de makelaar niet.
 
Het bod is door de eigenaren geaccepteerd dus onder voorbehoud is het verkocht en er is zojuist ook een bod uitgebracht op Chantal haar huis.
 
Yes, yes, yes we hangen snel op en staan samen te springen in de kamer. Oh wat ben ik blij.. Mijn huis zo goed als verkocht en ons droomhuis gekocht.
 
Dat zijn 2 dingen die we bijna kunnen afstrepen… Nu Dennis zijn huis nog maar nog belangrijker dan deze dingen zijn de vaderschapstest en de uitspraak over Patrick
 
Maandag is de uitspraak ik had in eerste instantie aangegeven ook bij de hoorzittingen aanwezig te willen zijn maar ik kon het niet opbrengen.
 
Uiteraard wil ik wel bij de uitspraak zijn..
 
Maandag moet ik ook bloedprikken en hebben we hopelijk dinsdag de uitslag. Als ik aan die 2 dingen denk krijg ik knikkende knieën ..
 
Gaan we nu een rustige toekomst tegemoet? Is ons zoveel geluk gegund dat Patrick een tijd achter de tralies verdwijnt en dat Dennis de papa is van ons kindje…?? Ik ben zo bang dat zoveel geluk ons niet gegund is.. want ik heb een naar voorgevoel over de vaderschapstest….

’s Middags komt de makelaar om Dennis zijn huis te taxeren en foto’s te maken. Daarna zetten we breaking bad aan op Netflix en komen we niet meer van de bank.
 
Ohja ik om te plassen en Dennis om de pizza aan te nemen die we besteld hebben. We liggen lekker te relaxen als mijn telefoon gaat.

Een appje van Liv of we vanavond al plannen hebben. Dennis zegt dat hij echt even een avond lekker wilt blijven hangen op de bank en als ik heel eerlijk ben, vind ik het zelf ook wel even prima zo’n rustig avondje..
 
Ik stuur terug naar Liv dat we even een bankhang avondje inlassen met z’n 2-en en dat we anders morgen wel even contact houden om nog wat te ondernemen.
 
Rond 22u besluit ik om lekker naar bed te gaan. Dennis twijfelt of hij nog een filmpje op zet maar besluit dan ook maar om mee naar bed te gaan.
 
Hij lacht en zegt: we moeten het er nu nog maar van nemen en zoveel mogelijk slapen. Als kleine Henkie er straks is zullen we niet meer zoveel kunnen slapen.
 
Ik glimlach naar hem en sta er voor de 100ste keer weer versteld van hoe lief Dennis is en hoe positief hij alles bekijkt.
 
Als ik in zijn schoenen zou staan, zou ik eerlijk gezegd niet weten of ik dat wel zou kunnen. Hij heeft al zoveel liefde voor de baby terwijl nog niet eens bekend is of het kindje wel van hem is.
 
We vallen in slaap en ik word ’s ochtends pas om 9u wakker. Ik zie dat Dennis nog slaapt en besluit om een keer een lekker ontbijtje voor hem te maken.
 
Op mijn tenen sluip ik uit bed en kijk nog een keer achterom naar Dennis. Dit had ik beter niet kunnen doen want ik stoot echt keihard mijn kleine teen tegen de kast aan en geef een keiharde vloek.
 
Dennis schiet overeind en vraagt wat er aan de hand is. Ik kan er niks aan doen maar zeg: Ja godver je ziet toch dat ik pijn heb wat denk je zelf dat er aan de hand is? Dat ik hier voor mijn lol op 1 been sta te springen met mijn hand op mijn voet??
 
Dennis die nog maar net wakker is en je dus zou verwachten dat het kwartje nog niet helemaal valt waarom ik zo sta te jodelen hier begint dan onwijs hard te lachen..
 
Hij probeert niet eens om zijn lachen in te houden.. Goed hij is dus in ieder geval wel vrolijk wakker geworden…
 
Weet je wat snauw ik.. Ik was van plan om een lekker ontbijt op bed voor je te maken maar als je het allemaal zo grappig vind dat ik mijn kleine teen stoot zoek je het maar lekker uit ook..
 
Ik strompel terug naar bed en kijk of er toch geen bloed aan mijn teen zit.. Hmm geen bloed nou dat scheelt weer denk ik.
 
Als ik goed en wel weer in bed leg voel ik dat ik moet plassen. Oh ja natuurlijk dat kan er ook nog wel bij. Moet ik weer uit bed zucht ik..
 
Dennis die nog steeds niet gestopt is met lachen geef ik een por in zijn zij..
Ben je nou is klaar met lachen??   
 
Sorry hikt Dennis maar je snapt toch zelf ook wel dat het een grappig gezicht is zoals jij daar stond rond te springen??
 
Ik schiet ook in de lach en we steken het maar weer op de hormonen.
 
Nou zullen we dan maar samen uit bed gaan en gewoon samen beneden ontbijten? Ik knik en we gaan naar beneden.
 
Vandaag is het zondag en de zenuwen gieren nu al door mijn lijf. Morgen is het dan zo ver de rechter komt met een uitspraak over hoe lang Patrick vast blijft zitten en het bloed prikken..
 
Ik weet niet hoe vaak ik al geduimd heb dat het alsjeblieft Dennis zijn kindje is maar het moet gewoon.
 
Normaal gesproken vliegt de zondag altijd voorbij maar vandaag niet. Gelukkig komen mijn ouders nog even langs en ook Dennis zijn ouders en Remco en Liv.
 
Zo ontzettend lief hoe iedereen mee leeft.
 
We gaan op tijd naar bed en daar lig ik maar te draaien en te keren.. Hoe zal ik morgen reageren als ik Patrick zie?
 
Dennis draait ook weer om en hij kijkt mij aan. Kun je ook niet slapen schat? Nee zucht ik.. Dennis is bang dat hij morgen zijn eigen niet kan inhouden als hij Patrick ziet geeft hij toe.
 
Ik leg zijn hand op mijn buik en zeg dan: je zal wel moeten papa.. dit kleintje heeft jou nodig dus je kan Patrick niet aanvallen en zelf ook nog in de cel belanden alhoewel.. misschien krijg je voor zoiets alleen een taakstraf grinnik ik..
 
Dennis begint ook te lachen en zegt dat hij gaat proberen om zichzelf in te houden.
 
We vallen allebei in slaap maar het is een onrustige nacht.
 Maandagochtend 6u… Dennis en ik zitten gedoucht en wel beneden te ontbijten alhoewel ik geen hap door mijn keel krijg.

Vandaag is het zover de uitspraak over Patrick en het bloedprikken..
Duimen jullie mee?

Als het eindelijk tijd is om te vertrekken heb ik het gevoel alsof ik in stort. We zijn nu al een tijdje verder en het ging echt de betere kant op.. vandaag heb ik het gevoel alsof het nog maar sinds gisteren is dat ze mij weer gevonden hebben in Zuid Frankrijk en ik onder aan de trap lag.
 
Ik heb vanochtend alweer een paniekaanval gehad en ik weet echt niet of ik het wel aan kan. Dennis probeert zo rustig mogelijk te blijven maar ook hij is op van de zenuwen

Gelukkig komen mijn ouders ons ophalen want ik weet niet of Dennis en ik in staat zijn om auto te rijden.
 
Laten we hopen dat het mijn vader wel lukt anders moeten we straks nog een taxi bellen zeg ik tegen Dennis en ik begin te lachen.

Dennis kijkt mij een beetje vreemd aan omdat hij niet zo goed met mijn stemmingswisselingen kan omgaan.

5 minuten geleden was ik nog verdrietig en vanochtend ook al een keer boos en toen was ik weer bang en nu sta ik weer te lachen.
 
Als jij het nog snapt..??
 
Zodra mijn ouders er zijn merk ik direct dat ook hun op zijn van de zenuwen. Remco en Liv zien we bij het gebouw waar we moeten wezen en ook Dennis zijn ouders en Liv haar ouders zijn daar om ons te steunen.
 
We zijn gearriveerd en hebben net geparkeerd als ik een bekende auto het terrein op zie rijden. De auto van Patrick zijn ouders.
 
He verdorie zeg ik, die mensen wil ik nou net niet tegen komen.. Het komt goed liefje zegt mijn vader.
 
We stappen uit en lopen naar het gebouw. We melden ons bij de balie en we worden doorverwezen naar de zaal waar we moeten zijn. Daar staan bankjes en we kunnen plaatsnemen totdat we de zaal naar binnen mogen.
 
Ik ga vlug nog even plassen en mijn moeder loopt met mij mee.. Nu ik weet dat Patrick hier ook ergens in het gebouw moet zijn ga ik liever nergens alleen heen.

Als we op het punt staan om terug te lopen naar de rest pakt mijn moeder mij vast en geeft ze mij een dikke knuffel. Meisje wat er ook gebeurd.. Jij gaat hier sterker uit komen samen met Dennis. Het komt goed.
 
 
Ik wil het liefste een potje gaan huilen maar dat gun ik Patrick niet. Van de dokter heb ik kalmeringspilletjes gekregen die ik gewoon niet wilde innemen vanwege de baby.. De dokter heeft mij verzekerd dat het geen kwaad kan en nu begin ik ook zwaar te twijfelen of ik er 1 zal innemen ja of nee.
 
We lopen terug naar de rest en als we net gaan zitten mogen we de zaal in.
We nemen plaats en zodra iedereen zit gaat er een zij deur open.
Via die deur komt Patrick binnen gelopen.
 
Het eerste wat mij opvalt is dat hij niet eens handboeien draagt en daarna denk ik gelijk goed we hebben weer een gevalletje van: Chantal kijkt te veel televisie.
 
Patrick kijkt ons niet aan en houd zijn hoofd naar beneden. Wat een lafaard zeg.
 
Een hoop bla, bla verder denk ik eigenlijk alleen nog maar: Mens schiet nou toch eens op ik moet plassen.
 
Dan hoor ik ineens: Ik veroordeel mijnheer Patrick de Jong tot een celstraf van 2 jaar als mijnheer deze straf heeft uitgezeten zal hij verder behandeld worden in een gesloten kliniek.
 
Lang leve het recht systeem in Nederland. Je mag dus iemand stalken, ontvoeren en verkrachten en dan krijg je maar 2 jaar cel.
 
Onze advocaat zegt dat ik in hoger beroep kan gaan maar eigenlijk ben ik er wel een beetje klaar mee. Laten we hopen dat Patrick zijn medicijnen aanslaan en hij kan genezen.
 
Maar dat ik hem nooit meer tegen wil komen is wel een feit. Net op het moment dat we weggaan besluit ik om nog 1 blik te werpen naar Patrick..
 
Precies op hetzelfde moment kijkt hij mijn kant op en onze blikken kruisen elkaar. Op dat moment lijkt het alsof de wereld even stil staat. Alles komt weer terug.. Het pistool in mijn rug, het opgesloten zitten, de dingen die hij deed in bed. (ik vind verkrachten zo een naar woord) ik voel dat ik naar adem hap en wil mijn hoofd weer om draaien.

Dan zie ik dat Patrick geluidloos “sorry” zegt. Ik kan niet reageren. Ik zou misschien moeten knikken of iets maar het lukt gewoon niet.

Ik voel dat Dennis mij naar buiten duwt en als we eenmaal in de auto zitten komen de welbekende tranen.. mijn vader tiert ondertussen dat we echt in hoger beroep gaan mijn moeder jankt gezellig een potje met mij mee en Dennis houdt mijn hand stevig vast en is het volledig met mijn vader eens.
 
Ik wil het liefste weg kruipen in bed, weg van de bewoonde wereld en even alleen zijn. Gezien iedereen nog even mee gaat naar ons huis is dat helaas niet mogelijk en ergens misschien maar goed ook dat ze meegaan. Ik weet niet of dit nou wel de manier is om mezelf te verstoppen maar goed.

We drinken allemaal nog koffie en iedereen praat na over de uitspraak. Liv komt naast mij zitten en slaat een arm om mij heen en ik leun tegen haar aan.

Wat ben ik toch ontzettend blij met haar. Ze zegt: Lieve Chantie probeer alsjeblieft te kijken naar de toekomst. Ik weet dat het niet mee valt op een dag zoals vandaag maar probeer het eens.

We zijn allebei zwanger, we hebben allebei een nieuw huis en gaan bij elkaar in de straat wonen. Onze kindjes gaan samen opgroeien net zoals wij dat gedaan hebben.
 
Ik glimlach naar haar en weet dat ze gelijk heeft. Ik kan ook niet wachten tot we de uitslag hebben van het bloedprikken.
 
Nu ik daar over nadenk hoe laat is het eigenlijk? Nog een half uur.. Liv geeft aan dat zij en Remco naar huis gaan en geeft nog een dikke kus en een knuffel.
 
Daarna volgt de rest ook al snel en ook van hun krijg ik een kus en een knuffel. Ik voel de warmte van mijn familie en ben zo ontzettend blij met hun.
 
Het is dan wel door omstandigheden dat Dennis zijn ouders zo snel contact hadden met mijn ouders maar de ouders van Dennis zijn volledig geaccepteerd door zowel mijn ouders als Liv haar ouders.
 
Het is zelfs al zo erg dat ze bijna wekelijks op zaterdag afspreken met elkaar. De dames gaan lekker kokkerellen en de mannen een biertje drinken en zitten te kletsen of voetbal te kijken. ’s Avonds gaan ze dan nog vaak een potje kaarten.
 
Remco en Liv en Dennis en ik hebben besloten om ook een keer daar na toe te gaan op zaterdag. Vroeger waren we daar natuurlijk veel te jong voor maar nu Liv en Ik allebei zwanger zijn lijkt het wel alsof we 10 jaar ouder zijn geworden.
 
Hoor mij nou… vroeger.. ik begin te lachen om mezelf en Dennis vraagt wat er zo grappig is. Niks hoor antwoord ik.
 
Kom laten we gaan zeg ik.
 
Bij mij is het bloedprikken zo gepiept en met 2 minuten sta ik weer buiten.
 
Ik vraag mij echt af waar Dennis blijft.. Net op het moment dat ik mij ga afvragen of hij toch niet alvast naar de auto gelopen is wat ik mij eigenlijk niet kan voorstellen maar toch, komt hij met een rood hoofd het kamertje uitgelopen.
 
Zo hallo dan, waar bleef jij dan. Ja potver sist Dennis ik met mijn stomme kop zei dat ik het goed vond dat een stagiaire bloed ging prikken. Ik ben bont en blauw en puntje bij paaltje moest die andere vrouw het nog doen ook. Schijnbaar valt dat prikken bij mij niet mee.
 
Ik schiet in de lach en geef hem een kus.
 
Als we thuis zijn is het nog geen etenstijd maar doordat ik al de hele dag bijna geen hap door mijn keel kreeg voel ik nu pas hoeveel honger ik heb.
 
Ik plof op de bank neer en geef gelijk aan dat ik geen zin heb om te koken. Dennis had al gehoopt dat ik dat zou zeggen en vraagt of we straks een frietje gaan eten.
                                                                                                          
Ik lach en zeg tegen Dennis: Hey dat ik dikker wordt gaat niemand vreemd van opkijken maar bij jou wel he… Gezien we gisteren ook al pizza hebben gegeten.
 
Dennis antwoordt dat hij binnenkort wel weer naar de sportschool gaat. We kijken nog wat Netflix en net als ik het niet meer uithou van de honger en Dennis start klaar staat om naar de snackbar te gaan gaat mijn telefoon.
 
Privenummer… daar heb ik altijd zo een hekel aan maar mijn nieuwsgierigheid wint het. Met Chantal zeg ik..
 
Goedemiddag Chantal je spreekt met Dokter Bruinsma, om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Wij hebben een uitzondering gemaakt met het nakijken van jullie bloed gezien de omstandigheden. Ik wist niet zeker of het zou lukken daarom heb ik nog niks gezegd maar we hebben de uitslag al binnen van jullie bloed en we weten wie de vader van jullie baby is……
 
 
Uh oké wat fijn dat u zo snel de uitslag al heeft stamel ik.. Dennis die ik aan zijn jas gepakt heb dat hij nog niet naar de snackbar mag gaan staat aan mij vastgeplakt ik vraag aan de dokter of hij het goed vind dat ik hem even op de luidspreker zet.
 
Prima Chantal geen probleem zegt mijn dokter. Er schieten allerlei gedachten door mijn hoofd. Dit is het moment van de waarheid. Als de baby van Patrick is moeten we weer van voren af aan beginnen. Als er dan nog een begin is? Zou Dennis blijven dan..
 
Lang tijd om te piekeren heb ik gelukkig niet want de dokter zegt dan: Dennis en Chantal mag ik jullie feliciteren met jullie zwangerschap.
 
Jullie?? Zei hij nou jullie….?? Ik herhaal dan ook wat de dokter net zei: Gefeliciteerd met JULLIE zwangerschap??
 
De dokter lacht en zegt dan: Ik zal het nog even een keer bevestigen: Ja jullie zwangerschap. Het DNA komt overeen met dat van Dennis en niet met dat van Meneer de Jong. Gezien het zulk goed nieuws is dacht ik dat ik dit wel even telefonisch door kon geven.
 
Ik weet niet hoe maar ik bedank de dokter dat hij zo snel goed nieuws heeft kunnen brengen en hang dan snel op.
 
JAAAAAA Yes, Yes, Yes… Dennis en ik doen een soort indianendans en staan zeker 5 minuten te springen en te gillen.
 
Als je denkt dat gillen alleen voor meisjes is dan moet je Dennis maar een keer ontmoeten want die gilde net zo hard mee als mij.
 
De tranen van geluk stromen over mijn wangen. Godzijdank het is onze baby snik ik.. Dennis pakt mij op en draait mij in het rond.
 
Ik ben in tijden niet zo gelukkig en blij geweest zegt Dennis en ik zie dat er ook bij hem tranen in zijn ogen staan.
 
Dit is het nieuws wat we nodig hebben snif ik… Als we allebei een beetje tot bedaren zijn gekomen zegt Dennis: Nou naar de sportschool hoef ik voorlopig niet hoor.. Ik heb het gevoel alsof ik 20 kilo lichter weeg nu.
 
Ik barst in lachen uit en lach zo hard dat ik mij vervolgens verslik. Is ook echt weer een Chantal actie en Dennis lacht ook zo hard dat hij gewoon vergeet even op mijn rug te kloppen.
 
Pas als ik Dennis een schop tegen zijn schenen geeft snapt hij wat hij moet doen. Nou hèhè.. Bedankt hoor dat je mij gered heb het duurde even zeg ik plagerig.
 
Nou en nu op naar de snackbar.. want ik heb nog steeds honger zeg ik .
 
Wat zullen we trouwens doen bellen we iedereen op om het goede nieuws te vertellen of rijden we langs?
 
Ik kan niet wachten tot morgen hoor zeg ik. Dennis snapt dit en is blij dat Sjaak dit keer uit zichzelf gezegd heeft dat hij deze week thuis mag blijven.. Nu kunnen ze gewoon op het gemakje even van dit nieuws gaan genieten.
 
Mag ik even een applausje voor onze baas… Ik ben Sjaak zo dankbaar dat hij ons zo ontzettend steunt.
 
Weet je wat.. we rijden naar de snackbar en eten de frietjes bij je ouders op. Vertellen we eerst daar het goede nieuws.
 
Als we bij mijn ouders aankomen en mijn moeder de deur nog maar open doet gil ik dat we de uitslag hebben en dat Dennis de vader is.
 
Nou jullie snappen vast wel dat er ook hier weer gegild, gekust, geknuffeld en gehuild wordt.
 
Na het eten gaan we nog langs Dennis zijn ouders en Tess en Levi zijn daar ook.. Jullie voelen hem al aankomen he?? Ook daar is iedereen reuze blij.
 
Remco en Liv gaan we als laatste naar toe en ik vind het jammer dat ik geen filmpje kan plaatsen… Dennis heeft Liv haar reactie gefilmd en die is hilarisch…
 
Het zou zo een filmpje voor dumpert kunnen zijn.. Liv springt zo enthousiast op dat ze keihard op Remco zijn voet springt deze op zijn beurt als schrik een schop naar voren geeft tegen de tafel aan… Daarop volgde een vloek want het is nou eenmaal niet lekker als er eerst iemand keihard op je voet springt en je daarna zelf tegen de tafel schopt maar dan ook nog is het bakje M&M’s wat op tafel stond op de grond vliegt en er dus overal M&M’s rond vliegen.
 
Als iedereen een beetje tot bedaren is gekomen en we wat gedronken hebben voel ik pas hoe moe ik ben.

We nemen afscheid en gaan naar huis. Als we op bed liggen zegt Dennis: zo en dan gaan we morgen is even de puntjes op de I zetten…
 
We gaan een begin maken met de voorbereidingen voor de bruiloft
We gaan shoppen voor de baby
We gaan een babykamer in orde maken… en voor dat Dennis doordraaft leg ik mijn vinger op zijn mond en zeg sstt..
 
Het allerbelangrijkste is dat wij gaan genieten samen… “jij en ik” ….
 
 
 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je