{{ message.message }}
{{ button.text }}

In de verte hoor ik de klokken al

Het dieet van een moeder

Afbeelding blog 'In de verte hoor ik de klokken al'

Ze is veel te vroeg wakker vandaag. Het was gisteren laat, voor haar en voor ons, en ik had gehoopt dat ze wat langer zou slapen. Ik stuur Jaap het bed uit. Dat mag. Ik moet werken vandaag, hij niet. Dus. Op de achtergrond hoor ik ze beneden spelen en binnen een paar minuten ben ik weer diep in slaap.

Erg lang kan ik niet genieten van de rust. De wekker gaat en terwijl Jaap in de badkamer is, ligt de baby alweer aan mijn borst. Ons bed is zowat het enige plekje waar ze nog rustig de tijd neemt om te drinken. De wereld is zo interessant, dat ze overdag vaak maar een paar slokjes neemt en dan alweer verder wil. In het grote bed lijkt de rest van de wereld niet te bestaan en kruipt ze dicht tegen me aan. Jaap is aangekleed. Ik moet nu echt uit bed, anders komen we te laat.

In het grote bed lijkt de rest van de wereld niet te bestaan en kruipt ze dicht tegen me aan.

"Rij er niet voorbij," waarschuwt hij mij voor hij vertrekt. Twee kussen, twee kruisjes en weg is hij. Ze moeten nog inzingen, dus ik heb nog wel even. Ontbijten dan maar. Ik denk aan de richtlijnen van de diëtist. Vier sneetjes brood met margarine en mager beleg. We hebben enkel pindakaas en choco in huis. Vetter kan bijna niet. Ik schokschouder en smeer nog een boterham. Het is zondag.

Volgens Google Maps is het net geen drie kilometer. Elf minuten fietsen. Ik reken er nog vijf minuten bij. Een bakfiets trapt niet zo vlot. Een snelle blik in de rugzak bevestigt mijn vermoeden, de helft ontbreekt. Ik ben er de afgelopen acht maanden een stuk sneller in geworden, maar het duurt toch nog vijf minuten voor ik alles bijeengezocht heb. Over tien minuten moet ik echt weg. Als ik onze jassen aan wil trekken, bedenk ik me dat ik beter eerst haar luier verschoon. Schone luier, jassen aan, schoenen aan, in de Maxi Cosi, extra dekentje over haar benen, rugzak. Nog drie minuten.

Zodra ik de achterdeur open, glippen de katten naar binnen. Waar heb ik de kattensnoepjes gezet? De katten struikelen over de deuropening terwijl ze elkaar verdringen om de paar snoepjes die ik buiten strooide. Vlug de deur op slot, baby in de bakfiets en weg. Ik hoop dat ik op tijd kom.

Het waait. En niet in de goede richting. Als ik de eerste, kleine, helling op ben geraakt, roep ik “we hebben het gehaald!”. Een wandelaar kijkt verschrikt op. Ik doe gegeneerd alsof ik tegen de baby praat. Na de tweede helling ben ik buiten adem. Mijn haar, dat ik voor het eerst in weken weer gevlochten had, waait in mijn gezicht. Ik hoop maar dat losse vlechten nog steeds in de mode zijn.

Een wandelaar kijkt verschrikt op. Ik doe gegeneerd alsof ik tegen de baby praat.

De steilste helling van het ritje daagt voor me op. Zelfs met een gewone fiets is ze erg pittig. Ik neem een lange aanloop, zet de versnelling hoger en ga steeds harder. De eerste tien meter omhoog gaan vlotjes. Ik schakel en voel hoe het logge gewicht van de fiets steeds meer in de grip van de zwaartekracht komt. Op de helft. Ik trap met al mijn kracht. De versnelling staat ondertussen al lang op de laagste stand. Ik voel de zweetdruppeltjes op mijn rug en bovenlip. Nog tien meter. Vijf. Drie. Eén. Mijn ademhaling is snel en diep. Ik voel de druk op mijn longen, mijn hart klopt bijna uit mijn borst en ik heb het vreselijk warm. Maar we fietsen bovenop de sluis!

Mijn ademhaling is snel en diep. Ik voel de druk op mijn longen, mijn hart klopt bijna uit mijn borst en ik heb het vreselijk warm.

De volgende hellingen zijn een stuk gemakkelijker. Toch blijf ik stevig doortrappen. Mijn wangen gloeien. In de verte hoor ik de klokken al. De baby is in slaap gevallen. Mijn jas hangt open en nog heb ik het warm.

De fiets zit op slot. De baby werd wakker toen we tot stilstand kwamen. We hebben nog twee minuten. Rugzak. Draagzak. Baby. Ik heb alles. Vlug de beschermhoes over de bak spannen. Een man houdt de deur voor me open. Hij maakt een praatje met de klokkenluider die in een rustig tempo twee touwen afwisselend naar beneden trekt en weer laat vieren. Zwetend schuif ik in een vrije bank. De boterhammen met choco zijn al lang verbrand. Het geluid van de klokken dooft uit. Net op tijd.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je