{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hypnobirting, ook als alles anders loopt -Deel 2 van 3

Als je met 31,5 week opeens in een ambulance ligt, elke 6 min rugweeën hebt en de baby in stuit ligt, terwijl je van plan was relaxed thuis te gaan bevallen... Dan denk je waarschijnlijk Hypnobirthing, aanmehoela!

Afbeelding blog 'Hypnobirting, ook als alles anders loopt
-Deel 2 van 3' Achtergrond blur afbeelding

“Nee jij gaat je nu niet nog lopen te scheren!” riep mijn man toen ik nog snel thuis de badkamer op wilde piepen. Owww mensen dit kàn toch niet, wat moeten ze wel niet van die cactus denken in het ziekenhuis?
Goed ok, ik moest vooral blijven liggen zei de vk, dus ik ga terug op bed liggen. “ Beeehaaaaa, onderbroeken, tandenborstel en een joggingbroek” antwoord ik.
Ik word alleen ff nagekeken en hoef waarschijnlijk niet eens daar te slapen, maar soms doen ze dat ter observatie. Dus die spullen zijn wel handig bedenk ik mij.
Dit is gewoon ff een soort oefenen, de “warming up” in cursustaal. 
Ik herpak me direct weer, merk ik, een soort trotse oerkracht komt los. De leeuwin in mij is terug.

In de auto doe ik gelijk wat ik op de cursus Hypnobirthing geleerd heb, kaken los, een glimlach en heel rustig diep ademen. 
Zo vang ik de golvingen (niet weeën) op en is het een leuke opwindende rit. “Als dit het is, dan lukt bevallen ook wel” zeg ik lachend. Ik ben verbaasd over hoe ontzettend sterk en relaxed ik me voel, wat ben ik blij dat ik toch voor hippiethee en mediteren koos!
We hebben na drie keer (zucht) de juiste ingang gevonden in het donker. Bij binnenkomst gaat alles in een stroomversnelling. Ik krijg een infuus met magnesium zodat de hersentjes van de baby rustig blijven. Ook krijg ik een spuit voor de longrijping “want als de weeënremmers niet werken dan moeten zijn longen wel snel rijpen nu”.
... Wat? Kan het zijn dat ik vannacht al mama word? Ik kijk naar mijn buik en neem de weeënremmers in.
Na een tijdje heb ik nog steeds elke zes minuten golvingen. Ik krijg de pilletjes nog een keer, maar er wordt ook alvast gebeld naar het academisch ziekenhuis. Ik mag niet in dit ziekenhuis bevallen onder de 32 weken, zegt de gyn. Ok, denk ik, waarom hebben we het nu weer over bevallen? 
Mijn man denkt hetzelfde en zegt Mad, misschien worden we wel ouders dadelijk. Ik zie emotie op zijn gezicht. “Als dat zijn bedoeling is dan zal het wel” zeg ik. Bij het horen van mijn eigen stem glimlach ik vanbinnen, ik klink echt relaxed!
“We gaan je zometeen met de ambulance met toeters en bellen overbrengen. De weeën stoppen niet, maar met de baby gaat het prima. Maak je geen zorgen, alles komt goed.”
Ik krijg nog even een infuus met sterkere weeënremmers en daar gaan we. Op naar het volgende avontuur.
In de ambulance vertel ik gezellig met de mevrouw naast mij, ze zegt dat ze me wel heel rustig vind ondanks alles. Ik vertel haar over Hypnobirthing alsof ik de cursus moet verkopen. Zo overtuigd ben ik ervan, want zo relaxed als ik nu ben, ben ik nooit. 
En alles loopt nu al anders dan gedacht. Geen bevallingsbad, geen relaxmuziek, geen gedimd licht en geen geurkaarsjes. 
Ik zucht om de zes minuten wat harder als er een golving komt en verder ben ik vooral vol verwachting van wat er komen gaat.
Ik heb namelijk aan mijn babytje gevraagd wat de bedoeling was. Loslaten en vertrouwen waren de enige woorden die zich bleven herhalen. Dit was ook mijn thema tijdens de meditaties op de cursus.
En dat deed ik, want als hij vond dat het tijd was, dan was dit alles wat ik moest doen. Controle loslaten en vertrouwen op de natuur, op hem, op mezelf.
Wat er ook ging gebeuren vanaf nu.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je