{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hulp inschakelen..

Hallo duivels stemmentje , Hallo engel stemmetje!

Afbeelding blog 'Hulp inschakelen..' Achtergrond blur afbeelding

Na wat kritiek op mijn vorige blog maar ook hele fijne reacties, wil ik toch even wat duidelijk maken. Dat dit is gebeurd, dat er mensen zijn die vinden dat ik me aanstel en zij misschien nog heftigere dingen hebben meegemaakt, wil niet zeggen dat mijn zwangerschaps depressie niet heftig was voor mij! Ik ben juist begonnen met deze blog om de taboesfeer te doorbreken en het laat maar weer zien dat, dat nog steeds nodig is! Met dank aan alle lieve reacties die overheerste over de negatieve reactie’s! 


Onderweg naar mijn moeder met de echo in m’n handen, dacht ik dat de gedachtes maar voor even waren. Ik ben van mijzelf nog al een type wat spontaan is en van iets negatiefs, iets positiefs maakt. 
Bij me moeder konden we eigenlijk moeilijk uitleggen wat zij kon zien op de ego. Maar trots was ik wel met de eerste foto's van de kleine spruit. 
Een paar dagen later voelde ik me toch steeds minder mezelf. De angst ging overheersen. Wat als ik opeens wel een einde aan mijn leven kan maken, dan ook van die kleine?
Van alles had ik opgezocht op internet. Hoe je een natuurlijke miskraam kan krijgen, hoe dat in zijn werk ging. Abortus ook opgezocht, alle enge scenario’s die je maar kan bedenken had ik opgezocht. Zoals te veel pillen slikken, hoe veroorzaak je een auto ongeluk voor jezelf. Ik vond mezelf steeds enger worden en had mijn zus geappt, ik heb haar verteld wat mijn ideeën waren, waar zij erg van schrok ! Omdat mijn zus zelf ptss heeft herkende zijn vrij snel de symptomen die ik had en zij, zei: Google is op zwangerschapsdepressie.
Toen kwam ik een lijstje tegen met de symptomen daarvan! 
9 van de 13 punten waren toen mijn raakvlakken. Achteraf gezien, had ik de symptomen de gehele zwangerschap door alle 13. 
* veel piekeren (veel piekeren over of ik het wel aan kon) 
* je lusteloos voelen (ik had zelfs geen energie voor Netflix) 
* slecht slapen (slecht slapen heb ik heel lang gehad tot de laatste week van mijn zwangerschap) 
* vol schuldgevoelens zitten (schuldgevoel naar iedereen dat ik zo kon denken) 
* stemmingswisselingen hebben (zo boos op T kunnen worden omdat die de afwas niet goed deed) 
* somber zijn (alles was grauw en zwart geen kleurtjes meer te voelen) 
* weinig plezier beleven aan de zwangerschap (Uuhm ik voelde de roze wolk niet waar iedereen het over heeft) 
* geen eetlust of juist een overdreven eetlust hebben ( totaaaaaaaaal geen eetlust heel de zwangerschap ) 
* heel prikkelbaar zijn (m’n lontje was korter dan normaal en ik kon al kwaad worden als de rij bij de kassa te lang duurde) 
* niet kunnen hechten aan de baby (ik voelde er totaal niks voor dan alleen maar leegte) 
* een gebrek aan levensvreugde ervaren
* geen moedergevoel hebben of juist overbezorgd zijn
* je ondergeschikt voelen voor het moederschap

Nadat ik dit lijstje wel 15 keer heb door gelezen en bijna overal toen “ja” op kon zeggen ben ik huilend naar T gegaan en hem dit lijstje laten lezen. Ik wilde toen maar 1 ding en dat was naar mijn moeder. Vol verdriet en tranen tot snikkend toe, kwamen we daar aan ! 
We hebben heel veel gepraat over deze gedachtes en gevoelens. Het is namelijk niet alleen je hoofd die dit doet, maar heel je lichaam ! 
Wat was het een opluchting dat ik dit had verteld en dat ik er eindelijk een naam aan kon geven van hoe ik me voelde. Wetende dat er veel mensen zijn dit niet kennen en het erg lastig vinden om het te geloven! Omdat je van buiten niks ziet maar van binnen wel van alles voelt. Een gebroken been tijdens de zwangerschap zou zo veel makkelijker zijn!
In de dagen daarna de VK gebeld , de huisarts , mijn oude therapeut gebeld! Iedereen ingelicht waar ik toen bij liep.
De huisarts ging in overleg mijn mijn VK en ondertussen starte ik zelf alvast weer mijn therapie. Deze vrouw is hypnotherapeute en ik heb dat vroeger als erg fijn ervaren. Mede omdat zij mijn verleden kent vond ik het prettig om dit met haar te bespreken. Misschien kwam dit toch uit het verleden (mijn vader is er een aantal jaar geleden vandoor gegaan met een andere vrouw en sindsdien ook nooit meer gezien of gesproken. Dat verhaal staat los van dit verhaal maar het heeft mij getekend voor de rest van mijn leven) 
De VK belde mij terug en we mochten eerder op gesprek komen.
Zij verwees me door naar de pop-poli.
Alles netjes ingevuld en gedaan.(uiteindelijk was ik 7 maanden zwanger voordat ik mijn intake gesprek had, terwijl ik al in week 7 hulp zocht).
De VK heeft me uitgelegd dat de pop-poli een poli is voor vrouwen die zich zo als ik voelen. 
Als eerste moet je langs een gynocoloog die je door kan verwijzen naar de poli. 
Daarnaast de gynocoloog staan er nog een hele hoop mensen voor je klaar. 
Je verloskundige 
Je huisarts 
Een psycholoog 
Een arts 
Een kinderarts 
Met al deze mensen moet je een praatje maken, maar de brief voor al die gesprekken kwamen maar niet binnen.
Waar blijft de hulp als je daarom vraagt?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je