{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoop

Afbeelding blog 'Hoop' Achtergrond blur afbeelding

Lieve Jort, wat is er veel gebeurd sinds de laatste keer dat mama schreef. Mama kijkt erg op tegen de maanden november en december: er zijn veel herdenkingen en de feestdagen zijn natuurlijk in aantocht. Het begon in november met Allerzielen, de dag dat vanuit de katholieke kerk de overledenen herdacht worden. Papa en mama zijn samen naar de dienst geweest. Het was erg heftig, pijnlijk vooral. Het moment dat jouw naam genoemd werd, voelde het alsof ik getroffen werd door de bliksem. Zo gek, ik wist natuurlijk dat jouw naam ook genoemd zou worden, en toch zat ik te hopen dat het niet zo zou zijn. Vervolgens kregen we een kaartje waarop de namen van de overledenen van dit jaar beschreven stonden, evenals de leeftijd. En dat trof me recht in mijn hart. De meeste mensen waren al op een respectabele leeftijd, hebben een leven geleefd. En dan sta jij daar tussen: Jort, 3 dagen oud. Dat doet zo'n pijn, nog steeds als ik het kaartje lees. Zo had het niet moeten zijn, jij had oud en grijs moeten worden, herdacht moeten worden door je kinderen en kleinkinderen. Niet door papa en mama.
Een aantal dagen later was de herdenkingsbijeenkomst in het WKZ. Wederom stapte mama met knikkende knieën en een knoop in mijn maag naar binnen, het voelt nog steeds zo naar om daar te zijn. Gelukkig werden we meteen opgevangen en meegenomen naar de zaal waar de herdenking plaats zou vinden. En dan zie je al die andere ouders, die ook een kind zijn verloren. Zo oneerlijk... Het was een hele mooie herdenking, waarbij onder andere alle namen voorgelezen werden en de papa, mama of een ander familielid een kaarsje kon aansteken voor hun overleden kindje. Veel te veel kaarsjes op die tafel. Ook werd er een verhaaltje voorgelezen, wat mij erg raakte:

'Waarom hebben alle dingen een naam?' vroeg het meisje aan de meester. Het was even stil - en hij antwoordde: 'Wat een mooie vraag! Je naam heb je van je ouders gekregen. Omdat je een naam hebt, kan ik je roepen. En als ik je roep, kun je bij me komen. En als je komt, kan ik je vasthouden. En als ik je vastpak, kan ik je loslaten.'

van: Wibe Veenbaas, Vonken van Verlangen

 
Na afloop van de herdenking liepen papa en ik naar buiten, en vrijwel meteen zag ik ze staan. De verpleegkundige, kinderarts en chirurg, die zo hun best hebben gedaan om jou beter te maken. Het feit dat zij daar waren, de moeite namen om ons nog even te spreken -terwijl er zo weinig te bespreken valt-, deed mij heel veel. Zulke gebaren betekenen heel veel voor ons, het laat ons zien dat andere mensen ook nog steeds bij jou betrokken zijn, Jort. Dat jij niet de zoveelste patiënt was. De kinderarts zei het ons ook nog: dat jij zo'n sterk, dapper mannetje was, veel sterker dan te verwachten was voor iemand die er zo slecht aan toe was. Zo'n vechtertje... Die woorden sluit ik in mijn hart, want het is zo fijn om deze te horen van iemand anders. Mama wist natuurlijk al lang hoe sterk jij was, maar om dat te horen te krijgen van een arts is heel fijn.
 
Deze herdenkingen zijn mooi, maar kosten ook enorm veel energie. Maar we willen het doen, voor jou Jort. En dan de feestdagen. Sinterklaas is inmiddels achter de rug. Fedde was erg enthousiast, liep alle pakjes uit te delen. Dat maakte het wat gemakkelijker. Evenals onze lieve familie, die ons op andere manieren liet weten dat Sinterklaas ook de sterrenkindjes niet vergeet. Die gebaren betekenen veel voor me, het verzacht het verdriet een beetje. Toch kijk ik nog steeds op tegen kerst. Dat was altijd het feest van gezelligheid, de familie bij elkaar. Maar dat is nu een familie die niet meer compleet is. Toch realiseerde ik me ook dat het een feest van hoop is: nieuw leven, een belofte. Ik probeer er nu op die manier tegenaan te kijken, hopelijk valt het dan niet zo zwaar. Maar het blijft moeilijk, jij had er ook bij moeten zijn...
 
Het is fijn dat Wereldlichtjesdag in deze moeilijke maand wordt georganiseerd. Juist nu, te midden van alle hectiek en bedrijvigheid rondom de feestdagen, waarbij nog wel eens vergeten wordt waar kerst nu echt om draait. Juist nu, wanneer families bij elkaar komen en gezelligheid hoogtij viert. Wanneer de commercie de kop opsteekt en menigeen een traantje wegpinkt om commercials van warenhuizen en supermarkten. Juist nu, is het goed om ook stil te staan bij de ouders die hun onzichtbare kind missen, om stil te staan bij gezinnen waarin een broer of zus mist. Om de naam te noemen van het kind dat dit jaar kerst niet mee kan vieren. Dit jaar zal voor het eerst ook jouw naam genoemd worden. En zal mama een gedicht voordragen. Voor jou, en de andere sterrenkindjes. Ik hoop dat veel mensen zondag 10 december om 19.00 uur een kaarsje aansteken, voor al die kinderen die veel te vroeg van ons weg moesten. Om deze maand letterlijk en figuurlijk iets lichter te maken voor alle papa's en mama's, broertjes en zusjes die een kindje uit hun midden moeten missen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je