{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe mijn man reageerde op mijn kinderwens

Wát vond ik dit een spannend moment zeg

Afbeelding blog 'Hoe mijn man reageerde op mijn kinderwens'

En toen durfde ik eindelijk mijn wens uit te spreken.... een kindje!!

Ik zal maar weer beginnen bij het begin. Toen mijn man en ik zo'n 3,5 jaar geleden gingen samenwonen, begon hij al vrij snel over zijn kinderwens. Hij vroeg mij op een avond ''waar zie jij jezelf over 3 jaar?''. Ik was toen bezig met afstuderen dus ik zei ''nou dan heb ik een leuke baan, wonen we nog steeds samen en zijn we hopelijk nog heel gelukkig met elkaar'' en jij? Waarop hij antwoordde ''Nou dan zie ik jou wel met een dikke buik lopen''. Hier moest ik toen even van slikken. Natuurlijk vond ik het meteen super leuk maar dacht ik ook van ja hallo ik ben net twintig, bezig met afstuderen, ik wil mijzelf eerst nog ontwikkelen voor ik ons kindje alle goeds kan bieden. Dus mijn antwoord was: ''ja dat lijkt me ook leuk schat, maar eerst wil ik nog afstuderen, gaan werken, cariëre maken en dan ben ik er ook helemaal klaar voor''. Mijn man vond dit toen best jammer en zei dat ik niet per se hoefde te gaan werken en dat hij wel een gezin kon onderhouden. Ik heb altijd van mijn moeder geleerd dat een vrouw voor zichzelf moet kunnen zorgen en niet voor alle dingen haar man aan hoeft te kijken. Hier heb ik mij altijd aan vastgehouden en moest er daarom niet aan denken dat ik niet mijn eigen geld kon verdienen en ik altijd mijn man aan moest kijken als ik iets nodig had, dit vond ik een vreselijk idee. Dus toen heeft mijn man hierop gezegd dat hij zijn kinderwens even los zou laten en dat als ik er ooit klaar voor was, het hem ook leuk leek, maar mocht dit niet het geval zijn, is geen kinderen voor hem ook goed.

Nu ben ik 3 jaar lang sceptisch geweest over kinderen. Hoe zit dat dan met mijn werk, hoe gaat het dan met mijn huwelijk, hoe gaan we dat financieel oplossen want ja als ik minder ga werken kunnen we niet meer ieder weekend uit eten of gaan lunchen, hoe gaat dat dan als je een dagje weg wilt en je hebt een schreeuwend kind bij je die zich niet kan gedragen? Dit waren een aantal dingen die mij 3 jaar lang in de weg stonden. En toen opeens op een dag, ongeveer een half jaar geleden geheel onverwacht BOEM, KINDERWENS, GEK OP BABY'S. Ik liep een lege slaapkamer in ons nieuwe huis in, en ik kon alleen maar denken wat zou dit een leuke babykamer zijn zeg. Ik dacht wat overkomt mij nou weer? Dit is zeker een fase die wel weer over gaat....

Het was ook echt het moment niet om hier nu tegen mijn man over te beginnen ivm priveredenen. Ik heb dus eerst ''even'' gewacht om voor mijzelf na te gaan of dit niet echt een opvlieging is en dit wel echt is wat ik wil. Uiteindelijk heeft het me een half jaar geduurd voordat ik wat durfde te zeggen tegen mijn man. En in dat halfjaar is mijn kinderwens gegroeid tot een KNEITER van een kinderwens.

Dus zo begon het, ik had die nacht weer gedroomd van een zwangerschap en de dag erna op vrijdagavond (ergens eind november/begin december) zaten mijn man en ik lekker aan een rood wijntje op de bank, heerlijk rustig, muziekje op en ontspannen kletsen. Toen de fles zo ongeveer leeg was had ik eindelijk genoeg moed verzameld om voorzichtig over het onderwerp baby te beginnen. Ik begon ermee van ''schat,,, wee jij nog waar we het 3,5 jaar geleden over hadden in ons vorige huis??'' natuurlijk wist meneer dit niet meer. shit. okee dan maar duidelijkere taal. Toen dropte ik het verhaal waar ik deze blog mee begon, en toen viel het kwartje bij hem.

Hij zei: ''OMG jij heb klapperende eierstokken''!! ''Dat ik dit nog mee mag maken jongens hahahaha''. Okee lieve lezers, ik heb dus echt een hekel aan de woorden klapperende eierstokken. Ik vind dat zo oneerbiedig klinken, maargoed dat is mijn mening. Dus ik toen ik maar knikte kwam er een enorme grijs op zijn gezicht en vertelde ik ook maar dat dit al zeker een half jaar zo is. Toen ging die gek filmpjes van Jochem Meijer opzoeken waar hij dus klapperende eierstokken nadoet.... niet leuk... maargoed. Toen kwamen er al opmerkingen van nou dan gaan we maar voor babykamers kijken... en ohjee het is zo ver... Toen dacht ik nog van nou deze reactie valt me zeker niet tegen. Mijn man heeft altijd best een tijd nodig om aan nieuwe ideeën te wennen, aangezien hij niet zo goed tegen veranderingen kon. Hij had dit echt niet aan zien komen en had dit niet van mij verwacht en kwam het best als een shock. Kan ik begrijpen, voor hem is het idee nieuw terwijl ik er al zo lang mee loop...

De rest van de avond begon hij er niet meer over en ik heb maar besloten dit zo te laten....
In mijn volgende blog meer, want zijn mond houden heeft niet lang geduurd...


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je