{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het ziekenhuis

In deze blog ga ik proberen om de tijd in het ziekenhuis samen te vatten. De bevalling van Sophie is al een verhaal van twee blogs geworden dus ik hoop het verhaal van haar operatie etc in één blog te kunnen samenvatten.

Afbeelding blog 'Het ziekenhuis' Achtergrond blur afbeelding

Sophie lag dus gelijk na haar geboorte op de afdeling Neonatologie. Het kleine meisje lag aan allerlei monitors en alleen mijn man en ik mochten haar aanraken/vasthouden. Hoe verdrietig was het om alle kersverse opa's en oma's, tantes en ooms naast haar couveuse te zien staan zonder dat ze haar mochten aanraken. Ze zouden Sophie zo snel mogelijk gaan opereren en da zouden ook mijn man en ik haar niet meer kunnen vasthouden. Ze zou dan moeten blijven liggen omdat haar beentjes bij elkaar werden gebonden (baby's hebben de neiging om hun benen uit elkaar te houden en aangezien alles weer op zijn plek zou worden gezet moest voor het helen alles bij elkaar blijven). Wij hebben dus nog met Sophie geknuffeld en hebben besloten de nacht wel thuis door te brengen met de telefoon op standje megafoon. De volgende ochtend vol gas weer naar het ziekenhuis en daar konden we Sophie ook nog vasthouden. Het was voor ons afwachten op een plek voor de operatie dus we verbleven zoveel mogelijk naast Sophie in het ziekenhuis. Net toen we even wat gingen eten werden we gebeld: er was plek! Dus we moesten gelijk terug als we Sophie nog even voor de operatie wouden zien. 

Toen we op de afdeling kwamen waren ze al bezig met het klaarmaken van Sophie. Nog even een dikke knuffel en daar ging ons kleine meisje, net één dagje in onze wereld en nu al zo'n zware operatie. Toch hadden wij er heel veel vertrouwen in. De Uroloog was er zelf rustig onder. Het was een operatie die hij nog niet zo vaak had gedaan maar toch waren de verwachtingen positief. En toen begon het lange wachten. In die tijd hebben we dan toch maar wat gegeten en heel onrustig steeds de telefoon gecheckt. We zijn nog snel een kolfapparaat gaan huren zodat we dezelfde hadden als in het ziekenhuis. Je moet wat tijdens het wachten. Na zon 3 uur kwam het bericht dat de operatie was geslaagd en dat we weer bij Sophie mochten. Dat was sneller dan verwacht! De voorspelling was ongeveer 5 uur dus dat viel weer mee!

Wat waren we blij dat ze eerder klaar waren, scheelde weer wat gestrest thuis. Wij gingen dan ook snel weer de auto in en hop naar het ziekenhuis.  En daar lag ze dan. Buiten dat we erg positief waren vooraf viel er toch een last van onze schouders. Ze was er weer helemaal heel uitgekomen, als je het zo bekijkt eigenlijk nog beter dan hoe ze erin ging. Ze lag nu vastgebonden in een soort stellage zodat ze haar benen niet uit elkaar kon houden. Je kan het vergelijk met hoe je op een stoel zit en dan met de rugleuning op de grond ligt. Wel heftig om te zien in combinatie met alle snoertjes, piepjes en plakkertjes. Voor diegene die bekend zijn met de afdeling Neonatologie is het vast herkenbaar dat je helemaal gek word van alle geluidjes die de apparaatjes geven. En dan zijn ze ook nog eens zo gevoelig dat als een kindje teveel draait er allerlei alarmbellen gaan. Ons werd op het hart gedrukt dat we niet teveel moesten schrikken van alle piepjes. Onze insteek was: zolang niemand gaat rennen is er niks aan de hand. 

Maar gelukkig was alles helemaal goed gegaan! Alles in haar buik was weer netjes op hun plek geplaatst. Naast het litteken zou je enkel vanaf de buitenkant zien dat ze geen navel meer heeft. Dit mochten we nog operatief laten corrigeren maar wij hebben besloten dat we haar voor zoiets niet nogmaals onder het mes laten gaan. Wij vonden de eerste operatie al heftig genoeg en voor ons was ze ook helemaal perfect zonder navel. Voor de mooiheid gaan wij ons meisje niet weer laten opereren. Als ze er er zelf op latere leeftijd behoefte aan heeft kan ze het dan altijd nog laten reconstrueren. 

Zoals gezegd mochten buiten mijn man en ik nog steeds niemand haar aanraken. En zelfs met enkel aanraken is het moeilijk. Als zo'n kleintje helemaal in paniek is wil je haar gewoon vasthouden en vertellen dat alles goed komt. Lekker dichtbij je houden en heen en weer wiegen. Nu konden we alleen haar hoofd aaien, haar handje vasthouden en lieve woordjes toefluisteren. Wij zaten meerdere keren per dag naast haar couveuse. Hebben zelfs nog eventjes in het Ronald mcDonald gezeten maar besloten al snel dat wij wel naar huis konden rijden steeds, liever ons plekje aan iemand die van verder weg komt. De verpleging gaf vaak aan dat we wel ook op onszelf moesten passen en rust moesten pakken. Maar dan zaten we thuis en voelde we ons toch wat schuldig. Ligt ze daar een soort van alleen, dan wil je er toch weer heen. Dus na het opstaan en voor het slapen gingen we altijd naar haar toe, ook als daar soms maar een paar uur tussen zat. Sophie heeft uiteindelijk een week op de afdeling Neonatologie gelegen. Daarna mocht ze naar de kinderafdeling en daar kon eindelijk iedereen haar aanraken.

Op de kinderafdeling lag Sophie in een groot bed. Dit zodat wij ernaast konden kruipen zodat we toch een soort van fysiek contact met haar hadden. Hier werd ze ook in de gaten gehouden door allerlei mensen op het gebied van de binding met ons. Het is in het begin erg belangrijk dat een baby zich geliefd voelt en lekker kan knuffelen met bijvoorbeeld de ouders. Zelfs simpele handelingen als verschonen waren voor ons een uitdaging aangezien ze haar benen niet uit elkaar mocht houden. Altijd met hulp en zo snel mogelijk werden haar luiers verschoond. Dat is niet hoe we de kraamperiode hadden bedacht. Een kraamhulp om mee te kijken en wat huishoudelijke taken weg te nemen. Niet hele teams van artsen en verpleegkundigen die dingen overnemen en/of zich overal mee bemoeien. Soms had ik daar echt wel moeite mee. Laat me gewoon met rust. Toen een verpleegkundige ook nog eens kritisch was over het feit dat mijn man er niet 24/7 was maar gewoon moest werken tussendoor heb ik daar nog wel woorden over gehad. Maatgoed ze bedoelde het vast goed. 

Op de kinderafdeling konden we ook 's nachts bij haar blijven en door op het bed te gaan liggen heb ik haar zelfs borstvoeding kunnen geven. Met de lactatiedeskundige was het even uitvogelen maar het is uiteindelijk toch gelukt! Voor die tijd kolfde ik en gaven we het met de fles maar dit was wel gezelliger (en weer goed voor de binding). 

Sophie is geboren in december, dit maakte dat we met kerst en oud en nieuw in het ziekenhuis zaten. Snel even langs bij wat familie en dan weer op de kamer met ons meisje. Op oudjaar nacht moest mijn man werken en zat ik alleen met Sophie in de kamer. Dit hadden we toch wel even anders bedacht. Wel was er die avond een lieve verpleger die regelmatig even kwamen kijken hoe het ging. Sophie heeft uiteindelijk nog 4 weken op de kinderafdeling gelegen waarna ze met ons mee naar huis mocht. Ze ging van de stellage af en werd geplaatst op een plankje waarbij haar benen omhoog stonden. Hierop moest ze blijven liggen want alles was nog niet helemaal geheeld. Thuis moesten we dus ook steeds klooien met verschonen etc. Maar je wordt er verbazingwekkend handig in om het gegeven moment. EN hoe lekker was het om haar thuis te hebben. Niet de bemoeienis van van alles en iedereen, maar lekker alles zelf doen. 

Doordat ze nu op een plankje lag kon iedereen haar ook gewoon op schoot nemen. Lekker tegen alle opa's/oma's, tantes / ooms aan liggen, wat een opluchting voor iedereen en wat lekker voor Sophie. In die tijd hebben we alles ingehaald qua knuffels. We hebben haar denk ik zelfs een beetje verwend want in de box spelen is nooit meer gelukt, ze was zo gewend altijd bij ons te zijn. Voor het bezoek die niet bekend waren met kleine kinderen was het nog best wel handig ook. Ze zat vastgebonden op het plankje dus je kan er ook niet veel fout aan doen qua vasthouden :)

Na een maand mocht het plankje ook weg en kregen we na controle in het ziekenhuis Sophie zonder allerlei gekkigheid mee naar huis. In het begin hield ze steeds haar benen nog wel omhoog. Het arme schaap was deze houding zo gewend dat ze nog lang zo heeft geslapen. Eigenlijk zouden ze gaan starten met een katheter, echter was het allemaal nog te opgezet en konden ze deze niet goed plaatsen. Ze leek wel goede luiers te produceren dus ze besloten niet verder te pielen en het maar zo te laten. Iets wat ik helemaal niet erg vond stiekem! We hadden al wat folders gekregen en een uitleg gehad hoe alles werkt. Ik vond het nogal wat allemaal en ze zou een flinke tijd aan de slag moeten ermee. 

We hadden verschillende controles en na een half jaar moest Sophie zelfs nog onder narcose zodat ze alles van binnen goed konden bekijken. Voor die tijd maakten ze wel echo's en controleerde ze haar urine maar ze wilden toch alles nog eens goed intern controleren. Wat een hel om je kind onder narcose te zien gaan. Je kan haar niks uitleggen want daar is ze dan nog veelte klein voor. Wij hadden gekozen voor een narcose via een kapje omdat prikken niet altijd lukte. Maar het moment dat het kapje opging en zij zo in paniek was vond ik zo zielig. Gelukkig viel ze snel weg en konden ze aan de slag. Op de eerdere echo's hadden ze gezien dat ze wel leeg kon plassen en tijdens de inwendige controle bleek ook alles tot dusver goed te zitten. Super goed nieuws! Een nog mooiere bijkomstigheid was dat we dus de katheter links konden laten liggen. Mocht het later toch nodig zijn moesten we alsnog starten maar ze is nu 1,5 en alles gaat nog steeds goed. 

Als Sophie 3/4 jaar oud is zal ze hoogstwaarschijnlijk wel weer onder het mes moeten. Dan kom je in de tijd dat je kan zien of zij haar plas zelf kan ophouden, en als dat niet lukt dan zal ze een operatie nodig hebben. Daarnaast bestaat de kans dat in de puberteit ook een operatie nodig is om de buizen voor de menstruatie te verbreden. Maar voorlopig hoeft ze enkel om de paar maanden naar controle en krijgen we steeds weer goed nieuws. Ze heeft nu geen last en is een vrolijk en gek kind die langzaam aan naar de ik-ben-twee-dus-ik-zeg-nee-fase gaat. Als er weer controles zijn of als ze toch geopereerd worden houd ik jullie weer op de hoogte. Voor nu sluiten we het hoofdstuk Sophie en het ziekenhuis positief af!



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je