{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het eerste trimester

Afbeelding blog 'Het eerste trimester'

#LIFE, #MOMMY TO BE 
week: 1 t/m 13
De test:
De eerste signalen dat ik misschien wel eens zwanger kon zijn begonnen al vroeg. Ik was steeds een beetje misselijk op de achtergrond. Ik kon het niet echt plaatsen. Had ik iets verkeerd gegeten, werd ik misschien ziek of was het toch wat anders?

Ik had nog een test van de Action liggen en besloot het even uit te sluiten, het was vast niet zo. Kon ik die gedachte ook weer even uit mijn hoofd zetten en weer verder gaan met het leven. Op een of andere manier had ik niet verwacht dat ik binnen een half jaar vanaf mijn kinderwens al zwanger zou zijn, want ja zoiets duurt meestal wel even.

Toen er uiteindelijk wel twee streepjes verschenen was ik lichtelijk in shock. Ik rende naar mijn vriend die onder de douche stond en liet de test met een geschrokken hoofd zien. Hij was heel blij en snapte niet waarom ik zo verbaasd was, ja dat kon gebeuren hè, ja dat kon… Maar een test van de Action? ik moest harder bewijs hebben!

We bestelden een test van Clear Blue online, deze zou ik over twee dagen gaan doen. Handig dat je ook gelijk kon zien hoe ver je bent en er komt het woord: zwanger of niet zwanger te staan. Dit was precies wat ik nodig had, zwart op wit!

De avond ervoor las ik aandachtig de gebruiksaanwijzing, ik was goed voorbereid. De ochtend zelf zaten we samen met spanning op het schermpje te kijken, als het nu wel zo was konden we eindelijk echt samen blij zijn, zoals ze dat in films altijd ook doen. Maar nee… na een tijdje stond er opeens: Gravid in het scherm.

ik ging snel alle gebruiksaanwijzing doorspitten, waar stond dit? ik had toch alles goed gelezen? Al snel stond er ook 2-3 bij, wat staat voor het aantal weken. Huh!? wat betekend dit nou? Mijn vriend begint snel te ‘googlen’. Ja hoor, het betekent toch echt zwanger, maar in een andere taal! Hoe kon dit nou!? Heel romantisch was het hierdoor niet, vooral heel verwarrend.

We namen contact op met Clear blue, ze boden hun welgemeende excuses aan en zouden een nieuwe opsturen. Er was blijkbaar een andere taal in een Nederlandse verpakking gekomen… Hebben wij weer! Hoe groot is de kans!? De nieuwe test deed het gelukkig wel en eindelijk kreeg ik die bevestiging waar ik op hoopte, het was toch echt waar! Achteraf kan ik er wel om lachen gelukkig.

Vroege echo:
Ik durfde nog niet goed blij te zijn en was heel voorzichtig hierin, ik wilde eerst graag weten of alles goed was. We hebben een vroege echo gedaan bij de verloskundige met acht weken, daar zagen we voor het eerst een kloppend hartje. Heel fijn en bijzonder om te zien!

Kwaaltjes en cravings:
Qua zwangerschapskwaaltjes was ik vooral heel erg moe, ik merkte dat ik heel weinig energie had. Met vlagen was ik misselijk. Ook moest ik kokhalzen om de kleinste dingen, bijvoorbeeld een afvalbak, een sterke parfum of een wat minder frisse meneer in de supermarkt. Tandenpoetsen was ook een hele uitdaging. Zodra ik de tandenborstel met tandpasta in mijn mond stak begon ik al te kokhalzen. Ik merkte ook dat ik meer trek had in hartig en vet eten i.p.v zoet. Je kon mij blij maken met een broodje kroket maar een speculaaskoekje of chocolade, ik moest er niet aan denken! Ik dronk daarentegen wel liters verse sinaasappelsap weg! ik kon er geen genoeg van krijgen.

Trage schildklier:
Extreme vermoeidheid was wel het meest vervelende kwaaltje dus ik besloot mijn schildklierwaardes weer eens te testen. In mijn familie komt een trage schildklier vaker voor en dit wil je niet hebben tijdens de zwangerschap. Naast extreme vermoeidheid en een verstoorde stofwisseling kan het namelijk ook gevaarlijk zijn voor het kindje. Het kan o.a zorgen voor een miskraam, groeiachterstand of een een achterstand in de ontwikkeling van de hersenen. Niet de kleinste dingen dus.

Toen mijn waardes terug kwamen van het lab belde mijn verloskundige mij gelijk op. Waar ik al bang voor was bleek waar: de waardes waren te hoog en ik moest gelijk beginnen met het slikken van medicijnen en werd doorverwezen naar het ziekenhuis.

Het is best lastig om op de juiste waardes te komen. Ik moet elke vier weken bloedprikken en mijn medicatie dan weer ophogen naar aanleiding van de waardes. Gelukkig ben ik er nog vroeg in de zwangerschap op eigen initiatief achter gekomen al was ik het liever voor geweest. Ik word nu in ieder geval wel goed in de gaten gehouden!

Termijnecho:
Met elf weken hebben we de termijn echo. Zo bijzonder om te zien dat het nu echt een kindje is geworden met alles erop en eraan. Het beweegt heel veel, het lijkt wel een feestje daarbinnen! Voor het eerst durf ik echt blij te zijn en durf ik ook naar de toekomst te kijken. Wat bijzonder zo’n klein mensje in je buik! Voor het eerst schiet door mijn hoofd: Het zou best weleens een jongetje kunnen zijn…

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je