{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het eerste bezoek

Iedereen die zwanger is denkt erover na: Wat doen we zodra de baby is geboren? Ook wij dachten erover na. Eerst wilde ik een momentje met zijn drietjes. Maar wie mogen er daarna als eerst ons zoontje komen bewonderen? En wat doe je als je schoonouders jouw plannen niet respecteren?

Afbeelding blog 'Het eerste bezoek'

Van te voren maak je en soort plan voor als de kleine wordt geboren. Wie mag er als eerst komen kijken? We waren er snel uit. De eerste minuten wilde ik samen met Luuk en ons zoontje zijn, even het nieuwbakken gezin uithangen. Daarna zouden als eerste mijn ouders samen met de oma van Luuk mogen komen. Even genieten van elkaar en ons kleine mannetje showen. Het zijn mensen waarbij ik mij op mijn gemak voel en het ook niet erg vindt er belabberd bij te liggen. Ik ging er niet vanuit dat ik na de bevalling gelijk stralend op mijn paasbest op bed zou zitten. Daarnaast weet je van te voren nooit hoe een bevalling loopt en wisten we dat ik in het ziekenhuis zou bevallen.
De rest van de familie, waaronder de ouders van Luuk, zouden later mogen komen, op een moment dat ik me had opgefrist.

Luuk heeft een goede band met zijn oma. Zij is een soort moederfiguur en een persoon bij wie hij altijd terecht kan. Met zijn ouders heeft hij helaas een mindere band, er is daarom al jaren weinig tot geen contact.
De oma van Luuk woont in een verzorgingstehuis, hier woont ze op de afdeling voor dementerenden. We proberen zo vaak mogelijk langs te gaan en probeerden haar zoveel mogelijk in de zwangerschap te betrekken. Want was wat ze ontzettend trots; ze werd overgrootoma!

Zo'n twee weken voor mij bevalling, had ik best een goede dag. Daar moesten we gebruik van maken! Samen met oma gingen we naar een babyspeciaalzaak. Ze keek haar ogen uit, alles vond ze mooi en vol verbazing keek ze naar alle nieuwe uitvindingen. Ze bleef maar zeggen: "Dat had je in mijn tijd niet, wat leuk allemaal!". We kochten nog wat spullen en ook oma kocht iets voor haar toekomstige achterkleinkind. Blij en tevreden gingen we terug naar het verzorgingstehuis, waar ze de begeleiding vertelde over haar dag en liet zien wat ze had gekocht. Nog even een kopje thee en dan zouden we naar huis gaan. Samen hadden we het nog even over de bevalling. Oma wist dat we haar er zo snel mogelijk bij wilde hebben, iets waar ze zelf ook erg naar uitkeek. Het was voor haar en voor ons heel belangrijk, het zou een bijzonder moment worden.
Onder het kletsen bekeek Luuk de agenda van zijn oma. Vanwege haar dementie vergeet ze veel, waardoor alles in haar agenda wordt gezet. Zo weet iedereen die langs komt, wat er op de planning staat en wanneer ze af kan spreken. Tot zijn grote schrik zag hij in de week dat wij onze kleine zouden verwachten 'vakantieweek' staan. Ze zou toch niet op vakantie gaan? Oma zelf konden we dat niet vragen. Ze wist wel dat er een vakantie aan zat te komen, maar je kunt haar niet vragen wanneer ze weg ging en waar ze naartoe zou gaan.
De moeder van Luuk, Thea, regelt dit soort zaken voor haar moeder. Ze wist van onze zwangerschap, de goede band die Luuk en haar moeder hebben en onze uitgerekende datum. Het zou vast een vergissing zijn, toch?

Luuk kreeg helaas niet het bericht waarop we hadden gehoopt. Er was inderdaad een vakantie voor oma geboekt. We waren verdrietig en teleurgesteld, het zou voor ons heel veel betekenen als zij erbij zou kunnen zijn. Daarom hebben we oma gevraagd wat zij graag zou willen. We weten dat het niet altijd even makkelijk is om alleen in een verzorgingstehuis te zitten, een vakantie is dan iets waar je naar uit kijkt. Misschien wilde ze zelf heel graag op vakantie? Maar oma was daar heel duidelijk in: "Natuurlijk vind ik een vakantie leuk, maar een achterkleinkind krijgen is vele malen leuker! Dat is zoiets bijzonders, dat zou ik niet willen missen. Bovendien kan ik later altijd nog eens op vakantie gaan en als Luuk mij nodig heeft, dan ben ik er voor hem. Jullie en mijn achterkleinkind gaan voor.". Wat een opluchting, oma dacht er hetzelfde over als ons. We gingen er dan ook vanuit dat dit geregeld kon worden, het was immers oma haar eigen beslissing.

Helaas verliepen de twee opvolgende weken niet zoals ik me had voorgesteld. Ik had bezig moeten zijn met de komst van onze kleine, met het regelen van de laatste leuke voorbereidingen. Daarentegen was ik alleen maar bezig met het feit of oma er bij zou kunnen zijn of niet. De moeder van Luuk bleef namelijk volhouden dat oma liever op vakantie ging en dat de vakantie gewoon door zou gaan. Luuk was teleurgesteld en wilde de handdoek in de ring gooien. Maar het was toch onze eigen keus? Wij worden waarschijnlijk maar 1 keer papa en mama, mogen we het dan niet doen zoals wij dat zelf willen?

Mijn gezondheid ging plots rap achteruit. Naast mijn chronische ziekte was mijn lichaam erg zwak geworden door de HG, daar kwam nog hoge bloeddruk bovenop. Mijn bloeddruk werd op een gegeven moment zo hoog, dat mijn gynaecoloog besloot de baby eerder te halen. Iedere dag dat hij nog in mij buik zat, was meegenomen. Maar op een vrijdag liet hij weten dat ons kindje de week erna gehaald zou worden. Waar ik mij druk moest maken om de bevalling, was mijn eerste reactie: "Nee dat kan niet, dan is oma weg!". Helaas was het niet mogelijk nog langer te wachten, ons zoontje moest snel komen. Met de gynaecoloog bespraken we wat de mogelijkheden waren. Er zijn namelijk 7 gynaecologen in het ziekenhuis, waarvan was afgesproken dat ik bij 1 gynaecoloog niet zou bevallen. Deze gynaecoloog had eerder in onze zwangerschap een grote fout gemaakt, het vertrouwen in hem was volledig kwijt. Ook de gynaecologen onderling hadden afgesproken dat het niet handig was als hij onze bevalling zou doen, hij wist niet goed om te gaan met mijn chronische ziekte. Iets dat toch voor complicaties kon zorgen tijdens de bevalling. Deze gynaecoloog had de maandag na het weekend dienst. Afgesproken was dan ook dat ik de dinsdag erna zou bevallen, dan was mijn eigen gynaecoloog ook aanwezig. Mocht de bevalling langer duren, waren er daarna andere gynaecologen in huis die van mijn situatie af wisten. De gynaecologen planden om die ene gynaecoloog heen, ik mocht op iedere dag bevallen, behalve op maandag. Wat was ik blij dat zij dit uit zichzelf al deden!

Omdat nu zeker was dat mijn bevalling eraan zat te komen en het feit dat oma dan weg zou zijn, heb ik mijn schoonmoeder opgebeld. Ik wilde ontzettend graag dat oma erbij zou zijn, het zou fijn zijn als ik het los kon laten. Gezien mijn hoge bloeddruk en de rust die ik moest houden, was het niet handig dat ik zo liep te piekeren. Met een omgedraaide maag belde ik haar op en vertelde ik van onze situatie af. Ik vertelde dat het niet goed met mij ging en de baby gehaald zou worden. Ook vertelde ik hoeveel het voor ons zou betekenen als oma daar bij kon zijn, dat het vooral voor Luuk heel belangrijk is. Thea hield vol dat oma haar vertelde dat ze liever op vakantie ging. Hoe kon dat nou? We hebben het wel vijf keer aan oma gevraagd en iedere keer gaf ze aan dat ze liever bij de baby wilde zijn dan op vakantie te gaan. Maar Thea hield vol; het draaide immers niet om Luuk. Vol verbazing hoorde ik haar aan, hoe kon ze dat nou zeggen? Het is toch Luuk die een kindje krijgt? Als wij zo graag wilden dat oma er als eerste bij zou zijn, moesten we op dat moment maar even langs komen om het te bespreken. Zij was op dat moment bij haar moeder en dan zouden we zelf van oma horen dat ze liever op vakantie ging. Mocht oma toch zeggen liever bij haar achterkleinkind te zijn, dan zou ze zich daarbij neerleggen.
Hoe kon ze mij nou vragen om langs te komen? Ze wist dat het niet goed met mij ging en ik volledige rust had voorgeschreven gekregen. Toch heb ik mijn kleding aangedaan en zijn we die kant op gegaan. Luuk vond het helemaal geen goed idee, teleurgesteld zei hij dat ik beter in bed kon blijven liggen en we het zonder oma zouden doen. Maar ik kon het niet loslaten, het was zowel voor Luuk als voor oma erg belangrijk.
Ik nam mij voor alleen het gesprek aan te gaan over oma. Daarna zouden we weer vertrekken, de keus van oma zouden we respecteren.

Bij oma aangekomen heb ik de vraag maar gelijk op tafel gegooid. "Oma, volgende week wordt ons kindje geboren, maar dan is er ook een leuke vakantie gepland. Wat heeft u liever? Gaat u graag op vakantie of wilt u thuis blijven, zodat u na de geboorte wordt opgehaald om bij de kleine te kijken? U mag zelf kiezen.". Oma haar antwoord was duidelijk: "Kind, dat weet je toch? Een vakantie is leuk, maar ik ben natuurlijk veel liever bij mijn achterkleinkind. Dat is toch hartstikke bijzonder dat ik dat nog mee mag maken?!". Phoe, was een opluchting, een last viel van mijn schouders. Oma wilde er dus bij zijn, zoals ze ons al van het begin af aan had laten weten. Dat kon dan mooi geregeld worden en kon ik weer naar huis om mijn bed in te gaan, ik voelde mij met de minuut slechter.
Net toen ik verwachtte dat Thea zou zeggen "Oke mam, dan regelen we dat", zei ze ietwat kinderachtig "Nee mam, weet je nog dat wij het net over de vakantie hebben gehad? Jij wil graag op vakantie, toch?". "Natuurlijk wil ik op vakantie", zei oma, "maar niet als mijn achterkleinkind op dat moment wordt geboren". Het was duidelijk niet het antwoord waar Thea op had gehoopt. Want nog drie keer probeerde ze haar moeder ervan te overtuigen dat ze beter op vakantie kon gaan. Ook begon ze daarna woorden te krijgen met Luuk. Ik hield mij stil en op de achtergrond. Ik wilde helemaal geen stress, ik vond het al heel wat dat ik hiernaartoe was gekomen. Hou toch op allemaal! Ik voelde mij steeds slechter worden, waarna ik zei: "Luuk, we moeten nu gaan. Ik voel mij echt niet goed.". We spraken snel af dat de vakantie afgezegd kon worden, waarna wij naar huis gingen. Ik moest maar snel even slapen, dan zou ik me daarna vast snel beter voelen. Ik had immers geen stress meer om oma, ze zou erbij zijn. Gelukkig!

Helaas heeft mijn slaap daarna niks veranderd aan de situatie. Ik voelde mij nog steeds beroerd en het ging steeds slechter. Op zondag werd ik nogmaals onderzocht door mijn gynaecoloog, waarna hij zei: "Het spijt me Nina, ik weet dat we dit allemaal niet zo wilden, maar er zit geen andere optie op dan nu de inleiding te beginnen. Er zit geen andere optie op dan op maandag te bevallen, de enige dag dat je niet zou moeten bevallen, maar de baby moet er zo snel mogelijk uit.". Tranen sprongen in mijn ogen, dit wilde ik niet! Van alle dagen dat ik kon bevallen, was er maar 1 waar we omheen zouden werken. En nu moest ik precies op die dag bevallen. Mijn gynaecoloog verzekerde mij dat hij alles goed in mijn dossier had gezet. Zodra zijn collega zich niet aan de gemaakte afspraken hield, moest ik hem nogmaals vragen mijn dossier te lezen. Daarmee was het afgedaan. Hij maakte nogmaals zijn excuses, maar ik wist natuurlijk ook wel dat hij hier niks aan kon doen. Mijn bloeddruk was veel te hoog geworden, waardoor het gevaarlijk was. Natuurlijk baalde ik dat het weekend zo was gelopen en ik daar zo ziek van was geworden, die stress was niet goed geweest. Maar de gezondheid van mijn kindje staat uiteraard bovenaan. Kom dus maar op met die inleiding. Ik kon dit en aan het eind zouden we ons zoontje vast kunnen houden. En het is allemaal niet voor niets geweest, want oma zal er als eerste bij zijn!

Ik zal jullie de details van mijn bevalling besparen. Maar wat was het een lijdensweg. Ik heb 9 uur lang een vreselijke weeenstorm gehad, waarbij de ruggenprik niet werkte. De gynaecoloog heeft dit helaas niet goed opgepakt, waarna een collega van hem uiteindelijk de knoop heeft doorgehakt: dit moest stoppen, ik kreeg een spoedkeizersnede. Maar ook bij de keizersnede werkte de ruggenprik niet, ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld.
Die nacht werd ik wakker gemaakt "Nina, wordt je wakker? Je hebt een zoon gekregen, hij wil graag drinken". De verpleegkundige reed mijn bed van de IC naar mijn eigen kamer op de afdeling verloskunde. Daar zaten ze: mijn man met ons zoontje op zijn blote borst en mijn ouders. Het ging zo slecht met mij, dat Luuk zich vreselijke zorgen heeft gemaakt. Hij heeft toen mijn ouders gebeld, hij wilde dit niet alleen doen. Wat was ik blij dat hij dat had gedaan, alles is langs mij heen gegaan en ik ben blij dat hij steun heeft gehad. En nog even en dan zou hij zijn oma kunnen halen, dan zou hij ook steun van haar krijgen en zijn prachtige zoon met haar kunnen delen.

Ondanks dat ik die nacht gesloopt was, ik had twee dagen weeën gehad, een spoedkeizersnede en ik kreeg een bloedtransfusie, heb ik Luuk die paar uurtjes die nog over waren laten slapen. Ik zag aan hem dat hij moe was en ik wilde dat hij wat zou slapen voor hij zijn oma ging halen. Hij moest immers een stukje rijden. Om 06:30 uur kwam onze eigen gynaecoloog nog even langs voor zijn dienst begon. Hij had gelezen hoe het was gelopen en wilde ons feliciteren. "Sssst", zei ik toen hij binnen kwam, "laat Luuk nog maar even slapen, hij haalt straks zijn oma op, zij mag er straks als eerste bij zijn". We hebben nog even zachtjes gepraat, waarna ik weer alleen achter werd gelaten met mijn zoontje op de borst. Wat is hij mooi en lief, weten ze zeker dat dit onze zoon is? Ik vond het zo'n gek idee, nog steeds kon ik het niet geloven.
Ik heb heel wat naar de klok gekeken, maar om 08:00 uur was het eindelijk zo ver. "Luuk, word je wakker? Het is 08:00 uur, je kunt oma halen!". Wat zal ze verheugd zijn, hier hebben we zolang naar uitgekeken. Voor dit soort momenten hebben we het allemaal gedaan! Luuk zag ons liggen en kreeg een glimlach op zijn gezicht. Hij gaf ons een zoen en zei: "Lieverd, dat kan niet. Ik kreeg tijdens de bevalling een berichtje, ze hebben oma op vakantie gestuurd".

Teleurgesteld, verdrietig en boos.. alles ging door mij heen. Hoe kon dit nou?
Voor mijn gevoel was alles voor niks geweest. Als ik het weekend gewoon in bed was blijven liggen, was ik nooit zo ziek geworden en was ons zoontje niet op deze manier ter wereld gekomen. Wat ben ik door een hel gegaan.
Daarnaast bleef oma nog een week weg en na de vakantie zat haar hoofd zo vol, dat ze niet helder was op het moment dat ze onze zoon te zien kreeg. Dat heb je helaas met Alzheimer. Nog altijd vind ik het heel jammer. Niet alleen het feit dat oma er niet bij was, maar ook het feit dat ik met heel andere dingen bezig was in zowel de laatste weken van mijn zwangerschap als in mijn kraamweek. Ik heb haar die week echt gemist, ik had het haar en Luuk zo gegund om hun momentjes samen met de baby te hebben.
Mijn schoonouders lieten gelijk na de bevalling in een berichtje weten dat ze langs wilden komen. Ergens had ik nog gehoopt dat ze zouden zeggen oma op te halen en mee te nemen. Maar helaas.. Ze waren voor mij op dat moment dan ook niet welkom. Nog altijd kijk ik er heel vervelend op terug, ze hebben ook nooit hun excuses gemaakt. Ze hebben iets van ons afgepakt dat nooit meer teruggedraaid kan worden. Ik zou me er toch bij neer moeten leggen, het is niet anders. Hoe moet je hier mee omgaan? Ik heb in ieder geval niet meer de behoefte hen te zien. Luuk moet dat uiteraard voor zichzelf weten, maar ze hebben ons in het verleden al vaak genoeg gekwetst. En dit keer zijn ze veel te ver gegaan.
Een ding kunnen we wel doen: zorgen dat onze zoon zijn overgrootmoeder vaak genoeg ziet en ze een geweldige band samen krijgen. Want ik blijf het heel bijzonder vinden dat hij een overgrootoma heeft.



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je