{{ message.message }}
{{ button.text }}

“Heel af en toe zag ik tussen de huilbuien door iets van het kind dat hij zou moeten zijn”

(Deel 1)

Afbeelding blog '“Heel af en toe zag ik tussen de huilbuien door iets van het kind dat hij zou moeten zijn”'



Daar stond ik dan. Met een piep in mijn oor en verdrietig tot in mijn vezels keek ik naar het kleine mensje dat zo ongelofelijk veel geluid produceerde. Zo ging het nu al weken. Iedere dag weer. Ontelbare uren achter elkaar. Zodra ik mijn ogen open deed in de ochtend vormde zich direct een bal in mijn buik want ik wist; zodra híj wakker zou worden, zou het hele circus zich weer herhalen.

Hij mankeerde iets, dat wist ik zeker. Heel af en toe zag ik tussen de huilbuien door iets van het kind dat hij zou moeten zijn. Maar over het algemeen zag ik alleen zijn van pijn vertrokken gezichtje, zijn gespannen lijfje en voelde ik hoe moe hij was, maar dat hij niet kon slapen omdat er iets door zijn lichaam gierde. Hij mankeerde iets. Dat wist ik zeker.
De huisarts keek hem een paar keer na. Dit was een gezond kindje, zei hij. Dit was een huilbaby, zei hij. Dit was domme pech, zei hij.
En ik vertrok weer, denkende: hij mankeert iets. Ik weet het zeker.

Vooraf was ik er van overtuigd dat we dit wel even zouden doen. Ons eerste kind was –al zeg ik het zelf- vrij goed gelukt en was supergemakkelijk. Het hele 3 R’en-gebeuren hadden we snel in de vingers en omdat hij er vanaf het prille begin lekker op reageerde, beschermde ik dat ritme als een leeuw. Dit hele ouderschap; wij hadden het in de vingers.
Mja. Daar werd ik toch even met beide eierstokken op de grond gezet. The joke was on us. Wij waren vooral heel goed geweest in het volgen van de boekjes met een kind dat toevallig volgens datzelfde boekje was.

Deze keer was het heel anders. Na de eerste maanden was zelfs de illusie van een ritme nog niet eens in de buurt. Het enige dat iedere dag terug kwam was dat hij ergens rond middernacht dermate vermoeid was, dat hij volledig uitgeput in slaap viel. Iedere avond voelde ik me schuldig omdat er een gevoel van opluchting over mijn lijf kwam als dat gebeurde. Het zat erop. We hadden er weer een dag op zitten.
Verder was iedere minuut van de dag een gevecht. Voor hem natuurlijk het allermeest, hij zat immers opgesloten in een lijfje dat ergens last van had, maar had een mond die niet kon praten. Het sloopte me dat ik iedere dag weer zeker 10 uur per dag met een huilend –nee, krijsend- kind liep in een draagdoek terwijl ik niets deed aan de oorzaak.

Ik faalde en huilde. Hard.



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je