{{ message.message }}
{{ button.text }}

Griep, slaap en dilemma's

Afbeelding blog 'Griep, slaap en dilemma's'

Ik heb alle reacties op mijn vorige blogbericht gelezen. Ik heb bewust gewacht met mijn volgende bericht, omdat in eerste instantie de stoom zo ongeveer uit mijn oren kwam. Ik wil iedereen danken voor de reacties, en degenen die de moeite hebben genomen om met praktische tips te komen, wil ik in het bijzonder bedanken. Wat mij echter soms stak, waren de vele reacties in de trant van: 'mijn situatie is nog veel erger, of minstens even erg, want...', met vervolgens een uitleg. Ik snap heel goed dat de situatie met mijn dochter echt niet levensbedreigend erg is, voor geen van ons, maar wat zat ik er een aantal weken geleden doorheen. En dan zijn dat soort reacties gewoon niet helpend.

Sindsdien zijn er een aantal dingen gebeurd. Allereerst ben ik fysiek een soort van ingestort, ik kreeg griep en dat duurde anderhalve week. Ik ben dus ook een week niet gaan werken, en wat was ik blij dat mijn dochter overdag wel naar de kinderopvang kon. Ik kon niet voor haar zorgen. Na een week koorts voelde ik mij eindelijk beter. Wat vond ik het pittig, ziek zijn met een meisje dat 's nachts nog zoveel wakker is. Toch hebben we het allemaal weer overleefd, en sinds ongeveer een week gaat het 's nachts met mijn dochter iets beter (lees: ze wordt ongeveer vijf keer wakker per nacht, in plaats van vijftien). De eerste nachten wist ik niet wat me overkwam: ik kon soms weer twee hele uren achter elkaar slapen! Ik loop dus ook wat minder als een zombie rond op mijn werk, hoewel ik merk dat ik lang niet zo scherp ben als voor mijn zwangerschap. Ik vergeet dingen, omdat ik moe ben of er gewoon totaal niet mee bezig ben. Overigens ben ik deze week pas weer begonnen op mijn werk, vorige week was ik dus erg ziek.

Daarnaast zien we (ja, nu heb ik het over we, interpreteer het 'mijn' in de vorige alinea zoals je wilt) nu duidelijk dat het huilen van onze dochter minder wordt. Ze was een huilbaby, maar nu vinden we niet meer dat ze dat is. Ze is best vaak blij met ons (als we haar lachen zo mogen interpreteren) en kan zich soms wel vijf of tien minuten in de box vermaken met een speeltje. Dat is echt nieuw voor ons, en wat zijn we er blij mee! Soms merk ik wel dat de angst me naar de keel grijpt, als ze weer even huilt. Flashbacks naar het huilen uit de eerste twintig weken nemen dan bezit van me. Maar tot nu toe is altijd gebleken dat we haar nu wél kunnen troosten, waar we dat de eerste twintig weken niet konden.

Dilemma's komen op me af, vooral door anderen die vragen naar hoe we het doen met hapjes, rijstebloem en andere vaste voeding. Tot nu toe doen we namelijk niets en geef ik nog steeds alleen borstvoeding. Ik durf even niets te veranderen aan het dieet van melk, omdat het eindelijk wat beter met ons meisje lijkt te gaan. Ik houd me nu voor dat we wel met andere voeding beginnen als ze een half jaar is, als het echt 'moet'. Ik merk echt dat ik hier zelf een weg in moet vinden, wat ik tot nu toe dus steeds voor me uitschuif. Liever blijf ik in onze cocon van pril geluk...


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je