{{ message.message }}
{{ button.text }}

Geluk en onzekerheid

Afbeelding blog 'Geluk en onzekerheid'

Lieve Jort,

Het is alweer een tijdje geleden dat mama heeft geschreven, en zoals jij al lang weet is daar een aantal redenen voor. De mooiste reden is dat jouw broertje geboren is! Op 6 juli 2018 diende hij zich op de valreep 's avonds aan, onze mooie lieve Nathan. Onze prachtige regenboogzoon, jouw kleine broertje. Nou ja, klein... Net zoals jij is hij een flinke jongen met z'n ruim vier kilo. Het was gelukkig een vlotte bevalling, hoewel hij even (letterlijk) dwars lag op het eind. Gelukkig ging alles goed en konden we hem om half twaalf in de avond eindelijk in onze armen sluiten, onze Nathan Jort! Mama en papa hebben lang nagedacht over zijn tweede naam, en hebben uiteindelijk besloten hem toch naar jou te vernoemen. Gedurende de hele zwangerschap voelde mama de connectie tussen Nathan en jou, telkens als Nathan even van zich liet voelen wanneer ik aan jou dacht of bij je langsging. En toen ik hem die vrijdagavond in mijn armen sloot en hij ons meteen onderzoekend met grote ogen aankeek, wist ik het zeker: hij ís de connectie tussen ons en jou, de verbinding tussen hemel en aarde, de regenboog die hemel en aarde verbindt. Telkens wanneer ik in die ogen kijk, voel ik de connectie met jou, lieve Jort. Nathan had al snel na z'n geboorte zijn oogjes veel open, en in die ogen zagen we een blik die meer weet dan wij kunnen bedenken. Je voelt weer zo dichtbij, lieve Jort! Nathan lijkt overigens totaal niet op jou. Zijn haartjes zijn blond, haast rossig, zoals de baard van papa. Hij heeft een heerlijke frons tussen zijn wenkbrauwen, waarmee hij af en toe heel boos of verbaasd kan kijken. Heerlijk! En best herkenbaar, net papa namelijk ;)
De eerste dagen waren spannend, vooral omdat Nathan best misselijk was die eerste dagen. Dat baby's misselijk zijn en overgeven is heel normaal, zeggen de verloskundige, arts, verpleegkundige en kraamverzorgende dan. Maar ja, dat zeiden ze ook bij jou... Het was voor papa en mama heel moeilijk om vertrouwen te hebben; in Nathan, in onszelf, in de specialisten. Elke keer dat Nathan overgaf werden we teruggeslingerd in de tijd, naar hoe het allemaal begon met jou. Gelukkig was iedereen heel erg begripvol en heeft de verloskundige ons 's avonds nog geholpen wat voeding naar binnen te krijgen bij Nathan, waarna het al snel beter ging met hem. De maandag na zijn geboorte zijn we naar het WKZ geweest om een echo te laten maken van zijn darmen. Dit hadden we afgesproken met de arts die jou had behandeld. Niet omdat wat jou is overkomen erfelijk is, het was 'gewoon' pech wat jou overkwam, maar meer om ons gerust te stellen. En dat was heel fijn. Gelukkig bleken Nathan z'n darmstelsel en bloedvatenstelsel er prima uit te zien, heel anders dan bij jou en gingen we gerustgesteld naar huis. Eindelijk genieten, van een gezonde zoon, van ons gezin! Samen met iedereen die ons lief is. Tenminste, dat dachten we...

Want zoals jij ook al weet, kwam er al snel erg slecht nieuws. En bleek een onbezorgde kraamweek ons weer niet gegund. Op woensdag kreeg mama het bericht dat jouw oma, mijn mama, een herseninfarct en ten gevolge van de daarvoor toegediende medicatie, een hersenbloeding had gehad. Een bekend, maar zeer zeldzaam risico van de medicatie. Pure pech, zeiden ze. Wederom, net zoals wat jou overkwam pech was. Mama's wereld stortte in, ik stond weer aan die afgrond die ik nog zo goed kende van toen we te horen kregen dat jij zou overlijden. Dit keer was de boodschap niet veel beter: de hersenbloeding had veel schade aangericht, de bloeding zit bij de hersenstam, waar alle vitale functies van het lichaam worden aangestuurd. Oma was buiten bewustzijn, kon niet zelfstandig ademhalen. Het was zeer de vraag of ze het zou gaan redden; het zag er niet goed uit, zo werd ons meegedeeld. Oma zou snel een teken van verbetering moeten gaan tonen, zoals zelfstandig gaan ademen of weer bij bewustzijn komen. Gelukkig bleek maar weer eens wat een dappere doorzetter jouw oma is, want de volgende ochtend deed ze haar ogen open. In de dagen en weken daarna werd duidelijk dat er met oma's geheugen, met haar persoonlijkheid, niks mis is. Ze herkent ons, ze houdt precies bij hoe oud Nathan is. Maar haar ademhaling blijft helaas achter. Evenals haar spraak en haar vermogen om te slikken. Daarom zal oma naar een revalidatiecentrum moeten, om te gaan werken aan haar herstel. Helaas is nog steeds onzeker in hoeverre oma zal herstellen. De artsen hebben ons al gewaarschuwd dat we er rekening mee moeten houden dat hoe oma nu is, ze zal blijven. Dat dit de blijvende schade is die door de bloeding is aangericht. Dat is een hele heftige boodschap om te moeten horen, niet in de minste plaats voor oma zelf. Voor iemand die altijd zo actief is en een enorme kletskous, dat ze misschien nooit meer zal kunnen praten... Zo ontzettend moeilijk om daaraan te moeten denken. Aan de andere kant weten we allemaal dat oma een vechter is, een doorzetter. En dat ze haar kinderen en kleinkinderen heeft om voor te vechten. Dat ze zich niet makkelijk gewonnen geeft en niet zal opgeven zolang er nog wat te vechten valt. En dat wij haar daar waar we kunnen bij zullen helpen. En dat jij er bent om over haar te waken, lieve Jort. Dat zal oma de komende tijd heel goed kunnen gebruiken...

De afgelopen tijd is heel mooi, maar ook moeilijk geweest voor mama. Dat zal de komende tijd voorlopig niet veranderen. We realiseren ons eens te meer hoe kwetsbaar het leven is en hoe blij en dankbaar we mogen zijn voor alles wat we wel hebben. Zoals ons mooie gezin. We bekijken het leven nog meer per dag en mama probeert zoveel mogelijk te genieten van jouw prachtige broers en je lieve papa. Ik merk alleen dat ik niet genoeg tijd aan jou lijk te kunnen besteden, lieve Jort. Waar ik me aan het begin van mijn zwangerschapsverlof had voorgenomen om alleen maar tijd door te brengen met ons gezin en ook mijn tijd te nemen voor jou en mijn emoties om jou, is dat noodgedwongen anders gelopen. Ook oma heeft mijn aandacht nodig, en verdient dat ook. Het is lastig om daarin een balans te vinden, want de bezoekjes aan oma kosten veel tijd en energie, evenals ons nieuwe gezin. En een gebrek aan nachtrust werkt dan ook niet echt mee... Daardoor heb ik af en toe het gevoel dat ik niemand echt de aandacht kan geven die diegene verdient, ook aan jou niet. Ik hoop dat dat de komende tijd wat makkelijker wordt, wanneer we wat meer gewend zijn aan de nieuwe situatie en oma hopelijk gaat herstellen. Ik hoop dat jij ons daar een beetje bij wil helpen lieve Jort. Dat je over ons, en vooral over oma, wil waken. En ik wil dat je weet dat we je niet vergeten, ook nu Nathan er is. Jij blijft voor altijd onze tweede zoon, onze dappere kleine lieve vent...

'Een regenboog verbindt
hemel en aarde
Een nieuw leven
een klein wonder
Het klinkt zo gewoon
maar voor ons
zo heel bijzonder'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je