{{ message.message }}
{{ button.text }}

Eindelijk zwanger, en dan krijg je een depressie.

Na bijna 2 jaar had ik dan eindelijk de positieve zwangerschapstest in mijn handen. Eindelijk kon ik gaan genieten van een zwangerschap. En dan wordt je depressief...

Afbeelding blog 'Eindelijk zwanger, en dan krijg je een depressie.' Achtergrond blur afbeelding

Bijna twee jaar lang heb ik elke maand op de wc gezeten, turend op een negatieve zwangerschapstest. Nooit kwam er een streepje, ook al dacht ik soms toch echt een streepje te zien. Dit bleek dan niet zo te zijn, en wat was de teleurstelling dan groot en zwaar. 1,5 Jaar nadat we gestopt zijn met anticonceptie ben ik naar de huisarts gegaan. Ik kon de teleurstellingen niet meer aan en ik wou een verwijzing naar de fertiliteitsarts. Dit vond de huisarts gelukkig een goed idee. In het ziekenhuis hebben ze mijn man en mij nagekeken. Mijn man was oke, dus ik moest voor een HSG. Na een korte twijfel bleek ook bij mij alles goed te zijn. Gelukkig!

De 2e menstruatie na de HSG bleef uit en vol verwachting deed ik een zwangerschapstest, omdat er verhalen op het internet stonden dat vrouwen na een HSG sneller zwanger raakten. En ja hoor, daar kwam het tweede streepje! Ik was zo blij, zo opgelucht. Eindelijk kon ik gaan genieten van een 2e kindje. Het feit dat ik na mijn eerste bevalling een depressie had gekregen schoof ik direct uit mijn gedachten. Mijn therapeut had toen gezegd dat ik voorzichtig moest zijn bij een volgende zwangerschap. Maar dat zou mij niet gebeuren. Ik wist nu waar ik op moest letten om het te voorkomen.

Echter heb ik nooit rekening gehouden met het feit dat ik al een jaar bijna niet sliep, omdat mijn oudste zoontje dit ook niet deed. Nachtenlang in de weer met mijn zoontje, driftbui na driftbui trotserend en daarnaast ook gewoon 32 uur werken en een huishouden runnen. Het was zwaar, maar ik hield het vol. Ik had er dus nooit aan gedacht dat dit tijdens een zwangerschap, vol hormonen, een enorme trigger zou kunnen zijn voor een depressie. Dus toen de zwangerschapsvermoeidheid en de hormonen toesloegen begon ik geleidelijk aan mijn geduld te verliezen. In mijn werk, maar vooral ook bij mijn zoontje. Mijn engelengeduld was plotseling weg. Voorheen bleef ik rustig als mijn zoontje voor de 6e keer in een nacht uit bed kwam. Nu werd ik razend. Gillend en krijsend heb ik hem weer naar zijn bed gestuurd, wat natuurlijk resulteerde in een kind dat enorm overstuur raakte. Huilend heb ik op de rand van mijn bed gezeten, want ik was zo vreselijk moe. En hier begon het mee. Overdag kon ik mezelf in het begin nog redelijk herpakken. Maar ook dit begon te veranderen. Op mijn werk kon ik de werkdruk niet meer aan en de klanten die maar zeurden en zeurden liepen totaal over me heen (Callcenter). Soms moest ik tussen 2 gesprekken door naar het toilet rennen om de ogen uit mijn kop te janken. Of om tot 100 te tellen, omdat ik op het punt had gestaan die meneer of mevrouw even flink de waarheid te vertellen. Dit kon natuurlijk niet. Ik was te moe. Te gespannen. Dus ging ik anderhalve week met vakantie. Even bijkomen.

Alleen werd het in die anderhalve week alleen maar erger. Ik kon mijn bloedeigen man en kind niet meer uitstaan. Ik voelde geen greintje liefde meer voor mijn man en kind, helemaal niks. Alleen maar 1 grote ergernis. Want mijn kind liet me niet slapen en mijn man ook niet. Die hoorde het niet eens als mijn zoontje weer eens huilend uit bed kwam. Woedend werd ik ervan. Op alles en iedereen! En dus ook op de kleine hummel in mijn buik. Ik moest er niks meer van weten. Het leven werd een strijd tegen mijn eigen gedachten. Want in de nachten kon ik mijn eigen kind wel wat aan doen en overdag was ik uren bezig om plannen te bedenken om van het kindje in mijn buik af te komen. Ik wilde niet meer. Ik wou alleen nog maar slapen, maar niemand scheen me dat te gunnen.

En op een nacht, toen mijn zoontje weer eens een driftbui kreeg, terwijl ik hem alleen maar huilend smeekte om weer te gaan slapen, knapte er iets in me. Ik wist niet meer wat ik deed. Ik was blind van woede. Ik heb gegild en geschreeuwd. Ik heb mijn kind op zijn bed gegooid en ben naar mijn man gestormd. Dat als hij NU niet uit zijn bed zou komen, ik mijn kind iets aan zou doen!! Ik wist echt niet meer wat ik deed en zei, want normaal was ik totaal niet zo. Maar de vermoeidheid en de hormonen namen mijn hele lichaam en geest over.

Die volgende dag heb ik mij ziek gemeld op mijn werk en toevallig had ik een afspraak bij de gynaecologe. Waarbij ik de vorige afspraken mooi weer had gespeeld ben ik nu in snikken uit gebarsten en heb ik in alle eerlijkheid gezegd dat ik dit kindje niet wilde. Dat ik mijn gezin haatte (sorry, het klinkt hard maar ik voelde alleen maar woede vanbinnen) en of ze me alsjeblieft wou helpen. Ik ben direct doorgestuurd naar de medisch psycholoog. Een enorm lieve vrouw die al gauw de diagnose Prenatale depressie had gesteld en de oorzaak vrijwel direct op wist te noemen. Ik had een Prenatale depressie veroorzaakt door oververmoeidheid. Ze legde me uit dat een mens niet kan functioneren met zo weinig slaap. In het begin misschien wel, maar een lichaam en je hersens raken totaal op en in de war door langdurig slaap tekort. En toen viel die enorm zware last van mijn schouders. Ik heb zo vreselijk gehuild. En ze troostte mij en zei me dat ik er echt niks aan kon doen. Dat mijn hersens en de hormonen mij beheersten en dat die door het slaaptekort niet goed meer functioneerden. Ze raadde me aan met mijn zoontje naar de huisarts te gaan, en de huisarts heeft ons vervolgens doorgestuurd naar Jeugdhulp (niet jeugdzorg, maar een instantie die ondersteunt bij problematiek omtrent de opvoeding).

De opvolgende maanden heb ik keihard gewerkt aan mezelf. En door de enorme hulp van het POP-team in het ziekenhuis en Jeugdhulp (en natuurlijk ook mijn gouden man, familie en vrienden) begon ik me uiteindelijk weer beter te voelen. Ze wouden me aan de antidepressiva hebben, maar omdat ik voor mijn chronische aandoening al zoveel zware medicatie slik, wou ik het op eigen kracht doen. En dit is gelukt. De woede en haat verdween langzaam, en godzijdank begon ik kort voor de bevalling liefde te voelen voor de baby in mijn buik. En vooral schuldgevoel. De gehele zwangerschap heb ik mij geen moment schuldig gevoeld voor de vreselijke gedachten die ik had. En voor mijn enorm foute gedrag. Ik had notabene een heel plan in mijn hoofd gemaakt hoe ik na de bevalling mijn gezin kon verlaten, zodat ik rust kon vinden. Alleen. Zonder een greintje schuldgevoel. Maar dit sloeg volledig om. Ik voelde verdriet, schuld en liefde. En die gevoelens had ik duizendmaal liever dan de alles verterende haat en woede.

Nu ik dit allemaal heb opgeschreven besef ik me pas hoeveel geluk ik heb gehad. Dat ik er ook in had kunnen blijven hangen, omdat de slaapproblemen nog steeds niet helemaal opgelost zijn. En dat het om had kunnen slaan in een postnatale depressie die nog wel maanden had kunnen duren.

Nu kijk ik naar mijn man en kinderen en voel ik alleen maar liefde. En geluk. En enorme dankbaarheid. Want ik ben mijn man en zoontje enorm dankbaar voor hun onvoorwaardelijke liefde voor mij. Het had ook allemaal heel anders af kunnen lopen.

Ik hoop dat ik niet zulke heftige reacties krijg als de lieve mama die hier op Mamaplaats heeft toegegeven geen liefde te voelen voor haar kindje. Ook deze mama zit, waarschijnlijk, in een depressie die ze nog niet zelf heeft erkend. Lieve mensen, wees lief voor moeders die niet reageren zoals een moeder hoort te doen. Steun ze en zorg dat ze hulp zoeken. Ze weten niet wat ze denken en doen, en door hulp kunnen ze weer zichzelf worden. Een liefhebbende moeder en een gouden vrouw.

Liefs,
De mama van Mikai en Noah.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je