{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een roze wolk?! (vervolg 1)

Depressie

Afbeelding blog 'Een roze wolk?! (vervolg 1)'


We hadden een echo met een kloppend hartje, werd onze wolk dan toch roze?!

De 10 weken echo stond gepland en vol spanning maar ook het geloof dat het goed zou zijn, gingen wij naar de verloskundige. Ze was zo lief om eerst te beginnen met de echo zodat we niet erg lang in spanning hoefden te wachten. Maar toen begon het wachten pas, ze kon het kloppend hartje niet zo snel vinden, het werd stiller en stiller en de onrust groeide. Toch wilde ik het niet geloven en bleef hoop houden dat ze het ging vinden. Helaas was ook hier ons kindje overleden. Nu wij terug kijken op deze zwangerschap weten wij dat het kindje bij de 8 weken echo ook echt wel 8 weken had moeten zijn maar dat het toen al mis was. Het kindje had toen al niet genoeg capaciteit om groter te groeien en hadden we dus een zwangerschap van 12 weken achter de rug. De impact was toen niet te overzien. Wat voelde dit oneerlijk. Weer was er een kindje van ons ‘weg’. Nou ja weg het zat nog in mijn buik en daar wilde ik het liever niet veel langer hebben. Dan krijg je verschrikkelijke verhaal van wachten totdat het vanzelf komt, curettage of via medicatie. Een ding wist ik zeker het moest weg, dit deed zoveel pijn dat ik niet langer op het vervelende eind wilde wachten. Die middag heb ik laten bellen naar de gynaecoloog, we mochten de volgende dag langskomen om de opties te bekijken en door te spreken.

De avond voor het bezoek aan de gynaecoloog begint het bloeden toch vanzelf en is de miskraam echt begonnen. Toch besluiten we de volgende dag naar de gynaecoloog te gaan. Wat een confrontatie om daar te zitten tussen de zwangere “gelukkige “ mensen. Eenmaal binnen bij de gynaecoloog is hij erg zakelijk maar wel vriendelijk. We bespreken de opties en op dat moment kiezen we ervoor het bloeden te laten verlopen zoals het is, voor het weekend maken we nog een nieuwe afspraak zodat we dan eventueel altijd nog over kunnen gaan op medicatie die het “bevallen” een duwtje extra zal geven. De enige woorden die mij bij zijn gebleven van dit gesprek zijn de woorden. Als je geen zes met de dobbelsteen wilt gooien dan gooi je ook soms drie keer zes achter elkaar. Hiermee doelde hij op het feit dat we gewoon domme pech hebben gehad. Ook de kans op een derde miskraam bleef even groot als de keren ervoor.

En dan weer terug naar huis, totaal verslagen en enorm verdrietig maar we vechten er samen voor. Dezelfde avond krijg ik buikkrampen, breken mijn vliezen en wordt het kleine wezentje van 12 weken in mijn handen geboren. Wat een gaaf wezentje, 2 handjes, 10 vingertjes, 2 voetjes, 10 teentjes, zo mooi, zo klein, zo af, maar ergens was het toch niet goed.

Je probeert verder te leven, verder te gaan waar je gebleven was, maar dat vond ik erg moeilijk. Het concentreren op mijn werk lukte mij niet en er bleef van alles door mijn hoofd heen spoken. Wil ik nog een keer zwanger worden? Kan ik nog weer zwanger worden? Is er tijdens de eerste zwangerschap wat mis gegaan? Wat kan ik aan als we weer een miskraam krijgen? En vanaf dat moment is het gaan spoken in mijn hoofd.
Bewust kozen we er daarom ook voor om even rust te pakken. Rust voor mijn lichaam maar ook rust voor mijn hoofd. De rust keerde echter niet zo gemakkelijk terug en ben ik mijn gaan melden bij de huisarts. Hij stuurde mij door naar de praktijkondersteuner die met mij in gesprek ging. Het eerste gesprek á 20 min voelde voor mij erg kort en ik voelde mij niet helemaal geholpen. Om niet meteen alles aan de kant te gooien gaf ik de praktijkondersteuner nogmaals de kans. Het was een lief mens maar ook het tweede gesprek bood mij niet de hulp die ik nodig had. Ze vond het vervelend voor mij, ze gaf mij tips die ik zelf ook al bedacht had, zoals het verhaal opschrijven. Ik maakte nog een derde afspraak maar vroeg mij af of dit echt ging helpen en werken. De onrust in mijn hoofd bleef, de vragen bleven spoken, wat moest ik daarmee?

Ik voelde mij ineens anders dan anderen, dit wilde ik niet. Ik wilde óók gewoon zwanger zijn en kunnen genieten, maar wat was dit toch moeilijk. Wat was nu de volgende stap?
In het verleden werd ik goed geholpen door een haptonoom en deze bleek ook ervaring te hebben in verliesverwerking. Enkel een telefoontje plegen zorgde ervoor dat ze het kleinste gaatje dat ze had vrij maakte voor mij en ik kon dezelfde week nog komen. Wat een opluchting gaf dit eerste gesprek en wat werd het ineens een stuk lichter in mijn hoofd. Ik zag het weer wat positiever en voelde mij beter. Echter was de duur hiervan steeds maar ongeveer 2 weken en had ik steeds de haptonoom weer nodig om er boven op te komen, ik kon dit niet zelf. 

Worden we ooit nog zwanger?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je