{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een bijzonder mannetje

Afbeelding blog 'Een bijzonder mannetje' Achtergrond blur afbeelding

Lang heb ik getwijfeld of ik een blog zou schrijven of niet. Of mijn avonturen interessant of leuk genoeg zijn voor jullie om te lezen. Vandaag is voor mij de grote test. Ik hoop jullie te inspireren en af en toe te laten lachen.

3 jaar geleden werd mijn zoontje geboren. Een prachtig mannetje al ben ik als moeder wel een beetje (oke heel erg) bevooroordeeld. In de omgeving hadden we geen andere jonge kinderen en konden onze zoon dus niet vergelijken met andere kinderen. Maar hij deed het super! liep met een jaar en sprak al vlot de woordjes bal en bus. Tuurlijk waren er ook dingen die mij opvielen. Maar dat waren kleine dingen die andere kinderen toch ook wel hadden? Zo lachte hij veel maar leek hij nooit naar mij te lachen. Bij enthousiasme fladderde hij met zijn armen. Tevens verwacht je als moeder dat zijn eerste woordjes mama en papa zullen zijn.( lees: mama natuurlijk want wat is natuurlijk wel de overwinning op je partner ;) )

Zo rond de tijd dat hij anderhalf werd kreeg ik een vreemd onderbuik gevoel. Er waren toch best veel dingen die mij opvielen en ondanks dat ik geen vergelijkingsmateriaal had kreeg ik het gevoel dat er iets anders was. Hoewel het bureau dit niet zag bleef ik aandringen en kreeg ik een verwijzing voor de kinderarts. Daar kwam het hoge woord er al na 10 minuten uit. De kinderarts was het met mij eens, mijn mannetje was een bijzonder mannetje.

Wat volgde was een jaar van onderzoeken en overleggen wat wij en de specialisten het beste vonden. Een jaar dat ik best intensief vond en vaak onzeker was of het wel allemaal echt nodig was. En hoewel ik liever geen stempeltje wilde was deze toch nodig om de noodzakelijke hulp te kunnen ontvangen. Mijn mannetje is autistisch.

Na deze diagnose was het misschien nog wel lastiger om te beslissen wat wij voor hem noodzakelijk vonden dan voor die tijd. Ik werd als moeder nog onzekerder omdat er veel meer vragen op mij afkwamen. Vertel ik het mijn omgeving? hoe ziet zijn toekomst eruit? krijg ik wel goed contact met hem? had ik niet eerder in moeten grijpen? Is hij niet gewoon een beetje jong in gedrag?

Inmiddels ben ik gewend aan de diagnose en ben ik meer gaan vertrouwen op mijn moeder instinct. (lees: doe mijn eigen ding en lach me 's avonds slap om de gezichten van vreemden als we samen op de grond hebben liggen te schreeuwen in de supermarkt) Of ik altijd het beste doe? Geen idee, ik doe wat ik denk dat het beste is en we zien wel wat er van terecht komt.

In mijn komende posts neem ik jullie, mits jullie het interessant vinden om te lezen graag mee in de wondere wereld van autisme. Ik zal schrijven over hoe ik de afgelopen periode heb ervaren en hoe ik als nuchtere moeder probeer om de wereld van mijn zoon te bewandelen. Een avontuurlijke reis die ik met vallen en opstaan en zeker met een lach en traan doorloop.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je