{{ message.message }}
{{ button.text }}

De roze wolk wordt zwart. Eindelijk medicatie

Eindelijk medicatie gekregen van de huisarts en erkenning gekregen dat er iets niet klopt.

Afbeelding blog 'De roze wolk wordt zwart. Eindelijk medicatie ' Achtergrond blur afbeelding

Nadat we naar huis gaan met de medicatie hebben we goede hoop, goede hoop dat we eindelijk echt kunnen gaan genieten en niet meer de hele dag op eieren te lopen.

De eerste paar dagen gaat het wel oké. Het huilen is nog steeds aanwezig, maar wel iets minder. Helaas is dit maar dan korte duur.. voor mijn gevoel starten we weer helemaal opnieuw. Ik ben op, ik kan niet meer. Dat gehuil en het niet kunnen troosten van je eigen kindje. Wat voel je je falen als moeder zijnde zeg.. Ik merk dat ik steeds meer afstand neem van F. Ik vind haar niet leuk meer, vraag me af of ik wel liefde voel..

Ik maak dit niet bespreekbaar, want iedereen moet toch van zijn kind houden. Iets met onvoorwaardelijke liefde.. nou dit voel ik niet.

In de tussentijd zijn we ook alweer maar het consultatiebureau geweest. Ze blijven aangeven dat huilen bij baby's hoort en omdat F niet afvalt vragen ze zich af of het wel verborgen reflux is. Ik blijf bij mijn standpunt en gelukkig steunt de huisarts mijn gevoel wel. De arts van het consultatiebureau wil wel hypoallergeen eten proberen. Nou ik vind alles prima, er moet iets gaan veranderen.

De weken gaan voorbij en gelukkig drinkt F de hypoallergene voeding alsof ze nooit anders heeft gekregen. Een aantal keer terug geweest naar de huisarts omdat het hysterische krijsen niet overgaat. Ik betwijfel of de ranitidine drank wel goed werkt bij F. Maar de huisarts heeft aan dat de dosering iedere keer aangepast moet worden als F is aangekomen.

Maar dan komt mijn breekpunt. Ik kan niet meer.. als F huilt leg ik haar in de box en ga ik naar boven. Naar boven met alle deuren dicht. Ik geniet niet meer, heb geen energie meer, eigenlijk wil ik helemaal niets meer coelen. Ik voel me een waardeloze moeder. Ik voel haat naar me kind en de gedachte om F te slaan of door elkaar te schudden komt steeds vaker in me op. Ze moet toch een keer stil worden.. Ik wil F niet meer, ik wil me niet meer zo voelen, ik wil haar niet haten. Maar toch voel ik alles zo. Jeetje wat kan iemand falen zeg, falen als moeder zijnde, maar ook als partner zijnde. Op dat moment belt mijn moeder hoe het gaat en ik breek.
Voor het eerst vertel ik mijn gevoelens en mijn gedachtes en binnen 5 minuten staat mijn moeder op de stoep. Die belt ook S op dat hij naar huis moet komen, omdat ik het niet meer red. Ik heb wel vaker aangegeven aan S dat ik het allemaal zwaar vind, maar de gedachtes en gevoelens die ik heb laten hem ook schrikken.

Daar zitten we weer bij de huisarts... Ik begin over F dat ik een verwijzing wil naar de kinderarts omdat ik heb gehoord dat reflux kindjes veel baat hebben bij omeprazol drank. De huisarts gaat het regelen, maar dan komt de vraag vanuit hem. Maar hoe gaat het met jou. Op dat moment kan ik alleen maar snikken en huilen. Alles van de afgelopen weken komt eruit. Mijn gevoelens, of beter gezegd mijn haatgevoelens naar F toe. Ik spreek uit dat ik haar iets aan wil doen en dat ik wil dat ze stil is. Ik vraag of de huisarts nog goede adoptie bureaus weet. Want ik weet 1 ding zeker. Ik wil niets meer te maken hebben met mijn kind...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je