{{ message.message }}
{{ button.text }}

De reis naar onze allergrootste wens

Afbeelding blog 'De reis naar onze allergrootste wens'

"Nemen jullie geen kinderen?"
Ongemakkelijk wordt er door omstanders wat heen en weer geschoven. Wegrollende ogen, hier en daar een diepe zucht. Hoewel het stil is, vult de ruimte zich met gedachtes. Als we de afgelopen jaren een belangrijke levensles hebben geleerd, is dit het wel. ‘We némen geen kinderen, maar we krijgen ze’. Dit om het leed te verzachten van de stellen bij wie het niet direct lukt om ouders te worden.
Moeder van drie gezonde kinderen mist de signalen en wacht met een vriendelijk gezicht op haar antwoord… De naderende metro verstoort het moment en zorgt ervoor dat we ieder ons eigen weg gaan. We zeggen gedag. Ik stap op de fiets en zwaai haar na. Opnieuw diezelfde vriendelijke lach.
 
Voor een gezond, jong stel ligt de kans op een zwangerschap met 3 maanden op 30%. Na 6 maanden zou de kans al ruim verdubbeld moeten zijn naar 70%. Binnen een jaar heeft ongeveer 80% van de stellen een positieve test in handen en nogmaals een jaar later is 90% in verwachting. (www.24baby.nl)
 
Eind 2012 kreeg ik het vermoeden bij de overgebleven 10% te horen. Of zou deze ‘simpele’ kansberekening voor ons niet opgaan? Mijn man is immers de 40 gepasseerd en behoort hiermee niet meer tot het jonge volk. Al denkt hij daar zelf vast heel anders over…
 
Na ruim een jaar romantiek op de slaapkamer, ontspannen vakanties, een huwelijk en nóg meer liefde, was mijn buik nog platter dan plat. Plusjes plassen behoorde nog niet tot een van mijn talenten. En zo besloten we naar de huisarts te stappen...
 
"Hallo dokter, wij willen graag een kindje, maar het lukt niet". 
Op hetzelfde moment realiseer ik mij dat het bespreken van ons seksleven dichterbij komt. Ik voel me opnieuw die brugsmurf bij de biologieles over voortplanting. Ongemakkelijk wiebel ik wat heen en weer op het rood geverfde stoeltje. Ik ontwijk het oogcontact met mijn huisarts. De man met wie ik voorheen sprak over keelpijn en oorontsteking.
Hoewel ik het woord ‘gemeenschap’ altijd wat hoogbejaard vind klinken,... had het mij de rode oortjes kunnen besparen. We hebben het over seks. Onze seks. Over standjes waarbij de kans van slagen zou toenemen. Hij in Mij. Een orgasme, zwaartekracht en een kussentje onder mijn billen….
 
Tien minuten later staan we buiten. Met een verwijsbrief tussen mijn duim en wijsvinger geklemd. Ik vraag me af of dit gesprek zojuist heeft plaatsgevonden... En of het daadwerkelijk zo warm is in december.
 
Vruchtbaarheidsonderzoek man:
– Onderzoek sperma
 
Vruchtbaarheidsonderzoek vrouw:
– Bloed prikken: aanwezigheid hormonen
– Inwendige echo baarmoeder, eierstokken
– HSG (hysterosalpingografie) onderzoek: Een HSG is een röntgenfoto van de baarmoeder en de eileiders. Met een HSG wordt getest of de eileiders open zijn en of de vorm van de baamoederholte normaal is. → pijnlijk of lichte pijngrens
 
Ik kan nu heel lullig zijn en zeggen dat het onderzoek van de man binnen één ruk gebeurd is. Maar meerdere mannen hebben mij ervan weten te overtuigen dat het onderzoek zeer ongemakkelijk of zelfs traumatisch kan zijn. Een leren bank, vastgeplakte boekjes, stemmen op de gang, Presteren! Om vervolgens het gevulde doorzichtige potje via de rumoerige wachtkamer naar de balie te transporteren. De angst om beoordeeld te worden op hoeveelheid én kwaliteit. Ga daar maar eens aan staan...
 
Miljoenen actieve zwemmers, een schone baarmoeder, toegankelijke eileiders en een regelmatige cyclus met aantoonbare ovulatie. We zijn gezond. Én jong. Bij leeftijd wordt er alleen gekeken naar het geboortejaar van de vrouw. Weer wat geleerd. Met 25 jaar zéér jong. We staan weer buiten met het advies: “Duik opnieuw een jaar het bed in met elkaar. O, en blijf ervan genieten”.
 
Dooddoeners
“Misschien moet je er niet zo mee bezig zijn”…
“Ga samen op vakantie, dan kom je vast zwanger terug”…
“Ah joh, je bent nog hartstikke jong”…
“Geniet nog maar van de rust, met kinderen is dat wel anders”…
“Ach bij ons heeft het ook een half jaar geduurd”…
“Het komt vast wel goed, want je lijkt me een hele leuke moeder”…
 
--- Hou op. Hou alsjeblieft op! Het helpt niet. ---
 
Mensen van ver, maar ook mensen heel dichtbij. In de supermarkt, op het werk, vriendinnen, maar ook op visite in mijn huis. In míjn luie stoel bij kaarslicht. Ongemerkt maakt iedereen zich wel eens schuldig aan dergelijke opmerkingen. Vooral met het doel; geruststellen.
 
Kon ik het maar voor een tijdje uitschakelen. Op een ochtend wakker worden en me afvragen wanneer ik voor het laatst ongesteld ben geweest. Bij opkomende ochtendmisselijkheid mezelf eerst afvragen of ik wellicht iets verkeerd heb gegeten. Vollere borsten alleen zal wijten aan die nieuwe push-up bh.
 
Bij mij werkt het net even anders. Ik Google. Ik ken werkelijk alle mogelijke zwangerschapssymptomen uit mijn hoofd. Ik ben een ster in schijnzwangerschap. Mijn menstruatie blijft daadwerkelijk een paar dagen uit, omdat ik ervan overtuigd ben zwanger te zijn. En als het dan voorzichtig doorbreekt is dit de innesteling. Ik heb namelijk de gevoelige borsten, de ochtendmisselijkheid en een sterker reukvermogen al toegevoegd aan mijn symptomen deze maand. Ik zou zelfs al een voorzichtig buikje kunnen herkennen als ik mijn spiegelbeeld bekijk.
Maar dan… Bloed. Veel bloed. Meer dan voorgaande maanden? Zie je wel, dus toch? Bevrucht maar niet goed genesteld. Zo lang ik maar niet hoef te bevestigen dat ik daadwerkelijk ongesteld ben. Of erger… NIET ZWANGER. Alweer niet.
Temperaturen. Ovulatietesten. Complete app met vruchtbare dagen... Grafieken, smileys een alarm als het ei rijp is. Maar we blijven ervan genieten...  Wat denk je zelf??
 
Als ik aan seks denk, denk ik aan kwetsbaarheid, liefde, genot en soms pure lust. Maar ook aan ‘nu even niet’. Na een drukke dag, of wanneer je getroffen bent door de griep…
Zodra de pijlen al een tijdje gericht zijn op een zwangerschap, gaat dit alles niet meer op. De seks is het middel, om die grote droom uit te laten komen. En al moet je aan de beademing vanwege de grote hoeveelheden snot in je neusholtes. VANAVOND HEBBEN WE SEKS! En het liefst morgen opnieuw om onze kansen te vergroten.
 
De maanden die volgen zijn slopend. Met iedere maand word ik drie jaar ouder. Om vervolgens stokoud terug te keren naar het ziekenhuis.
September 2013. Afdeling fertiliteit. Na bijna 2 jaar ‘genieten’ mogen we beginnen met IUI (intra uteriene inseminatie).
Folders over onvruchtbaarheid en IUI. Hormoonspuiten. Schone naalden én een container voor de gebruikte naalden. Twee goed gevulde tassen met de naam van de apotheek erop.
We zitten naast elkaar in de metro. Dampende jassen van de eerste herfstbui in september. Ruiten beslagen en toch staar ik naar buiten. "Het is alsof je de naald in een pakje boter prikt". Alleen is de boter straks mijn platte buik. Platter dan plat…
Plots zijn hand op mijn knie. Ik ben niet alleen. Ik hoef niet alleen. We doen dit samen. Man en vrouw. Papa en mama. Misschien… Hopelijk.
 
Om 20.30 besluit ik het te doen. Na mijn favoriete serie loop ik naar boven. De slaapkamer in. Ik open de glazen potjes. Meng de poeder met de vloeistof. Trek het mengsel in het spuitje. Plaats de naald tegen mijn buikvet aan. Ik kneed een vetrol en prik mezelf. Alsof de naald door een kuipje boter glijdt. Geen pijn. Wel trots.
 
Ik voel mijn eitjes groeien. Mijn buik opgeblazen en gevoelig. Iedere avond kroel ik mijn buik in slaap. Je bent zo welkom. Zo ongelooflijk welkom.
Echo’s vinden plaats, eitjes rijpen. Inseminatie volgt.
Allereerst worden de zwemkampioenen gescheiden van de recreatieve zwemmers. Het sperma wordt opgewerkt zoals dat heet. Vanuit het potje, onder de microscoop, samengepropt in een heel klein spuitje. In mijn binnenzak. Warm houden!
 
Als moeder gans met springende eitjes in mijn buik en spartelende zaadjes onder mijn oksel. De eendenbek… een rietje. Mijn man en de gynaecoloog. Ook een man…
TL-licht, behandelstoel. Stemmen op de gang. Met mijn kont de lucht in, bibberend van de kou. 15 minuten stil liggen. Zwemmen jongens. Kom op…
Ik hoef geen romantiek. Ik geniet wel een andere keer. Ik wil een kind. En daar heb ik steeds meer voor over.
 
Zesendertig kleine gaatjes in mijn buik, drie rietjes en talloze echo’s. Geen verschillende standjes, orgasme of kussentje onder mijn billen.
Een gat in het plafond. Ik sprong er doorheen. Van blijdschap. Opluchting. Er groeit een baby in mijn buik!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je