{{ message.message }}
{{ button.text }}

De geboorte

Afbeelding blog 'De geboorte'

30 september 2014.
Slechts 4 a 5% van de vrouwen bevalt daadwerkelijk op de uitgerekende datum. De dag is inmiddels ten einde. Onze dochter is te laat.
Mijn hand glijdt af naar mijn buik. Vluchtig kijk ik naar rechts. Hij kijkt naar een aflevering van CSI. Ik kijk naar de klok. 7 minuten zijn verstreken en mijn buik wordt opnieuw hard. Rustig en beheerst puf ik uit naar links. Ik wil niet dat het opvalt. Nog niet. Naast drop is de televisie zijn grote verslaving. Wat een geluk. Hij heeft niets door en loopt in de pauze naar de keuken om een bak chips te pakken. Ik blaas opnieuw uit. Weer naar links. Shit de keuken zit ook links. Betrapt!
De harde buiken houden bijna twee uur aan. Met regelmaat. 7 minuten pauze en dan een halve minuut hard werken. Ik word overvallen door een bepaalde opluchting. Ik kan dit!
Op het moment dat ik mijzelf ervan overtuig dat mijn pijngrens uitzonderlijk hoog is, stopt het. Opgewekt komt hij de badkamer uit wandelen. Zijn vluchtkleding alvast klaargelegd. Sorry ef. Ik had het mis. We kunnen gewoon gaan slapen. 40 weken. 5 dagen. Nog steeds geen baby. Langzaam aan wen ik aan het idee dat ze eruit zal komen. Terug naar mijn eigen buik. Platter dan plat. Einde zwangerschap. De start van een nieuw avontuur.
Onder het genot van nog enkele indalingsweeën komen we de nacht goed door. Zijn kus op mijn voorhoofd. Hij gaat naar zijn werk. Ik wil niet. Hij wil niet. Zij ook nog niet. Een dag als alle anderen. En toch ook weer niet.
Ik blijf nog even liggen en luister naar kerstmuziek. Mijn armen om mijn buik geslagen. Bewust in het moment. Handjes, voetjes, haar dikke billen. En ineens voel ik het. Het is mooi geweest. Ik wil mijn dochter zien, ruiken, vasthouden. Ik ben er klaar voor!

In de middag heb ik mijn afspraak staan bij de verloskundige. 40 weken en 6 dagen had ik ervoor nodig. “IK BEN HET ZAT”. Eindelijk zijn de woorden eruit. Woorden waarvan ik nooit had verwacht ze uit te spreken. Een prachtige zwangerschap, een waanzinnige buik. Genieten van getrappel, de hik of een golfslagbad. Ik zou het nog wel tien keer over willen doen. “Is het al mogelijk om te strippen”, vraag ik. Kinderachtig giechel ik wat. Ik voel mij een moeder van deze tijd! Meneer Google leerde mij wat strippen voor zwangere vrouwen betekent. De vliezen worden van de baarmoederwand gescheiden. De bevalling wordt opgewekt. Het feest kan beginnen.
“We strippen pas met 41 weken”. Over gekke uitspraken gesproken. Maar de lol is eraf. Voor mij wel. “Ik ben heel vroeg in de ochtend geïnsemineerd”, probeer ik nog snel. De verloskundige kijkt me begripvol maar hoofdschuddend aan. Ik mag op de bank. Mijn onderbroek mag uit. Als een kind zo blij. Ontsluiting betekent een uitzondering. Helaas voor mij een dubbele teleurstelling. Alles zit nog op slot. Geïrriteerd maak ik een afspraak voor morgen. Dan ben ik wél 41 weken. Ik hoor ook nog iets over een afspraak in het ziekenhuis. Maar helemaal komt dat niet meer binnen. Ik wil stampvoeten, met de deur slaan. Ik ben boos omdat ik mijn zin niet krijg.

Thuis zet ik de tv aan. Ik bounce wat op mijn geboortebal door de woonkamer. Al weken lang heb ik dat ding in huis. Mijn skippybal. Goed voor je rug, bekken en buik. En een excuus om heerlijk wijdbeens te kunnen zitten. Mijn mobiel trilt. Blijft trillen. Appjes en oproepen. Ik heb geen zin om te kijken. De vaste telefoon begint te rinkelen. De poezen schrikken op. Ik zucht. Ik loop naar de telefoon en trek de stekker eruit. Vier weken lang word ik gebeld, geappt of aangehouden op straat.
“ Is de baby er al?”
“ Jullie bellen ons toch wel hè, als het begonnen is?”
“ Merk je nog helemaal niets?”
“ Heb je al verse ananas geprobeerd? Of seks?”
Ik ben mijn zwangerschap niet zat. Ik ben jullie zat. Voor nu... Morgen is het vast anders.

Om 16:00 is hij thuis. Hij ziet lijkwit. “Ik ben versleten”, roept hij vanuit de keuken en ploft neer op de bank. Hoelang nog? We stellen elkaar de vraag, zonder een antwoord te verwachten. Morgen wordt ik gestript. Woensdag een afspraak in het ziekenhuis. “Ik wil dat je bij me blijft!”. En gelukkig reageren zijn collega’s instemmend.
We eten kippensoep met balletjes. Plastic balletjes. Vanuit de supermarkt in de pan. Normaal draai ik de balletjes van vers gehakt. Nu word ik misselijk van de geur. Dan maar zo. Ik neem een hap en heb dan al genoeg. Het is 18:00 en het nieuws op RTL4 start in.
Auw. Een pijnscheut door mijn baarmoeder heen. Instinctief ren ik naar de wc. FLATSJ Dit is geen plasje, maar een flinke golf. Mijn vliezen zijn gebroken. Ik kijk achterom en zie helder water liggen. Yes. Fase één goed doorlopen. Ik gil vanaf het toilet naar de woonkamer. “Ik ben begonnen”. Een bonzend hart en een grote grijns. Ik kan dit!
Met een lap maandverband in mijn broek hups ik de woonkamer in en kruip weer terug op mijn skippybal. Op wat lichte krampen na, merk ik nog niet veel. Een verplicht telefoontje naar de verloskundige. Voicemail. “Mijn vliezen zijn gebroken”. Verder blijf ik enkele seconde stil. Zou ze nog meer informatie verwachten? Owja… “Helder vruchtwater”, voeg ik er nog snel aan toe. Ik hang op. Ik kijk nog het laatste stukje van het 18:00 nieuws en besluit mijn ouders te bellen.
Terwijl ik mijn ouders vertel dat zij op het punt staan opa en oma te worden, is het ineens leeg op de bank. Mijn man is weg. Even de paniek. Zou hij het niet aankunnen? In de verte hoor ik water kletteren. Iemand snuit zijn neus. Het bekende riedeltje in de badkamer. Hij is zich aan het douchen. En neemt de tijd. Ik ben ongeduldig en verbaasd. Waarom nu douchen? De krampen worden weeën. Regelmatig met kleine rustpauzes. De deurbel. Gestommel op de trap. Hij komt naar beneden. Aftershave dringt mijn neus binnen. Even ben ik jaloers. Schoon lijf, leuk overhemd aan en een zalig geurtje. Ons geurtje. Van de bruiloft. Nu voor de verloskundige.
Hij doet open en één van mijn vier vaste verloskundige komt binnen. Ik mag gelijk met haar mee naar boven. Op ons bed. Mijn onderbroek mag uit. Vruchtwater wordt gecheckt. Helder! Yes. Ze voelt aan mijn buik tijdens een wee. Knikt instemmend. “Geniet nog maar lekker van je weeën”. Mijn ogen worden groot. “Moet je niet voelen”, stamel ik. “Nee hoor meid, je lacht nog, dus zo’n vaart zal het niet lopen”. Ik kleed me weer aan en wandel achter haar aan de trap af. Verbaasd.

We zijn weer samen. Ik kijk RTL boulevard maar volg het niet. De weeën nemen in kracht toe. Geen tijd meer om adem te halen. Twintig minuten na haar vertrek bellen we opnieuw. Wisseling van de wacht. De invaller met een stagiaire. Twee vingers naar binnen. 5 cm het resultaat. In het ziekenhuis. Dat was het plan. Plannen gewijzigd. Ik ga nergens meer heen. Ik en mijn skippybal. Wij kunnen dit. Ik bounce door mijn centimeters heen. Getroffen door een weeënstorm. Ik hou van tornado’s. Op TV! Niet in mijn buik.
Met 8 centimeter moet ik op bed. Verplicht. Ik wil niet, maar ik moet. Vanaf dat moment sluiten mijn ogen. Ik wil niemand meer zien. Ik luister en doe wat ik kan. Er komen meerdere mensen binnen. De overdracht vindt plaats aan mijn bed. Ik hoor de wisselende stemmen maar de kamer voelt leeg. Alsof ik dit alleen doe. Inmiddels 5 volwassenen om mij heen. Ik mag persen. Eindelijk! Alsof je moet poepen. De keutels vliegen in het rond. De sorry’s ook. Van mijn kant. In bed, op de baarkruk, hurkend en zittend. Bij iedere perswee kruipt ze een stukje omhoog. Het personeel aan mijn bed wordt strenger en begint te smoezen. Ik heb mijn ogen dicht, maar ik hoor alles. Opnieuw onzeker.
“We gaan een ambulance bellen”. De baby ligt verkeerd. Een sterrenkijker. Nooit van gehoord. Ook niet tijdens de puf-cursus. Aankleden en naar beneden. Tussen twee persweeën door hups in de trap af. Mijn trainingsbroek alweer zeiknat. Waar komt dat vruchtwater allemaal vandaan?
Ik wacht aan de keukentafel. Een badjas over mijn hoofd. Bijtend in een rugleuning. Er is geen ambulance beschikbaar. Boos worden lukt niet meer. Ik blijf persen. Staand heb ik nog niet geprobeerd. Na 45 minuten komen de gele mannetjes binnen. Helemaal vanuit Barendrecht. Ik mag op de brancard. Wordt vastgebonden. Puffen in de ambulance. Onderweg bevallen is geen optie. Ik en mijn persweeën.

Eenmaal in het ziekenhuis gaat het snel. Gynaecologen, verpleegsters, verloskundige, een arts en verloskundige in opleiding. En de vacuümpomp. Ik mag nog een aantal keer op eigen kracht persen. Zelfs de haartjes zijn niet meer te zien. Ze is bang. Ik ben bang. Haar hartslag wordt steeds trager. De gezichten staan bedenkelijk. Bezorgd.
De mechanische ontstopper verdwijnt in mijn ontsluiting. Bij iedere perswee mag ik persen. Terwijl zij meetrekken. Aan haar hoofd. Er is ruimte nodig. Er wordt een nooduitgang geknipt. De arts in opleiding valt flauw. Ik krijg er niets van mee. Ik blijf duwen. Drukken en persen.
“Na de volgende perswee gaan we de operatiekamer in orde maken”. Die zijn gek! Ik ben al bijna 9 uur keihard aan het werk. Ik ben beurs, versleten en in model geknipt. Er komt geen snede meer aan te pas. Mijn kind gaat er nu uit. Let maar op.
Na ruim drie uur actief persen zijn mijn persweeën op. Maar faken doet iedere vrouw wel eens. Ik ook. Zodra ik wat lichte kramp op voel komen, geef ik een signaal af. De verloskundigen trekken mijn knieën op. Mijn man duwt mijn kin naar mijn borst. Ik neem een hap lucht en duw alles mijn lichaam uit. Mijn nagebootste perswee blijft een stuk langer hangen. Maar niemand vindt het vreemd. Ik pers 4 keer in 1 wee. “Het hoofdje is geboren”. Eindelijk durf ik mijn ogen te openen. Het is opnieuw helemaal stil om me heen. Ik kijk naar haar en ik weet dat ze de allermooiste is.
Ik realiseer me dat ik iedereen nog een keer voor de gek moet houden. Ik wil haar vast houden en nooit meer los laten. Ik laat mijn hoofd in het kussen vallen. Ik neem een hap lucht en duw haar prachtige lijfje de wereld in. Ze is geboren. Onze prachtige dochter. Twaalf volwassenen zijn getuige. 07-10-2014 om 3:00 in Rotterdam. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je