{{ message.message }}
{{ button.text }}

"de beste wensen"

Afbeelding blog '"de beste wensen"'

December, de maand om terug te blikken op het afgelopen jaar. Laat ik daar ook maar eens mee beginnen, al is het alleen maar om van me af te schrijven, want op dit moment loopt het allemaal even over in mijn hoofd en dat terwijl 2017 zo goed begon. Op 3 januari begon ik na 13 jaar bij dezelfde werkgever, een nieuwe uitdaging bij een voor mij nieuwe werkgever en in maart, toen we de geboortedag van onze eerstgeboren dochter aan het vieren waren, stond ik met een positieve zwangerschapstest in handen. Hoe ontzettend welkom was dit nieuwe leven voor ons. Ons eerstgeboren meisje werd al na 26 weken zwangerschap geboren middels een keizersnede omdat ik pré eclampsie had. Beter bekend als zwangerschapsvergiftiging, hoewel dit geen goede benaming is. Ze heeft elf dagen mogen leven in de couveuse voor haar longetjes het begaven en toen moesten we alweer afscheid van haar nemen, onmogelijk. In 2014 werd haar zusje geboren, ook middels een keizersnede, maar nu na 39 weken zwangerschap. Tot op de dag van vandaag, gelukkig kerngezond. De meeste vrouwen zeggen niet meteen na een bevalling dat ze nog wel graag een broertje of zusje willen, maar voor mij voelde het wel meteen zo. We hebben nooit geen voorbehoedsmiddelen meer gebruikt, nog een kindje zou ontzettend welkom zijn. We hebben er wel even op moeten wachten. Bijna alle vrouwen die destijds bij mij op de ‘pufclub’ zaten, waren inmiddels alweer in verwachting. Ik denk dat het bij mij wat langer duurde omdat onze middelste dochter nog altijd borstvoeding kreeg, voor mij werkte dit als rem. Maar toen ik in januari vier dagen ging werken i.p.v. drie en er daardoor minder gedronken werd, was het toch raak en werd deze wens, waar ik al drie jaar naar uitkeek, werkelijkheid. Een positieve zwangerschapstest en even later een echo die liet zien dat we al 10 weken onderweg waren. Wel was ik ontzettend onzeker over deze zwangerschap. Tegen een vriendin sprak ik het ook uit “ik heb het gevoel dat het niet goed zit” maar die vriendin zei “dat is toch logisch na wat jullie meegemaakt hebben”. En ja, logisch misschien wel, maar toch ook vreemd. De zwangerschap van onze middelste dochter was natuurlijk ook heel spannend, maar wel was ik altijd vol vertrouwen. Nu was dit vertrouwen er niet. Tijdens elk ziekenhuisbezoek zocht ik geruststelling en hoewel we elke keer kregen te horen dat alles prima was, voelde ik mij niet gerustgesteld. Wat keek ik dan ook uit naar de 20-weken echo, eindelijk zou er lang en grondig naar ons kindje gekeken worden. Natuurlijk was ik ook erg zenuwachtig, wat als mijn onderbuik gevoel bevestigd zou worden… Helaas werd dit bevestigd. De gynaecoloog keek lang en zorgvuldig naar ons kindje en ging daarna met ons om tafel zitten en vertelde dat ze geen goed nieuws had. Een forse groeiachterstand van de kleine meid, doordat ze te weinig voeding kreeg via de navelstreng. Mijn urine werd gecontroleerd en met deze uitslag, werd mijn grootste angst bevestigd. Er zaten eiwitten in mijn urine, met deze boodschap werden we dik vier jaar geleden ook opgenomen op een privé kamer in het UMCG, de geschiedenis herhaalde zich. Ik kreeg een kamer, naast de kamer waar ik vier jaar geleden had gelegen. Mijn vriend en ik wisten meteen dat we opnieuw afscheid zouden moeten nemen en de gesprekken die volgden met de gynaecologen maakten dat nog eens extra duidelijk. Dat ons derde meisje zou komen te overlijden stond toen al vast, de vraag was alleen, hoe zal dit gebeuren. Zal ik zo ziek worden dat de artsen ons meisje geboren laten worden, zonder kans op overleven (ze was nog lang niet zover dat de artsen overwegen te vechten voor haar leven, zoals ze voor onze eerstgeboren dochter hebben gedaan) of geeft ons meisje het gevecht eerder op en zal ze in de baarmoeder overlijden doordat ze te weinig voeding krijgt. Het werd het laatste. Op de langste dag van het jaar 21 juni, constateerden wij met de echo, dat het hartje van onze derde dochter niet meer klopte. Op 23 juni ben ik bevallen van een prachtig klein meisje, met alles erop en eraan, maar na de bevalling bleef het heel stil. Wat een déjà vu. Opnieuw reden we met onze pasgeboren dochter in een mandje naar huis, waar we de familie en vrienden de kans gaven om kennis te maken met ons meisje, om haar daarna naar haar zus te brengen, die al een mooi plekje had op de begraafplaats dichtbij ons huis. Dit plekje mogen ze nu delen. Op haar geboorte kaartje schreven we: ‘we wilden een vriendinnetje voor onze middelste dochter, maar vonden een vriendinnetje voor onze oudste dochter’. En dan zit je opnieuw met lege handen, heel je lijf schreeuwt om een baby om voor te zorgen. Gelukkig loopt er nog wel een peuter in huis, ons wonderkindje. Zij is de reden dat we door blijven gaan, dat we ons bed uit blijven komen. Ze is zelfs in staat om weer een lach op ons gezicht te toveren. Het is inmiddels een half jaar geleden. Alles draait weer zoals het was voordat ik opnieuw zwanger werd. Voor de buitenwereld lijkt alles weer zoals het was, maar voor ons is dit natuurlijk niet zo. Onze wereld is voorgoed veranderd, ons toekomstbeeld moet bijgesteld worden. En dan kom ik op de kern van deze blog, wat ik eigenlijk wilde schrijven. De jaarwisseling, oud en nieuw betekend terugkijken op een vorig jaar en vooruitzien naar een nieuw jaar. Dan komt automatisch de vraag: ‘wat zijn je wensen voor het nieuwe jaar’? Daarbij breekt mijn hart, de wensen die ik had kunnen niet meer vervuld worden en in het nieuwe jaar zal ik hier de acceptatie voor moeten gaan vinden. Een onmogelijke taak. Want hoe kan ik accepteren dat mijn moederarmen twee kindjes moeten missen? Het is een schrale troost dat ik ze altijd mag vasthouden in mijn hart, samen met hun zusje, die zowel in mijn armen als mijn hart mag bestaan. “Gelukkig nieuw jaar” “De beste wensen”, doe dit jaar maar even niet. Hopelijk ben ik er volgend jaar wat beter tegen bestand. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je