{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bezinning in drang naar derde kindje

Ik zie de laatste tijd steeds meer blogs voorbij komen over dames die naar een tweede/derde kindje verlangen, maar hun partner niet en dat dit voor verdriet zorgt. Ik had dat ook ooit. Heel hevig.

Afbeelding blog 'Bezinning in drang naar derde kindje'

Vijf en een half jaar geleden is het inmiddels. De laatste keer dat ik moeder werd. Van een tweede dochter. Wat een roze wolk was dat wederom. Heerlijke tijd. Maar mijn man verkondigde zomaar uit het niets, zonder dat hem iets gevraagd was, dat het nu dan echt schloess was. No more baby's. 'Geniet er nog maar flink van, want dit is echt de laatste'. BAM, deur keihard dicht. Mijn hormoonbom klapte. Ik genoot zó van alles, dat kòn toch niet de laatste keer zijn dat ik dit meemaakte?!

Het verdriet is een paar jaar gebleven. Ik had echt nog wel een derde wondertje gewild. Ik kom zelf ook uit een gezin van drie, en mijn man heeft zelf voordat er überhaupt kinderen waren altijd al geroepen dat hij zichzelf als vader van drie zag. Daar ga je je misschien onbewust toch een beetje op instellen. Kon de deur niet toch op een héél klein kiertje blijven? 'Nee', zei hij altijd resoluut als ik erover begon.

Okay... Nooit meer zwanger, nooit meer kraamtijd, nooit meer die eerste mijlpaaltjes.... Dat was toch elke keer weer even slikken als ik daaraan dacht, toen ik mijn jongste als kool zag groeien. Babyfoto's van die eerste prille tijd durfde ik amper te bekijken. Als er bekenden aankondigden dat ze zwanger waren van de derde dacht ik: ohhh zij wel....

Maar dames, het slijt. Echt. Op het moment dat mijn jongste voor het eerst richting basisschool ging, ging een nieuw hoofdstuk in mijn leven beginnen. Ik kreeg weer meer vrijheid terug. Er was weer meer me-time! En daar genoot ik van. Ik kon tijdens schooltijd en op mijn werk mijn eigen ding doen, om na school een leuke lieve toegewijde moeder te zijn. Ik voelde me er helemaal happy mee! En nog steeds.

Ik was laatst op een verjaardag, waar allemaal jonge ouders waren met ukkies in leeftijden van een paar maanden tot vier jaar. Die twee meiden van mij gingen lekker zelfstandig hun gang. Ze hebben heerlijk gespeeld en mijn man en ik konden rustig zitten. De ouders van de kleine ukkies daarentegen..... Die hadden geen minuut rust. Hun kroost vroeg constant aandacht. Hoe jonger, hoe meer je ermee bezig bent, zag ik. Ik had geen moment jaloezie. Ik realiseerde me meer dan ooit: het is goed zo! Ik ben gelukkig met mij twee 'grote' meiden.

Babyfoto's en filmpjes van toen bekijk ik nu wel weer met plezier. Ze waren ooit ook zo lief en klein als al die ukkies om me heen. Ik heb ook de eer gehad het allemaal mee te mogen maken en ik heb er enorm van genoten. Maar ik geniet van de leeftijd van mijn meiden nu!

Ik koester de herinneringen en stel mijn blik op vooruit. Er ligt nog zoveel in het verschiet!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je