{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bevallen

Van een drieling

Afbeelding blog 'Bevallen'

Ik heb al een hele tijd niks meer van me laten horen. Heb ondertussen mijn vorige blogs verwijderd. Vond het toch een beetje spannend. Nu wel een beetje spijt van. Echt typisch iets voor mij. 🙈 zo impulsief als wat.

Maar goed terug waar ik was geëindigd. Ze zijn er!! 30 teentjes, 30 vingertjes, 6 oogjes en 3 neusjes. Alles erop en eraan. Ik ben zo trots op ze! Ook Kay is blij met zijn twee broertjes Quinn en Dex en zusje Liz.

Met 32 weken zijn ze gehaald met een keizersnee. Wat een prachtige, maar ook spannende dag. Na de geboorte moesten ze direct in de couveuse. Ik heb Quinn en Liz nog snel kunnen zien op de OK, met Dex ging het in het begin wat minder goed. Hem zag ik pas op de Nicu. Hij moest aan de beademing en het lukte eerst niet om een infuus aan te leggen. Zijn handje was hartstikke dik geworden door het vele prikken. Maar wat zijn ze mooi!!! Piepklein, alle drie rond de 1500 gram. Ze lijken heel veel op elkaar. Ik zie ook Kay in ze. Wat een mooie kindjes. Wat ben ik blij! Het is niet te bevatten.

Jeetje, wat staat je leven dan in een keer op zijn kop. Ik kan niet in woorden uitdrukken om aan jullie over te brengen wat die dag met je doet. Niet alleen het krijgen van een drieling, maar ook dat ze prematuur zijn deed en doet nog steeds heel veel met mij. Wat ontzettend aangrijpend. Wat ontzettend moeilijk als een weer eens een dipje had.

Naast mijn naaste familie kon ik niemand zien. Ik was er niet toe in staat, al mijn aandacht ging naar mijn kinderen. En als ik op mn kamer was dan sliep ik, at ik of kolfde ik. Elke dag was het gewoon spannend om naar ze toe te gaan. Ik heb na de geboorte zelf nog 1,5 week in het ziekenhuis gelegen. Ik probeerde mijn tijd zo goed mogelijk te verdelen over mijn drie kindjes. Maar ik kreeg steeds meer last van heimwee naar Kay, mijn oudste van 3 jaar. Ik zag dat ook hij er veel moeite mee had. Hij vroeg elke dag wanneer ik mee naar huis zou gaan.

Als ik nu (2 jaar later) terugkijk op die tijd kan ik nog wel huilen. Huilen om alle emoties die ik voelde. Alle angsten die ik had. Alle dipjes die er waren. Pfff ik wou dat ik toen in de toekomst kon kijken om te zien dat het goed kwam met ze. Dat ze er niks aan zouden overhouden, ook al zeiden ze dat de kans groot was dat dat wel zou zijn. Dan zou ik zien dat de piepkleine kindjes in de couveuse die alleen maar bezig waren om aan te sterken, vel over been, nu drie heerlijke ondeugende peuters zijn geworden. Samen met Kay de belangrijksten uit mijn leven. Mijn grote liefdes, mijn alles. Ook al was het eerste jaar puur overleven ik zou ze voor geen goud willen missen! Mijn 3 (b)engeltjes... Volgende keer vertel ik over de heftige, maar bijzondere periode in het ziekenhuis.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je