{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als je baby een 'huilbaby' is..

Senn huilde 20 uur op een dag

Afbeelding blog 'Als je baby een 'huilbaby' is..'

In mijn vorige blog kon je lezen over onze 20 weken echo, die zo spannend was. Nu vertel ik over de periode na de geboorte van Senn. Die spreekwoordelijke roze wolk? Die was bij ons pikzwart. 

Toen Senn geboren was, ging alles goed en mochten wij de volgende ochtend naar huis. Gelukkig zat bij thuiskomst de kraamverzorgster al te wachten en konden we, ietwat onwennig, aan de dag beginnen. We kregen wat handige tips mee, we werden goed verzorgd en voor het einde van de middag ging de kraamzorg weg, dat was prima want het ging allemaal goed. 

Helaas was dat tijdelijk, direct die nacht begon het, het was nacht twee met onze kleine. Senn begon te huilen, nog harder te huilen en vervolgens te krijsen. Niets kon hem troosten en niets kon hem helpen. Hij huilde, huilde en huilde maar.. En wij stonden om en om te wiegen, sussen en knuffelen met hem. "Kleine man, wat is er toch!?" Kan je het je voorstellen, alles voelt beurs en blauw, dan al uren met een kleine in je armen te staan, te wiegen en te lopen. Uiteraard was mijn vriend er ook en die nam veel over, maar soms moest je gewoon switchen. Dat huilen, ging door merg en been.. 

Die ochtend zaten wij beide verslagen, verdrietig en doodmoe te wachten op de kraamzorg. Met onze pasgeboren baby nog in onze armen. Zij nam het over en wij konden wat uurtjes slapen. De kraamzorg hielp ons die week aan alle kanten, we probeerden alles om het Senn zo gemakkelijk mogelijk te maken en trokken alles uit de kast. De kraamverzorgster bleef zelfs nog twee dagen langer, omdat het gewoon niet ging. De borstvoeding lukte niet omdat Senn zoveel huilde, dus ik ging kolven. Op dat moment voelde het alsof ik faalde en versterkt door alle hormonen in mijn lichaam, huilde ik veel met Senn mee.

Uiteindelijk moest de kraamverzorgster afscheid nemen van ons en moesten  we het zelf zien te redden. Peter moest werken en ik was voor het eerst alleen. Dat heeft welgeteld twee dagen geduurd, toen bleef Peter thuis van zijn werk. Ik redde het niet, ondanks de hulp van mijn ouders en wij sliepen niet. Veel te gevaarlijk voor het werk van Peter, die toentertijd nog vrachtwagenchauffeur was. Ons wereldje werd klein, ons kindje huilde zo'n 20 uur per dag, dus we kwamen amper buiten de deur. Slapen? Dat deden we even snel op de bank, direct je ogen dicht als Senn even sliep. Kleding en schoenen nog aan bij jezelf, geen eens meer fut om dat uit te doen. 

We riepen vaak om hulp en gingen van huisartsenbezoek naar het consultatiebureau en van de osteopaat naar de huisartsenpost. Niemand leek ons te geloven en niemand zag de ernst van de zaak. We gingen maar door, werden boos en gefrustreerd op elkaar en van liefde was niet te spreken. Laat staan de roze wolk, het was overleven. De dag door zien te komen, met zo min mogelijk tranen bij jezelf. Na de zoveelste kreet bij het CB kwam er iemand kijken, die vroeg ons: "Zouden jullie je kindje wat aandoen?" - Nee, dat doen we niet! "Oh, dan valt het wel mee." En ze vertrok. Dat was de druppel. Moesten wij Senn eerst iets aandoen voor iemand ons geloofde? Moest het eerst te laat zijn voor wij hulp kregen? HET KON NIET MEER!

Die avond zaten wij bij de huisartsenpost: moe, onzeker en verdrietig. De arts zag dat en schreef een verwijzing voor naar de kinderarts. Eindelijk, eindelijk een stap verder. De dag erna konden we terecht en voor het eerst waren we langer dan 10 minuten van huis. De rit was drama, Senn schreeuwde alles bij elkaar en Peter en ik praatte niet meer met elkaar. De koek was op. De kinderarts kon niets ontdekken, het zouden de krampjes zijn want Senn was pas 5 weken oud. Toch moest hij blijven ter observatie en werd hij opgenomen op de kinderafdeling. Dat brak ons, maar de situatie daar, daar kan ik nog steeds niet zonder tranen aan denken. We werden weer niet serieus genomen en werden aan ons lot overgelaten, niemand die op ons lette, ondanks onze vele pogingen. Soms sliepen we thuis, dat moest van de arts zodat wij bij konden tanken. 

Op een ochtend was het de druppel, wij kwamen aan en hoorde Senn al huilen. De verpleegster zei: "Hij is net wakker!" We liepen naar zijn kamer en vonden daar een mega rood, bezweet en overstuur baby'tje aan. Onze Senn, compleet over zijn toeren. NOWAY NET WAKKER! We waren woest, maar ook moe van het vechten. Het lag vast aan ons, wij zijn vast de slechte ouders, we kunnen het gewoon niet. Na nog een aantal nare opmerkingen (Kinderarts: "Ach, ik heb drie kinderen, dan vind je dingen niet zo snel erg." & verpleger: "Nee, de arts is bij de kindjes die echt ziek zijn.") hebben we ingepakt en zijn we weggegaan. 

Dit bericht bekijken op Instagram

Twee jaar geleden begon de rollercoaster, toen werd Senn voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis. @pappa.van.senn en ik waren op, vanaf de eerste nacht al, toen stonden we al uren te wiegen met een huilende baby. Kan je je voorstellen, direct na je bevalling? Alles deed zeer, maar we moesten. Was Senn even stil? We namen niet eens meer de moeite om ons bed op te zoeken, we gingen op de bank liggen, in onze kleren. Hopen op een uurtje slaap. Senn was pas 5 weken oud toen hij naar het ziekenhuis ging. We moesten het al zonder hem doen, het kon niet meer. 20 uur op een dag huilen en zo klein! En wat was dit een nare ervaring! We werden niet begrepen in dit ziekenhuis en Senn werd totaal alleen gelaten. We sliepen thuis, om op krachten te komen en zodra we wakker waren gingen we naar het ziekenhuis. We hoorden Senn al op de gang huilen, de verpleger zei: "hij is net wakker!" We kwamen bij Senn en hij was compleet bezweten en rood, helemaal overstuur. Noway dat hij net huilde. De nare ervaringen volgden elkaar op en de gemene opmerkingen kwamen. De kinderarts: "Ja ik heb 3 kinderen, dan vind je dingen niet zo snel erg meer." De verpleger: "Ja de hoofdverpleging is bij de kindjes die wel echt ziek zijn." We pakten onze spullen en gingen naar huis. Met een overduidelijk ziek en uitgeput kindje.. De second opinion bij een ander ziekenhuis was de beste beslissing ooit. Een ziekenhuis met een afdeling voor huilbabys, want dat was Senn, wel met een medische reden (koemelkallergie en reflux), maar we werden gehoord en geholpen! Ook wij, als ouders zijnde. Vier opnames volgden, maar wij kregen onze Senn terug. De Senn zoals hij was, zoals hij moest zijn.. Toevallig las ik vandaag bij @blogbyjenn.nl dat zijn rond die tijd in precies hetzelfde schuitje zat. Bizar! ?? Gelukkig heeft zij nu een hele blije peuter, net als wij. Dankbaar ? #huilbaby #koemelkallergie #reflux #huilen #throwback #overspannen #dankbaar #bevallen #bevalling #ziekenhuis #ziekenhuisopname

Een bericht gedeeld door Erin Noelle (@miniliefde) op

De woede van onze kant bracht iets goeds: de wil om door te zetten. We gingen voor een second opinion bij een ander ziekenhuis en we konden snel terecht. Senn werd weer opgenomen, op een afdeling voor huilbaby's en we kregen hulp. Echt hulp! Een heel team van pedagogisch medewerkers, artsen en sociaalwerkers stond voor ons klaar. Wij kregen hulp, zij zagen de ernst en alle opties stonden open. Hier werd eindelijk geluisterd en stemden zij in met onze bevindingen, die wij al veel eerder zagen: reflux en koemelkallergie. Voor we de juiste voeding en medicatie hadden waren we 6 a 7 maanden verder, lange maanden met nog ongeveer 20 uur huilen op een dag, maar het ziekenhuis vocht mee. Het laatste stapje dieetvoeding tijdens de 7e opname in het ziekenhuis bracht rust, ook het inbakeren en een heel strak schema erbij zorgden ervoor dat Senn ineens tevreden was, ineens ontwikkelde en ineens sliep.

Het was niet over hierna. Wij hadden een klap gehad en waren bekaf. Ook enorm verdrietig: over de gemiste tijd, over onze baby die wij in totaal bijna 8 weken hebben moeten missen en over het genieten dat niet kon. Kraamvisite hebben we zoveel mogelijk afgehouden en een kraamtijd hadden we bijna niet. Die roze wolk? Nooit gezien. Hierna was ik overspannen, thuis met een burn-out en onze relatie bijna gebroken. We hebben gevochten, gestreden en vooral veel gepraat. We zijn nog samen, het vlammetje levend en we hebben nu een blije peuter. Dit zal altijd een stukje zijn van ons en zorgt ervoor dat wij angst hebben voor een tweede, want wat als? 

Volg ons op: www.instagram.com/miniliefde, zo kan je nog meer over ons lezen!

Dit bericht bekijken op Instagram

Dit verhaal plaatste ik een jaar terug, ik dacht toen dat het gevoel wel zou verdwijnen. Niets is minder waar, verdwijnen doet het niet, slijten tot op zekere hoogte. Het heeft ons gemaakt tot hoe wij nu zijn ?? - Een huilbaby huilt niet altijd om het huilen. Zo ook bij Senn, het heeft een medische reden. Toch is het ergste van een huilbaby niet eens het huilen zelf, maar de onmacht die je voelt wanneer het huilen overgaat in krijsen. De overlevingsmodus waarin je kindje gaat wanneer hij weer pijn voelt, de knop die bij hem omgaat omdat hij vanaf dag 1 heeft geleerd om te vechten tegen pijn. Dat doet zeer, dat breekt je hart. Omdat je je kindje niet direct kan troosten, omdat je kindje een muur heeft leren te bouwen: "omdat toen de pijn lang duurde, zal dat nu ook wel zo zijn, dan werkt troosten niet, dan moet ik vechten." Buiten de onmacht heb ik ook altijd nog een stukje schaamte wanneer dit gebeurt. "Wat zullen de buren wel niet denken?" "Ze denken vast dat ik het niet aankan, dat ik te jong ben. Ze denken vast vanalles over mij." Ik weet het, ik moet het loslaten, maar ik wil het beste laten zien. En als dan eenmaal de bui voorbij is, Senn zijn rust heeft gevonden en de donkere wolk vertrokken is, dan ben ik blij en opgelucht. Ook dit is weer voorbij ? #huilbaby #huilen #tranen #reflux #koemelkallergie #rozewolk #troosten #troost #mama #peuter #kindje #moeder #mam #liefde #love #persoonlijk #duinen #strand #beachlook #beach #zand #zee #sea #natuur #nature

Een bericht gedeeld door Erin Noelle (@miniliefde) op

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je