{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als baren opbaren wordt - part 1

20 weken echo & een bijzondere wending

Afbeelding blog 'Als baren opbaren wordt - part 1' Achtergrond blur afbeelding

Halverwege dit jaar gingen we 'nietsvermoedend' naar het ziekenhuis voor de 20 weken echo. De zwangerschap was zo vlot gegaan en alle echo's waren tot nu toe goed. Ook flink misselijk en ziek geweest en dat was erg vergelijkbaar met de eerdere zwangerschap dus het voelde allemaal goed.

De eerste belangrijke punten bij de baby werden gecheckt, dat herkende we nog van de eerdere zwangerschap; hart, longen, hoofd, lengte. Eigenlijk dachten we dat de echo zo goed als klaar was, totdat de echoscopiste in het latijns allerlei namen aan het noemen was. Ze zag me kijken en gaf aan de organen 'aan het ordenen te zijn'. Pardon?!? Je hoopt stiekem dat deze vrouw niet capabel genoeg is, maar heel je lichaam voelt aan dat hier iets niet goed zit. Ze liet wat termen vallen en vroeg ons even te wachten zodat een andere echoscopiste mee kon kijken op een ander echo apparaat waarbij ze nauwkeuriger kunnen kijken.
We werden in een kamertje gezet voor 5 minuten, wat uiteindelijk 45 minuten werd. Totale paniek sloeg bij ons toe. Hoe konden ze het nou niet weten? Wat is er aan de hand?

Na 45 minuten mochten we weer plaats nemen zodat ze met de echo konden kijken. Het kwam er op neer dat ze vermoede dat het kindje een ernstige afwijking had waardoor de organen wat verplaatst waren maar de diagnose moest gesteld worden in een universitair ziekenhuis. Zo werden we de echo kamer uit begeleid door 2 echoscopistes die ons zeer ernstig aankeken en ons beide stevig vasthielden. Weer moesten we wachten op een gesprek met de gynaecoloog die ons verder te woord zou staan.
Hier werd aangegeven dat we 'de pech' hadden dat het vrijdagmiddag was en dat we dus pas maandag in het gespecialiseerde ziekenhuis terecht konden.
En zo waren we 3 uur verder en kwamen we met een hoop vragen en verdriet thuis waar onze peuter uiteraard niets van de situatie begreep.

Nooit eerder voelde een weekend zo lang...
Zo veel onzekerheid, verdriet, verwardheid, hulpeloosheid, ongeloof echt onbeschrijflijk wat een klap je dan krijgt. En toch staat de tijd dan niet stil, helemaal niet met een drukke peuter in huis. Ergens onze 'redding' om onze gedachten tijdens dit helse weekend te kunnen verzetten. En ondertussen trappelt je kindje vol op door in je buik. Lekker veilig bij mama.

--> Ik kan dan ook alleen maar de tip geven om nooit een echo op vrijdag in te laten plannen...just in case..."

Gezien we wat termen hadden opgevangen kwamen we er na wat googelen achter welke afwijking ons kindje vermoedelijk had. We bleven hopen maar in ons hoofd waren we ook al over het mogelijke afscheid aan het nadenken en googelen over hoe zoiets mogelijk zou verlopen.

- De bijzondere wending-
Die maandag in het universitaire ziekenhuis werd de diagnose bevestigd; een ernstige afwijking. Maar....alles werd in een nieuw daglicht gezet. De zwangerschap zou normaal kunnen verlopen, er zal een eerdere inleiding volgen en enkele dagen na geboorte zou ons kindje geopereerd moeten worden en naar verwachting zou onze kleine jongen na deze pittige start een heel normaal leven kunnen hebben. Geen topsporter, maar gewoon zoals jij en ik.
Sterker nog, het ziekenhuis gaf aan geen reden te zien om de zwangerschap af te breken gezien we in de meest gunstige prognose vielen binnen de 'ernstige afwijking'. Na de operatie zou alles 'gewoon' kunnen zijn.

Het voelde ineens zo raar en de wisselende emoties vlogen om de oren. Weken vol gesprekken met alle specialisten en onderzoeken volgden nog voor de grens van 24 weken...

Wordt vervolgd....

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je