{{ message.message }}
{{ button.text }}

"Alles was in orde en dus had ik een gezond kind. Een gezonde huilbaby."

(Deel 2)

Afbeelding blog '"Alles was in orde en dus had ik een gezond kind. Een gezonde huilbaby."'


“Hé, hoe is het?”, vroeg de osteopaat opgewekt. Ik liep inmiddels al tien minuten te ijsberen in de wachtkamer met het lieve hoopje ellende in mijn armen. Zijn gekrijs galmde door de wachtkamer. Hier leek het nog drie keer zo hard als anders.
Halfslachtig probeerde ik nog een luchtig grapje te maken van de situatie, maar halverwege de zin greep de situatie me bij mijn keel en bijna onmiddellijk barstte ik in tranen uit.
Ik had al weken uitgekeken naar deze afspraak en alle hoop die ik nog had op dat het goed zou kunnen komen, had ik gevestigd op nú. Op deze afspraak met de osteopaat.


Inmiddels was het me glashelder dat we het in deze situatie niet van de reguliere geneeskunde moesten hebben. De huisarts, de kinderarts én de arts van het consultatiebureau hadden allemaal keer op keer gekeken naar zijn hartje, zijn longetjes, controleerden hem op eventuele botbreuken en monitorden zijn groei. Alles was in orde en dus had ik een gezond kind. Een gezonde huilbaby.
Ik werd niet afgescheept, dat idee had ik niet. Ze konden alleen niks vinden. En dus keerde ik weer naar huis, iedere keer weer iets moedelozer dan ervoor.
Een keer kwam de verpleegkundige van het consultatiebureau bij ons thuis. Ze was fantastisch. Ruim anderhalf uur bleef ze en luisterde ze naar het hele verhaal. Ze legde uitgebreid en geduldig uit wat het mogelijk kon zijn en wat het zeker niet kon zijn. Daar waar ik regelmatig verhalen hoorde van onsympathieke consultatiebureau-verpleegkundigen, kan ik alleen maar laaiend positief zijn over die van ons. Ze nam alle tijd, luisterde, erkende dat het huilen inderdaad extreem was, legde uit en zorgde voor duidelijke en uitgebreide communicatie richting de artsen die we tot dan toe hadden gezien.
Ik had het gevoel dat ze aan onze kant stond en dat ze de weg wist in dit medische doolhof waarbij niemand ons tot nu toe écht had geholpen.


De bevalling was relatief gemakkelijk en snel gegaan, vertelde ik de osteopaat. Bij de eerste had ik er al slechts 5 uur over gedaan, maar nu was het in krap 3 uur tijd gepiept. Na 6 minuten persen en de navelstreng behoorlijk om zijn nek gedraaid, kwam hij ter wereld.
Het was iets geweest waar ik tot dan toe redelijk trots op was geweest. Hoe slecht ik ben in zwanger zijn, zo goed ben ik in bevallen, riep ik altijd.


De osteopaat keek hem na en legde uit dat hij waarschijnlijk door de bevalling en/of de navelstreng een flinke beknelling had opgelopen in een van zijn bovenste nekwervels tegen de schedelbasis aan. Dat was de oorzaak van een hele rits aan klachten. Onder andere zijn slechte slik- en zuigreflex, de enorme spanning in zijn lijfje, het geen contact kunnen maken, weinig tot geen mobiliteit in zijn armpjes en zijn nek, de verborgen reflux ( Oké Reguliere Geneeskunde; dié hadden jullie al opgemerkt. Puntje voor jullie.) en uiteraard het Hele Vele Huilen.
Het bleek allemaal samen te hangen in één naam: het KISS-syndroom.
 

Inmiddels zijn we zo’n 7 behandelingen en een maand of 3 verder. Na de 5e behandeling stopte het huilen, als bij toverslag. Van de een op de andere dag was hij stil. Hij begon met lachen en is eigenlijk niet meer opgehouden.
Na mijn eerste bezoek bij de osteopaat zocht ik op internet naar de mogelijke symptomen van KISS-syndroom. Ik vond een lijst met 15 uiteenlopende mogelijke symptomen.
Mijn zoontje had er 12.

Vorige week hebben we de zevende en laatste behandeling gehad. De osteopaat bevestigde na afloop wat ik intuïtief al wist.

We zijn er doorheen. Het is voorbij. Hij is in orde.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je