{{ message.message }}
{{ button.text }}

Accepteren: geen kindje(s) erbij

Hoe begin je aan het proces van accepteren dat er geen kindjes meer bijkomen, omdat je partner dit niet meer wilt (en jij wel)?

Afbeelding blog 'Accepteren: geen kindje(s) erbij'

Mijn eerste blogje hier, omdat ik hulp kan gebruiken. In een notendop: we zijn onlangs verhuisd (2e keer in 3 jaar). Ik heb twee schatten van kinderen (1,5 en 4) en wil graag nog meer kindjes als mij dat biologisch gezien gegund zou zijn. Er zijn wat praktische bezwaren/onhandigheden, zoals een slaapkamer te weinig, ruimte in de auto etc. Maar meestal als je iets graag wilt, vindt het zijn weg wel en zijn die hobbels op de weg wel glad te strijken of neem je een omweg.

Maar mijn vriend wil geen kinderen meer, en anders zou hij het alleen voor mij doen zegt hij. Maar dat wil ik niet, ik vind dat het iets is wat je samen moet willen/aangaat. Zonder allemaal details en negativiteit op tafel te gooien over het 'hoezo' en 'waarom' hij het niet wilt, waarom het misschien ook wel beter zou zijn om het zelf ook niet te willen. Het is zijn goed recht, hoe moeilijk ik het ook vindt:

Het gaat mij meer om het feit; hoe moet ik nu verder? Hoe ga ik om met het niet in vervulling gaan van één van liefste wensen -als mij dat gegund zou zijn door de natuur uiteraard. Hoe ga ik me hierbij neerleggen? Hoe moet ik dit accepteren en een plekje geven? Ik weet niet waar ik moet beginnen en ik wil ook niet dat dit 'verwerkingsproces' een soort grijze sluier trekt over al het moois wat ik wel heb.

Heeft iemand tips over hoe ik hier actief mee aan de slag kan gaan? Moet ik gaan schrijven, tekenen, dansen, mediteren, borrelen? Zijn er meer mensen die zoiets is overkomen?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je