{{ message.message }}
{{ button.text }}

Aangekomen in het ziekenhuis

Afbeelding blog 'Aangekomen in het ziekenhuis'

Eindelijk waren we in het ziekenhuis. We kwamen in een kamer waar al een heel team klaar stond. 2 kinderartsen, chirurgen, arts assistenten en verplegers. Ik werd op een stoel gezet. Vroeg direct waar is me man? Die kwam op dat moment ook binnen lopen. De kinderarts vroeg of er iets was wat ze moest weten. Eerste wat ik zei was GBS. Streptokokken bacterie. Op dat moment wist ik het al. Ons mannetje heeft hersenvliesontsteking. Ik probeerde me moeder te bellen maar die pakte dr telefoon niet op. Me vader weer gebeld. Ze sliep zei hij. Maar hij ging dr wakker maken. Ondertussen kon ik ons mannetje niet meer zien. Hij lag op dat grote bed met al die mensen om hem heen die met hem bezig waren. Infuus werd aangelegd. Vocht moest binnen komen zeiden ze. Er werd al meteen gestart met 2 soorten antibiotica’s. Tot ze zeker wisten wat hij had dan kon de antibiotica wat niet zou werken stop gezet worden.
eindelijk belde ook me moeder me terug. Op dat moment stortte ik in. Kon alleen maar huilen. Waardoor me moeder ook begon te huilen en zei dat ze er direct aankwamen.
Ayden werd over geplaatst naar de kinderafdeling. Eerst nog naar een andere onderzoekskamer daar want ze wouden hersenvocht via de rug afnemen. Om zeker te zijn dat het hersenvliesontsteking zou zijn. En hij was eindelijk WAKKER! Oh wat was ik effe blij op dat moment. Hij was doodziek maar had zn oogjes gelukkig open. Bij het afnemen van hersenvocht wou ik niet bij zijn. Dus heb effe op de gang gewacht. Op dat moment kwam ook me zusje aan en die vloog me direct in de armen en begonnen ook allebei te huilen. Niet veel later waren ze klaar met Ayden en werd hij naar zn kamertje gebracht. Wel met een sluis en alle artsen en verpleegsters moesten ook met mondkapjes en van die jassen naar binnen.
Mee uitslag zou 3 dagen duren zei de kinderarts. Nu moesten we daarop wachten.
Ondertussen hebben we Ayden een flesje gegeven. Deze dronk hij helemaal zelf op. Daar stond iedereen versteld van dat hij daar de energie nog voor had. Maar aanrakingen kon hij niet verdragen. Luier verschonen ook niet. Hij schreeuwde het dan uit. Je moederhart breekt dan.
ik wou ook uiteraard blijven slapen. Omdat ik nog herstellende was van de bevalling (subtotaal ruptuur) kreeg ik een ziekenhuis bed op de kamer zodat ik niet op een opklapbed hoefde te liggen.
S avonds laat nog een keer een fles gegeven maar toen begon hij heel erg te spugen. Voorstel was om steeds kleine beetjes te geven. Maar zelfs dat hielp niet. Als dit aanbleef tot de volgende ochtend zou hij sonde voeding gaan krijgen. Maar eerst de nacht maar eens doorkomen...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je