{{ message.message }}
{{ button.text }}

7 weken te vroeg maar toch juist op tijd deel 2

In mijn vorige blog kon je lezen dat mijn zoontje op 26 maart 2019 na 33 weken zwangerschap geboren werd.

Afbeelding blog '7 weken te vroeg maar toch juist op tijd deel 2' Achtergrond blur afbeelding

Leano was nog maar net geboren of werd al weer meegenomen. Mijn vriend mocht even met de dokters, en ons zoontje, meelopen naar de neonatologie - de plaats waar ze hem de volgende weken alle zorgen gingen bieden.

Ik bleef alleen, met enkele artsen, achter in de verloskamer en probeerde nog te bevatten wat er net allemaal gebeurd was. Ik had net een kind op de wereld gezet, dat ik letterlijk 10 seconden heb mogen vasthouden alvorens ik hem al moest “weggeven”.

“Wat gaat er nu gebeuren? Hoe gaat het met hem? Wanneer mag ik hem écht zien?” Dat waren de vragen die constant door mijn hoofd spookten.

Om 13u30 mochten we eindelijk naar Leano gaan kijken. Tot die tijd bekeek ik op de kamer, waar ik ondertussen naartoe was gebracht, de foto’s die Jani (mijn vriend) van hem gemaakt had.

Op een kamer op de materniteit, met een lege buik en lege armen, zo had ik mij mijn bevalling absoluut niet ingebeeld.

We zijn nog niet klaar met hem, jullie moeten straks terugkomen...

Om 13u30 liepen we allebei wat onwennig de neonatologie binnen. We werden begeleid door een verpleegster van de afdeling, maar nog voordat we bij ons zoontje waren werden we al tegen gehouden.

“We zijn nog niet klaar met hem, jullie moeten straks terugkomen... ” sprak 1 van de artsen ons toe, terwijl ik nog een glimp opving van ons kindje.

Een beeld dat ik nooit meer zal vergeten.

De eerste indruk van de neonatologie, zoveel couveuse waar kleine vechtertjes in lagen, met op de achtergrond 3 artsen in hun blauwe pakken en mondmaskers gebukt over ons babytje. Ik zag nog enkel zijn armpjes en beentjes in de lucht “spartelen”.

We keerden terug naar de kamer en wachtte tot we naar hem toe mochten. EINDELIJK!! Om 17u mochten we naar hem gaan kijken, maar we konden hem nog niet vastnemen. Ik vroeg mij af hoe ik dit überhaupt ooit ging doen met alle kabeltjes die aan hem hingen. We keken naar hem achter het glas van de couveuse en ik zag ‘een kindje’. Het klinkt op dit moment heel hard als ik eraan terugdenk maar ik had nog niet het gevoel van “dit is mijn kind, ik ben zijn mama”. Ik keek naar een kindje. Een heel klein minikindje dat het volgens de artsen ondanks zijn vroeggeboorte wel heel goed deed.

Om 19u mochten we voor het eerst met onze naaste familie naar Leano gaan kijken. Om de beurt gingen we 5 korte minuutjes naar binnen zodat iedereen hem kon zien. Natuurlijk waren we super trots, maar nog steeds had ik niet het moedergevoel dat ik, volgens mij, wel hoorde te hebben.

Toen al het bezoek weg was besloot Jani om eventjes naar huis te gaan. Om zichzelf te verfrissen en ook om onze katten thuis te verzorgen.

Afbeelding blog '7 weken te vroeg maar toch juist op tijd deel 2'

Naar huis? Dat is nog lang niet aan de orde hoor!

Ik ging alleen terug naar de neonatologie en stond een beetje verdwaasd te kijken naar ons kindje in de couveuse, tot de verpleegster zei “we gaan hem eens vastnemen hé.”

Ik mocht gaan zitten en mocht buidelen met mijn zoontje. Ze legden hem naakt, met enkel een pampertje aan op mij. Net zoals het zou zijn gegaan moest ik op een ‘normale manier’ bevallen zijn.

De konijnenstampjes die zijn kleine beentjes maakte, herkende ik! Het voelde exact hetzelfde als wanneer hij deze bewegingen maakte toen hij nog in de buik zat...

Daar was het moedergevoel zoals ik het verwacht had: “dit was mijn kindje, ik bén zijn mama.”

Zoveel emoties kwamen opeens naar boven...

“Waarom ligt hij hier en moet ik hem straks weer achterlaten?”

Je merkte dat hij nog niet op de wereld hoorde te zijn, door zijn manier van bewegen en zijn kleine geluidjes .

En nog te zwijgen over al die kabeltjes waardoor ik zijn mooi gezichtje niet goed kon bekijken...

Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen en begon te huilen waarop er een verpleegster naar mij toe kwam: “mama, waarom huil je nu?” Ik antwoordde dat het mij ‘eventjes’ te veel werd en dat ik gewoon naar huis wou samen met hem, waarop ze zelf een beetje lachend antwoordde “naar huis? Daar moet je nu nog laaaaang niet aan denken. Dat is nog lang niet aan de orde hoor.”

Al mijn hoop werd door die domme woorden de grond in geboord.

Gelukkig kwam mijn vriend net binnen op de neonatologie en wist hij mij wel terug te op te beuren. Hierna heeft ook hij ons zoontje voor het eerst heeft vastgehouden.

Doodmoe na al die hectische dagen, zijn we beide in slaap gevallen, al buidelend met ons kindje dichtbij ons. Niet wetende wat ons allemaal exact te wachten stond, maar zoooo trots op ons klein mannetje.

Einde deel 2

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je