{{ message.message }}
{{ button.text }}

7 weken te vroeg maar toch juist op tijd

26 maart 2019, de dag waarop wij voor het eerst papa en mama werden. Dezelfde dag als de verjaardag van mijn zusje, de meter van Leano - dubbel feest dus! Alleen was die dag niet meteen eentje om te vieren, want ons zoontje kwam 7 weken te vroeg ter wereld...

Afbeelding blog '7 weken te vroeg maar toch juist op tijd' Achtergrond blur afbeelding

Na wat buikpijn die al 3 dagen aanhield, besloten we op zondagavond toch langs te gaan op de dienst spoedgevallen. Dat dit misschien wel weeën waren, was nog niet in mij opgekomen, ik was immers nog “maar” 33 weken zwanger. Pas nadat ik aan de monitor lag en de herhalende grafiek getekend werd, werd dit me heel duidelijk...

Toen de gynaecoloog uiteindelijk langs kwam, stelde ze vast dat mijn baarmoederhals al erg verkort was - ik moest ASAP weeënremmers krijgen toegediend.

Uit voorzorg, en om de slaagkansen van ons zoontje te vergroten, gaven ze me ook spuitjes voor zijn longrijping. De kans dat hij toch al ter wereld zou komen, ondanks de weeënremmers, was immers groot...

Uiteindelijk, na wat op dat moment de langste nacht van mijn leven leek, mocht ik maandagochtend naar een kamer op de MIC (Maternal Intensive Care).

De weeën bleven nog de hele dag aanwezig, al leken ze minder intens en frequent te worden. Dit gaf ons hoop en ik begon me al af te vragen wanneer ik terug naar huis kon gaan.


Probeer maar wat te slapen...

Maandag 20u00 - het bezoekuur was afgelopen en ik bleef alleen achter. Zelfs mijn vriend mocht niet blijven en ging, met veel tegenzin, naar huis om wat te slapen. Ik besloot om me zo rustig mogelijk te houden en wat te rusten, dit was het beste voor ons zoontje.

Om 21u00 kreeg ik weer een spuitje voor zijn longrijping- deze kunnen de weeën terug opwekken, wat niet snel erna ook gebeurde.

Het enige verschil met hiervoor : ze namen niet meer af en werden heftiger en heftiger.

Elke 5 minuten kwam er een verpleegster langs en telkens haalde ik aan dat er iets niet juist was - maar op de monitor waren geen regelmatige weeën te bespeuren en ik "moest maar wat proberen te slapen".

Het gevoel werd heftiger en hield veel langer aan, ik wist het zeker: dit waren weeën! Ik werd bang dat ik helemaal alleen op deze kamer in de MIC zou bevallen want zo voelde het op dat moment.

Instinctief heb ik geëist dat er onmiddellijk een arts zou komen.

Deze kwam niet veel later aan op mijn kamer en merkte meteen op dat de monitor verkeerd aangebracht was op mijn buik... Zij plaatste deze in de juiste positie en merkte onmiddellijk de constante weeën die heel hoog piekten.


Het is niet dringend...

Afbeelding blog '7 weken te vroeg maar toch juist op tijd'

De eerste seconden samen

Op dit moment zat ik al op 7 cm ontsluiting en was de bevalling dus begonnen.

Onmiddellijk werd ik naar de verloskamer gereden en belde ik mijn vriend om naar het ziekenhuis te komen.

Ik weet nog dat ik aan de telefoon zei "kom naar het ziekenhuis maar doe maar rustig aan, het is niet dringend" omdat ik bang was dat hij te snel zou rijden met de wagen. Nu ik daar op terugkijk besef ik dat dit toch niet zo overtuigend overkwam om 4u 's nachts haha!

Vanaf dat moment ging alles in een spoedversnelling. Mijn vliezen werden gebroken en 8 artsen verzamelden zich in de kamer.

Niet veel later, op dinsdag 26 maart om 10u44 werd ons zoontje Leano geboren.

Een mooi babytje van 47 cm en 2,380. Op het eerste zicht was aan hem niet te zien dat hij nu nog 7 weken veilig in de buik moest zitten.

Ik mocht hem heel eventjes zien en vasthouden maar dan namen ze hem mee weg, naar de neonatologie waar zijn NICU avontuur kon beginnen.

Einde DEEL 1

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je