{{ message.message }}
{{ button.text }}

28 NEENEENEEEEEE

Nadat we een geluid uit de babyfoon horen komen kijken mijn man en ik elkaar verschrikt aan, dit geluid (her)kennen we helaas maar al te goed..

Afbeelding blog '28   NEENEENEEEEEE   '

Snel rennen we naar de kamer, de adrenaline giert meteen door mijn lijf en we handelen automatisch. Nadat ik even mijn hand op haar buik heb gehouden en de intrekkingen heb gevoeld, tilt mijn man haar op en houd haar rechtop en bel ik meteen de huisartsenpost. Ondertussen lijkt de gierende ademhaling minder te worden, maar alsnog mogen we meteen langs komen.
Eenmaal daar lijkt het gelukkig nog meer afgezakt dus is het niet erg dat we daar even moeten wachten.
Als we aan de beurt zijn doet de arts want controles en vraagt vervolgens van alles aan mij over haar syndroom. Aan de ene kant begrijpelijk want het is iets zeldzaams wat je niet vaak ziet, aan de andere kant vervelend want daarvoor zit ik hier nu niet. Het is laat, ik ben moe en wil weten hoe of wat.
Gezien de laatste keer er ook niet zoveel aan de hand leek te zijn en we vervolgens 3 uur later vanuit huis met een ambulance werden afgevoerd wordt besloten dat we toch doorgestuurd worden naar de eerste hulp want zij kennen haar daar beter en daar kan ze even aan de monitor liggen.
Na 2 uur op de huisartsenpost/spoed eisende hulp mogen we gelukkig naar huis! Wat super fijn! Zeker gezien ik morgen, of eigenlijk vandaag al, jarig ben en ik niet zoveel zin had om mijn dag in een ziekenhuis door te brengen.. ;)
Die nacht slaap ik wat onrustig, telkens bang dat het toch erger wordt maar gelukkig komen we de nacht goed door.
Op vrijdag ga ik even langs mijn werk, wat lekkers brengen en hierna lunchen in barneveld met een vriendin, even wat gezelligheid!
Die avond vier ik mijn verjaardag alleen net voor de eerste visite komt, komt er een migraine op en ben ik niet zo gezellig van de pijn.. Wat een tegenvaller maar het is zoals het is..

En dan de afsluiter van dit jaar; OUD EN NIEUW! Ik heb er zin in, zin om dit vooral medische jaar achter me te laten en op te gaan naar een nieuw jaar, een beter jaar. Een jaar met veel minder ziekenhuis, een jaar met veel minder opnames en operaties. Alleen ben ik ook bang, dat het zal tegenvallen. Ik weet natuurlijk wat er nog op de agenda staat voor het komende jaar en hoeveel dingen er nog onduidelijk zijn. Hoeveel onderzoeken we nog gaan krijgen en wat daar allemaal nog uit volgt..
Maar daar wil ik nu niet aan denken. Ik ben nu voor dankbaar voor mijn gezin.. Mijn lieve man, mijn lieve zoon en mijn lieve, dappere dochter. Dankbaar voor de lieve familie die ons omringt en dankbaar voor de mensen die op ons pas zijn gekomen.
Laten we met z'n allen proosten op een beter jaar!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je