{{ message.message }}
{{ button.text }}

18 jaar, 33 weken zwanger en gedumpt (2)

Hoe mijn wereld instortte na hét telefoontje

Afbeelding blog '18 jaar, 33 weken zwanger en gedumpt (2)'

Toen mijn telefoon overging, zo vroeg 's ochtends en ik zijn naam op mijn schermpje zag staan, wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Het gevreesde telefoontje... Natuurlijk wist ik dat het komen zou, maar ergens houd je nog dat kleine beetje hoop.

Ik heb direct opgenomen, en hij viel ook gelijk met de deur in huis: Je bent nu al zo ver en ik weet dat je het niet gaat laten weghalen, dus daarom lijkt het me verstandig er een punt achter te zetten.
Wat ik precies heb gezegd weet ik niet meer, het was net zo'n slechte film in slowmotion ofzo..
De dagen daarna heb ik hem eigenlijk weinig gesproken, ik had meeste kleding enzo al meegenomen naar mijn moeder haar huis, en de rest heb ik gehaald als hij er niet was. Was zo ontzettend verdrietig en gebroken.

De keren dat ik hem sprak, vaak via MSN, wou hij het niet "over dat kind hebben" en zei hij dat het hem allemaal niet zoveel kon schelen en hij er niet mee zat, en er mee om wist te gaan, want "het leven gaat verder en hij had geen zin om er wakker van te liggen". Om dat te horen brak me nog meer.
Ook kreeg ik te horen dat hij er voorlopig geen belang bij had om me te zien, en dat lag niet aan mij, en dat wist ik volgens hem ook wel, maar "om dat gedoe met dat kind".
Met andere woorden: ik wil je pas weer zien als je bevallen bent en je me er niet aan herinnert dat je zwanger bent.

In die periode woonde ik bij mijn moeder thuis, en zij is echt mijn steun en toeverlaat geweest, ze ging met me mee naar de echo's, de kleertjes en spulletjes in orde maken en stond echt altijd voor me klaar.
Ook met de moeder van de vader had ik gewoon contact, zij wou ook gewoon contact met haar kleinzoon, dus als ik bij haar kwam zorgde hij er vaak voor dat hij er dan niet was.
Hij was echt altijd tot laat op stap, leuke dingen doen, en was helemaal losgeslagen. En ik kon dat niet uitstaan, ik zat verdrietig thuis bij mijn moeder met ons kind in mijn buik waar hij zo over sprak.

De bevalling is uiteindelijk ingeleid ivm te weinig vruchtwater, rond 39 weken.
Ik heb het toen aan zijn moeder verteld, en zij aan hem. Bij de bevalling was mijn moeder aanwezig, het was een heftige bevalling en ik vond het allemaal erg zwaar, en voelde me ook behoorlijk rot zo in mijn eentje zonder de vader, toen onze zoon geboren werd, ben ik teveel bloed verloren en direct daarna naar de OK gebracht en heb daarna nog een aantal uur op de IC doorgebracht en een bloedtransfusie gekregen, gelukkig had ik hele lieve zusters, die heel goed begrepen dat ik het niet zag zitten om samen met al die gelukkige mama's met hun vriend/man te liggen en extra geconfronteerd te worden met mijn situatie en kreeg ik een kamertje alleen met mijn zoontje.

Ik heb helemaal niets van hem gehoord na de bevalling, geen berichtje of wat dan ook..
Kwam een aantal weken na de bevalling met mijn zoontje wel bij zijn ouders, en toen kwam hij ook binnen. Dat was echt heel ongemakkelijk en hij wist niet waar hij moest kijken of zich moest gedragen. Wat me heel logisch lijkt: dat daar is JOUW kind, waar jij niets van wilt weten, maar hij is toch echt van jou!!

We zijn toch weer bij elkaar gekomen uiteindelijk... ongeveer 3 maandjes na de geboorte, hoe dat is gegaan en hoe het allemaal verder ging, vertel ik in een volgende blog, ook toen is hij echt niet altijd even leuk tegen me geweest ( heeft bijv. de derde verzwegen op het werk, en was ook niet bij de bevalling)
Soms, nouja, eigenlijk heel vaak, vraag ik me echt af waarom en hoe ik deze acties heb kunnen pikken, liefde maakt blind, en dom?


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je