{{ message.message }}
{{ button.text }}

Armoede, ongeluk en appelbomen uit je oor

​Oftewel: dingen waarover bijgeloof bestaat. Gelukkig ben ik zelf niet bijgelovig, want dat schijnt ongeluk te brengen.

Afbeelding blog 'Armoede, ongeluk en appelbomen uit je oor' Achtergrond blur afbeelding

Als je bijgelovig bent moet je namelijk de hele tijd kettingmails doorsturen, om middernacht in een rieten rokje de horlepiep dansen rond een kampvuur en op iedere eerste vrijdag van de maand een roze onderbroek dragen omdat je haar anders zeven jaar lang belachelijk zit. En eerlijk is eerlijk, daar zou ik stokongelukkig van worden, dus daarom is het maar goed dat ik niet in bijgeloof geloof.
Maar sommige mensen vatten bijgelovigheden blijkbaar wel heel serieus op, getuige het volgende voorval.
Een tijdje geleden was ik met mijn twee jongste kinderen in de supermarkt.
Ik was even aan de koffietafel gaan zitten en op een gegeven moment trok mijn peuter haar schoentjes uit. Ik wilde niet dat ze midden in het pad stonden, dus zette ik ze bovenop de tafel. Op een foldertje, zodat eventuele viezigheid daarop terecht zou komen.
Een dame van in de vijftig passeerde de koffietafel en keek naar de schoentjes met een blik alsof ik zojuist had bekend dat ik graag kinderen eet. Toegegeven: ik houd erg van kinderen, maar niet als ontbijt.
Ze snauwde me toe: "Schoenen op tafel brengt eeuwige armoede!", pakte de schoentjes op en zette ze op de grond.
Ik was hogelijk verbaasd. Want ten eerste ben ik van mening dat je met je - excusez le mot - takken van andermans spullen hoort af te blijven.
Ten tweede kreeg ik sterk de indruk dat bemoeizuchtige zure dames meer ongeluk brengen dan een paar kinderschoentjes op een tafel.
En ten derde had ik nog nooit van een dergelijk bijgeloof gehoord.
Sterker nog, tot dat moment was ik ervan overtuigd dat je eeuwige armoede krijgt wanneer je structureel meer uitgaven dan inkomsten hebt. En dat dat helemaal niets met schoenen te maken heeft. Tenzij je je al geld aan schoeisel spendeert, uiteraard.
Aan de mensen die ook aan tafel zaten stelde ik de vraag of zij de uitdrukking kenden.
Eén van hen, een oudere mevrouw, knikte en vertelde dat zij het van haar oma geleerd had en dat ze daarom nooit het risico nam om schoenen op tafel te zetten.
Tsja. Ik ben misschien erg nuchter, maar ik hoorde als kind van míjn oma dat je vierkante ogen krijgt als je teveel tv kijkt (onzin). Dat als je een gek gezicht trekt en de klok slaat, je gezicht zo blijft staan (is niet waar; ik heb het uitgeprobeerd). En dat je de pitjes van een appel nooit moet inslikken, omdat er anders een appelboom uit je oor komt groeien (wat denk je; ook bullshit).
De oude mevrouw ging nog even door over bijgeloof en beweerde dat er toch een kern van waarheid in zit. Zo zou een kapotte spiegel écht voor zeven jaar ongeluk zorgen. Maar ja, ze zeggen ook dat scherven geluk brengen, dus waarschijnlijk heft het elkaar weer op of zo.
Als je een zwarte kat tegenkomt moet je snel een blokje om. Ik weet niet wat voor bloeddorstige katten zíj kent, maar wij hebben thuis een zeer vredelievend zwart exemplaar rondlopen en ik ben toevallig heel gelukkig met hem.
Trouwen op zaterdag brengt ongeluk. Ik begrijp niet helemaal wat de dag daarmee te maken heeft, maar het zal wel.
Het getal 13 is een ongeluksgetal. Er is zelfs een naam voor dat bijgeloof: triskaidekafobie. (Vast het Russische woord voor lariekoek.)
Een hoefijzer boven de deur zorgt voor geluk. (En als het stormt loop je kans dat het ding op je hoofd waait, maar daar houdt niemand blijkbaar rekening mee.)
En een konijnenpootje schijnt ook al een geluksbrenger te zijn. Ik denk alleen niet dat het konijn van wie het was dat ook vindt.
Allemaal volstrekte nonsens natuurlijk. Straks gaan ze nog beweren dat het geluk brengt als je schoonmoeder op bezoek komt.
Maar goed. De dame had natuurlijk wel gelijk dat je geen schoenen op tafel hoort te zetten. Alleen dat je er árm van zou worden is een bijgeloof dat niet aan mij besteed is.
En ze mocht trouwens blij zijn dat het de kinderschoentjes maat 21 van mijn dochtertje maar waren en niet de schuiten maat 45 van mijn man.
Toch denk ik nog steeds dat je voor de veiligheid je schoenen beter op een tafel kunt zetten dan ze op de grond te laten slingeren. Want je zult altijd net zien dat er iemand over pleurt.
Even afkloppen hoor.

Vind je mijn blogs leuk? Kijk ook eens op mijn Facebookpagina 'Amber blogt'.

Tags

Mom life

🐞  Heb je een suggestie, of werkt er iets niet? Laat het ons weten! Probleem Melden
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken