{{ message.message }}
{{ button.text }}

Anders dan anders..

Afbeelding blog 'Anders dan anders..' Achtergrond blur afbeelding
Wat is dat..? Ik maak een vragend gebaar, wijs naar de lamp en beduid naar mijn zoontje van 19 maanden dat hij het mag zeggen. Hij wijst ook naar de lamp, doet z'n wijsvingertje tegen zijn kin en knikt. 'Goedzo Julian, dat is een lamp..!' en ik steek mijn duim op. Wij, ouders van Julian, zijn zo trots als een pauw, Julian 'zegt' zijn eerste woordje: 'lamp'. Ja ons zoontje kent geen geluid. Hij is doof geboren. Reden? Weten we niet. Willen we het weten? Misschien. Ons tweede kindje hoopt over tien weken zijn of haar   oogjes op deze wereld open te doen, dus wat heeft het voor nut dat we het weten. En wat dan nog? We zullen het heel speciaal vinden dat we een 'horend' kindje krijgen. Maar wij als horende ouders zullen het ook helemaal niet erg vinden dat dit tweede wondertje ook doof is. Klinkt egoïstisch, maar onze oudste weet niet beter. Er zijn tegenwoordig zoveel hulpmiddelen en dingen op de markt voor dove kinderen, dat ze bijna of niet meer hoeven achter te lopen op hun leeftijdsgenoten. Alleen nu zien wij het verschil wel heel duidelijk met andere kinderen van Julian zijn leeftijd. Julian zegt nog niets. Kent het geluid van de deurbel niet meer. Niet meer.. Ja Juul heeft het geluid wel herkend.. De bel klonk door het huis.. 'Papa..!' Ja, dat dacht onze knul. Maar nu kijkt hij niet meer op of om als de bel gaat.. Het was al snel bekend na de geboorte dat er iets mis was. De gehoortesten waren allemaal negatief. Na ongeveer 4 maanden was het heel duidelijk, Julian was doof. Hij zou kunnen horen vanaf 100 dB, de lage geluiden dan. Maar waren het dan de trillingen of was het dan het geluid waar hij op reageerde? Weer een vraag. Het was duidelijk, op een geluidsniveau waar horende mensen doof van zouden worden, zou hij pas een klein beetje gaan horen. Na 8 maanden was het ook duidelijk dat hij ook niet met gehoorapparaatjes verder kon. We gingen het CI-traject in. (CI is Cochleair Implantaat) Na veel lichamelijke en psychische testen, ook voor ons.., werd hij 15 mei 2012 geopereerd. Een lange operatie waar veel risico's aan vast zaten. Gelukkig liep alles voorspoedig en knapte hij snel op. Na drie weken mocht de CI aangesloten worden. Het was een spannende dag, want hoe zou Julian reageren? We zagen weinig reactie. Na een revalidatie periode van drie maanden was hij eindelijk op het niveau dat hij zou kunnen gaan horen. Logopedist gezocht.. En gevonden! Wat was ze trots! Julian holde met stappen vooruit, ging andere klanken uit stoten, ging minder met zijn tanden knarsen, en.. ja, hij wist op den duur wanneer papa thuis kwam..! 'Wist"... Tot op 25 oktober 2012, die dag vergeet ik nooit meer. Papa lag op bed te slapen, hij had 's nachts gewerkt. Ik wilde met Julian naar beneden gaan, dus had hem op de grond gezet en wilde zijn handje pakken.. In die fractie van een seconde nam hij zelf de stap.. Ik zag hem voor mijn ogen van de trap af vallen.. nou lieve mama's, dat is nog erger dan een nachtmerrie..! Dit wens ik mijn ergste vijand nog niet toe..! Ik weet niet hoe ik zelf naar beneden gekomen ben, maar mijn man is op het gegil van mij naar beneden gekomen en heeft Julian van mij overgepakt. Ik dacht dat ik het aan mijn hart kreeg..! Na dat Julian gekalmeerd was, en ik erbij, hebben we hem van top tot teen bekeken. Helemaal niets te zien.. Zelfs geen schrammetje, dat was een wonder! Totdat.. Ik zijn CI op wilde doen.. De magneet pakte niet..! De magneet was verschoven, helemaal achter zijn oor, waar die anders boven zijn oor hoort te zitten..! Dit kan en mag niet waar zijn, niet bij Julian, hij moet al zoveel meemaken.. dat ging als eerste door mij heen..! Na overleg met de chirurg en de KNO-artsen mochten we de volgende dag langskomen, eerst was er ongeloof en een beetje onbegrip. Begrijpelijk, want hoe kan dit? Een magneet die een paar milimeter in de schedel geboord zit en die al vijf maanden vastgegroeid zit, hoe kan die van zijn plaats gaan door een val? Onbegrijpelijk! Nog steeds. Julian had geen één klein blauw plekje overgehouden aan de val, maar wel de implantaat kapot? Dat wilde ik niet begrijpen en ik kón het ook niet. Bijna anderhalf jaar mee bezig geweest, onderzoeken, logopedie, gezinsbegeleiding.. In één keer weg..? Nee..! Maar toen.. Weer iets waar we bij stil gezet werden, Julian zou weer geopereerd moeten worden om de magneet weer op de juiste plaats te krijgen. Maar.. er was nog wat.. Hij zou gelijk een tweede krijgen! Dat was een hele vergoeding.. Maar nog niet voor alles, wat het resultaat zou worden, moet nog blijken. Aanstaande maandag worden allebei de CI's weer aangesloten. We hopen dat hij er weer zoveel mee gaat doen als de eerste keer, maar nu is het extra spannend..!!

Tags: #Baby & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je