{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als moeder wil je naar eer en geweten goed doen.

Om heel veel -pedagogisch verantwoorde- redenen, is het goed om je kind(-eren) te betrekken bij je bezigheden.

Afbeelding blog 'Als moeder wil je naar eer en geweten goed doen.' Achtergrond blur afbeelding

Om heel veel -pedagogisch verantwoorde- redenen, is het goed om je kind(-eren) te betrekken bij je bezigheden. Het schijnt ook goed te zijn, om ze een complimentje te geven, al is deze nog zo klein! Het schijnt ook enorm goed te zijn om tegen hen te zeggen dat je trots op ze bent. Wel met reden omkleed natuurlijk! (We komen er niet zomaar van af! ... "ik ben trots op je." volstaat echt niet!! )En als ouder tegen je kind je excuses maken, schijnt ook wel top te zijn.

Met dat eerste: de kinderen betrekken bij je bezigheden, hield ik al rekening toen ik een tijdje geleden op een oproep reageerde op Marktplaats. "Wie wil tijdens onze vakantie, een week voor onze drie paarden zorgen?"

Het was als zo'n goed voornemen voor het nieuwe jaar weet-je-wel? Help-je-naaste-uit-de-brand ofzo.... dus dat deze mensen er mee geholpen zouden zijn, is fijn en hoorde wel een beetje in mijn rijtje van goede voornemens. Maar het moest ook een hoger doel hebben. En dat was dat ik SAMEN met de kinderen een bezigheid vond, die ook weer opvoedigkundig 'oké' zou zijn...

Het leek me goed voor hun verantwoordelijkheids gevoel en euh... voor.... uhm.... de wijze waarop ze met paarden om moeten gaan ... en ... uhm... nouja... héél véél opvoedkundig goede bedoelingen had ik ermee.

(En dat ik er een zakcentje mee verdien is ook leuk! )

Vanmiddag togen we voor de eerste keer in de druilerige regen, door weer en wind, met onze laarzen aan, naar de paarden.

Ik had de kinderen al verteld dat het om een veulen, een heel groot paard en een iets kleiner paard ging. India wilde het grootste paard voeren, want deze heeft een zere voet en krijgt ook nog een medicatie er voor. Uiterst zielig natuurlijk!!! Lars wilde het veulen voeren en lekker knuffelen, zei hij.

Ik bedacht toen dat hij bij het woord 'veulen' hoogst waarschijnlijk aan een soort shetland-achtig mini paard denkt en niet -de realiteit- aan een baby-paard zo hoog als mijn schouders. Dus dat had ik hem voor aanvang maar even verteld. Ook India had ik maar even voorzichtig voorbereid dat dit 'zielige paardJE' een soort formaat mini bulldozer is. En zich ook als zodanig gedraagt!

Afijn: bij de paarden aangekomen, zijn de kinderen wild-enthousiast. Maar... ik had ze gewaarschuwd: bij de paarden wordt niet gerend, gesprongen of anderzijds ADHD-gedrag vertoond. En dat gaat zomaar goed.... ze LOPEN naar de bedrading... zijn onder de indruk van de giga-beesten, maar lopen toch gedwee achter mij aan de paddock in. India heeft stukjes brood mee om te geven. Lars durft dat niet aan. Het grootste paard loopt naar India, terwijl ik met de kruiwagen vol hooi, de boel in de gaten houdt. Het paard is zo groot, dat mijn dochter er bijna rechtstandig onder door kan lopen. (Maar dat heeft ze niet gedaan, hoor!) Ze geeft één stukje brood aan het grote paard. Deze pakt het voorzichtig aan en duwt haar geen eens met haar grote hoofd achterover in de modder ofzo.... Het andere stukje wil ze aan het nieuwsgierige veulen geven... maar die weet nog niet zo goed wat hij met zo'n broodje moet doen. Dus het verdwijnt eigenlijk per ongeluk in de mond van het grote paard.

Ondertussen staat Lars nog op een afstandje. Omdat ik weet dat hij graag iets wil doen, vraag ik hem om de mest kruiwagen met mestvork te halen in de stal... Hij rent (Oh ja,... we zouden lopen!)al weg.... En komt trots met een grote kruiwagen aan gelopen. De kruiwagen heeft twee wielen aan de voorzijde.... dat voorkomt een snelle omkiep, zodat ik het wel vertrouw als hij poep gaat ruimen. En ik niet alsnog een kruiwagen mest kan ruimen! Het lijkt alsof hij een nieuwe hobby heeft gevonden. Vol overgave gaat hij aan de slag.

Nadat ik het hooi in de ruiven heb gedaan, wil ik deze kruiwagen alvast weer klaar zetten met hooi er in, voor morgenvroeg. India klaart deze klus. Nu nog alle drie paarden een emmer met een beetje brok, danwel muesli en poedermedicijn voor de grootste. Als de paarden zijn uit gegeten, ruimt Lars de emmers weer op. Ik neem de kruiwagen met poep weer mee uit het land en leeg deze op de mesthoop.

De samenwerking was optimaal. Het is een klein eindje naar huis en in de auto vertel ik India dat ik heel trots op haar ben, dat ze de paarden durfde te aaien en zelfs brood durfde te geven, terwijl ze echt heel groot waren en ze de paarden nog nooit had gezien. En dat ik trots ben dat ze de kruiwagen weer vol met hooi heeft gedaan, want dat scheelt mij morgenvroeg weer werk, als ik het alleen ga doen. Ze straalt!!!! Ze heeft duidelijk ook genoten.

Lars ook. Ook hij durfde het aan uit eindeijk aan om het grootste paard te aaien. Ze wilden helemaal nog niet naar huis.

Eenmaal thuis bedank ik Lars, omdat hij mij zo goed heeft geholpen met de kruiwagen halen, gelijk ook de goede mestvork te hebben meegenomen en voor het opruimen van de poep uit de paddock. Het was een zware klus voor hem, want volgens hem weegt paardenpoep wel 5 kilo!!! Ik geef hem een kus erbij.

Best pedagogisch goed bezig geweest, dacht ik!!!

Totdat India uit de bijkeuken roept, terwijl zij haar laarzen uittrekt en sloffen aan doet: "Oh???... krijg ik geen 'dank je wel'?"

Dacht ik werkelijk dat ik haar de hemel had ingeprezen over haar inzet, haar moed en haar liefde voor de paarden!!! Niet genoeg dus! Dus ik zeg nogmaals tegen haar 'dank je wel voor je goede hulp bij de paarden' en knuffel mijn kleine meisje-die-zo-graag-op-paardrijles-wil-dat-eerst-een-zwemdiploma-halen-bijna-een-straf-is.

Het is nog best lastig om als moeder het 'goed' te doen!!!!

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je